Λένε ότι νέα είναι μόνο τα κακά νέα. Η δημοσιογραφική αυτή θεωρία διαψεύστηκε παταγωδώς με το προχθεσινό ντέρμπι-διαφήμιση του ποδοσφαίρου μας. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός απέδειξαν ότι υπάρχουν και καλά νέα από την Ελλάδα. Μάλιστα έγιναν προμετωπίδα όχι μόνο του εγχώριου ρεπορτάζ, αλλά και της διεθνούς ειδησεογραφίας.

Μέσα στη μιζέρια της ύφεσης και τη λαίλαπα των οικονομικών περικοπών, το θέαμα που μας προσέφεραν απλόχερα οι δύο κορυφαίες ελληνικές ομάδες ικανοποίησε και τον πλέον απαιτητικό φίλαθλο. Σε ανακουφίζει να βλέπεις καλόπιστους ποδοσφαιριστές, σοβαρό διαιτητή και δύο προπονητές που δίδαξαν ήθος με τις δηλώσεις τους.

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε είδε την πλέον θετική πλευρά του αγώνα, δηλαδή τη σωρεία κλασικών ευκαιριών – κάτι που δεν συνηθίζεται στα ντέρμπι. Ο Ζεσουάλδο Φερέιρα εξήρε την παρουσία του κόσμου του Ολυμπιακού, ο οποίος στάθηκε στο ύψος του και έκανε τα έκτροπα του Φλεβάρη να μοιάζουν με μακρινή θλιβερή ανάμνηση.

Ισως αυτό να είναι το μεγάλο κέρδος της σαββατιάτικης αναμέτρησης. Μεγαλύτερο κι από το φρενήρη ρυθμό με τις πολλές φάσεις που απολαύσαμε. Η αθλητική ατμόσφαιρα του Καραϊσκάκη σβήνει με μονοκοντυλιά τα όσα έγιναν πριν από περίπου δέκα μήνες στο ίδιο γήπεδο κι έκαναν πολλούς να ντραπούν.

Τότε θυμόμαστε τον πρόεδρο της ΔΕΑΒ και καθηγητή Εγκληματολογίας Γ. Πανούση να αποχωρεί από το γήπεδο στο ημίχρονο και να αρνείται να χαρεί τη νίκη της ομάδας του. «Αυτοί που χειροκροτούσαν τον Ολυμπιακό, τι χειροκροτούσαν άραγε; Το ξυλοφόρτωμα του Καντέ ή του Σισέ;», είχε πει ο κύριος Πανούσης και τέσσερις μήνες αργότερα παραιτήθηκε απογοητευμένος από την προεδρία της Επιτροπής για την Καταπολέμηση της Βίας.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι ένα ματς μπορεί να αλλάξει τη γενικότερη ζοφερή εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ομως έχει τη δυνατότητα να δώσει το έναυσμα για μία επανατοποθέτηση της παραγοντικής λογικής. Να καταλάβουν δηλαδή και οι ιδιοκτήτες των ομάδων ότι κινούνται σε μία βιομηχανία θεάματος, η οποία θα αναπτυχθεί μέσα από την αξιοπιστία και όχι με τις άκριτες σκοπιμότητες που επικράτησαν τα τελευταία χρόνια.

Οι παίκτες και οι προπονητές έχουν αντιληφθεί το συμφέρον τους. Γι’ αυτό δίνουν πρώτοι το παράδειγμα. Ας ελπίσουμε να ακολουθήσουν οι ποδοσφαιροπαράγοντες, οι οποίοι κακώς επιζητούν την υστεροφημία και την αναγνωρισιμότητα χαϊδεύοντας τα’ αυτιά μιας δράκας φανατικών. Μόνο η κοινωνική αποδοχή μπορεί να τους δώσει τα εφόδια για να υλοποιήσουν θεμιτές επιχειρηματικές στοχεύσεις.

Και κυρίως αν κατανοήσουν πλήρως ότι υπάρχει η εμπορική διάσταση του ποδοσφαίρου, η οποία απέχει παρασάγγας από την αντίληψη «η μπάλα είναι ένα μέσο επίδειξης ισχύος ή μία ζημιογόνος επιχείρηση που απλώς ανοίγει πόρτες για άλλες δουλειές».

Ας πουν επιτέλους ένα γιαχαμπίμπι* στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

* Σ’ αγαπώ, εις την αραβικήν.

Πηγή: Εξέδρα

LIFE Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS