Ας είμαστε ευρωπαϊστές

Ενα Αστέρας Τρίπολης - Ολυμπιακός ή ένα Αστον Βίλα - Ολυμπιακός; Ή επίσης, ένα Αγιαξ-Γκρόνιγκεν ή ένα Αγιαξ-Μπάγερν; Ενα Μάντσεστερ Σίτι - Στόουκ ή ένα Μάντσεστερ Σίτι -Μπαρτσελόνα;

Εχω την αίσθηση πως απόψεις τύπου «το πρωτάθλημα είναι το ζην και η Ευρώπη το ευ ζην» –σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή γλώσσα και αν λέγονται– έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις και τη ζωή, με τον ίδιο τρόπο που η δημιουργία του πρωταθλήματος της Α Εθνικής το 1959 έκανε μέσα σε μια νύχτα τα έως τότε κραταιά τοπικά Πρωταθλήματα Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πειραιά να μοιάζουν με αναχρονισμό.

Η σημασία που τα κορυφαία ποδοσφαιρικά κλαμπ της Ευρώπης αποδίδουν σε διοργανώσεις που κρατούν σχεδόν ολόκληρη τη σεζόν όπως το Τσάμπιονς Λιγκ ή το Europa League, η απλοποίηση των μετακινήσεων από τη μία χώρα στην άλλη αλλά και η διαμόρφωση μίας νέας γενιάς φιλάθλων με περισσότερο κοσμοπολίτικη αντίληψη για το ποδόσφαιρο –υπάρχουν πλέον άνθρωποι που είναι εξίσου Ρεάλ ή Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός– θεωρώ πως δείχνουν το δρόμο για ένα πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που αργά ή γρήγορα θα αντικαταστήσει (για την ακρίβεια: θα αναδυθεί πάνω από) τα εθνικά πρωταθλήματα της Ελλάδας, της Ιταλίας ή της Αγγλίας.

Κλείστε για μια στιγμή τα μάτια –ή ανοίξτε τα…– και σκεφτείτε: Μία πανευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα που (όχι μόνο) δεν θα συμπληρώνει τις ομάδες της στα μέσα Νοεμβρίου, αλλά θα απαρτίζεται από τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, την Τσέλσι, την Μπάγερν, την Πόρτο, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τη Μίλαν, τις 18 τέλος πάντων κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Μία Β Εθνική από κάτω της, όπου βάσει των ευρωπαϊκών επιδόσεών τους θα μπορούσαν να διεκδικήσουν θέση ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Και μία Γ Εθνική με δύο ομίλους (Βόρειο και Νότιο ή Ανατολικό και Δυτικό), στην οποία θα προβιβάζονταν οι εκάστοτε πρωταθλήτριες των εθνικών πρωταθλημάτων (παίρνοντας τη θέση εκείνων που κάθε χρονιά θα καταλάμβαναν τις τελευταίες θέσεις). Μία κανονική πυραμίδα κατηγοριών σε ευρωπαϊκή και όχι πλέον εθνική κλίμακα.

Σκεφτείτε (ως φίλαθλος) πόσο πιο ελκυστικό ως προοπτική θα ήταν να πεταχτείτε για ένα Σαββατοκύριακο μέχρι τη Ρώμη για να δείτε τον Παναθηναϊκό κόντρα στη Λάτσιο του Σισέ (για να μην πω να πεταχτείτε έως το Κίεβο με…. αφορμή το ματς κόντρα στην Ντιναμό), από το να πάτε π.χ. στην Ξάνθη για να τον δείτε κόντρα στην Σκόντα του Ουζουνίδη (σημειωτέον: το κόστος μετακίνησης είναι και στις δύο περιπτώσεις πάνω-κάτω το ίδιο και στην περίπτωση των χωρών της κεντρικής Ευρώπης, όπου τα τρένα κυριολεκτικά λειτουργούν ως μεταφορικά μέσα, συγκριτικά αμελητέο).

Σκεφτείτε ακόμη (ως παράγοντας του ποδοσφαίρου με οποιαδήποτε ιδιότητα) πόσο πιο ανταγωνιστικό (άρα και πόσο περισσότερο δυνητικά κερδοφόρο) θα ήταν το προϊόν ποδόσφαιρο, αν εξέλιπαν οι αναμετρήσεις τύπου «πολλά με λίγα» (που δεν αποτελούν μόνο ελληνικό προνόμιο). Πόσο μεγαλύτερο θα ήταν το κίνητρο (για έναν τίτλο, διάολε) για τις ομάδες της δεύτερης ή τρίτης ταχύτητας κάθε εθνικού πρωταθλήματος, αν έβγαιναν από το πλάνο οι τρεις-τέσσερις κορυφαίες που με τα σημερινά δεδομένα είναι περίπου μοιραίο να μονοπωλούν τους τίτλους.

Αφήστε το δημιουργημένο από υπερ-λογιστές (και υπο-λογιστές) ευρώ να κλονίζεται. Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (μπορεί να) είναι μια πολύ πιο γοητευτική, σοβαρή και ανθεκτική στο χρόνο υπόθεση.

Πηγή: Εξέδρα