Γράφει ο Δημ. Μαρκόπουλος.

Να σας διευκολύνω. Το Κίνημα. Α, πάλι δεν καταλάβατε; Έχετε αρχίσει να με κουράζετε με την ασθενική σας μνήμη. Άντε λοιπόν να κάνω μια τελευταία προσπάθεια. Μιλώ για εκείνους τους χιλιάδες συν-Έλληνες που για ένα μήνα κάθε ημέρα είχαν κάνει κατάληψη στην πλατεία Συντάγματος διαδηλώνοντας κατά των πολιτικών. Άντε μπράβο. Τώρα το θυμηθήκατε. Με την τρίτη.

Αλήθεια λοιπόν, που πήγανε όλοι αυτοί; Τί έγιναν οι περίφημες λαϊκές συνελεύσεις που θα άλλαζαν το ρουν της ιστορίας; Και μη μου πείτε πως ο κόσμος με την εκλογή Παπαδήμου "καλύφθηκε". Πως όλα τα δεινά λύθηκαν. Α πα πα. Δεν σας πιστεύω. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά να βρε παιδί μου. Κάτι αυτή η εσάνς Μάη του 68, 43 χρόνια μετά, κάτι ο ρεβολουσιοναρικός αέρας, πίστεψα πως ήλθε η ώρα για τη "νύχτα των μεγάλων μαχαιριών". Για τον κόκκινο Μάη.

Ας σοβαρευτούμε όμως επιτέλους. Οι Αγανακτισμένοι, ήταν ένα κίνημα - μη κίνημα που για το λόγο αυτό εξαφανίστηκε. Που τη στιγμή της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ δεν θέλησε - ή πιο σωστά δεν μπορούσε - να αρθρώσει πολιτικό, εναλλακτικό λόγο. Που σα νέο ΚΚΕ Εσωτερικού δεν γέμισε ούτε έναν τηλεφωνικό θάλαμο.

Ήταν η ρηχή αντιμετώπιση μιας ρηχής πολιτικά κοινωνίας που τόσα χρόνια βολευόταν στους καναπέδες, στο τηλεοκοντρόλ και τα ριάλιτι, στις Κυριακάτικες λιακάδες του φραπέ που συνοδεύονταν και με ολίγη από ψήφο, στο χειροκρότημα του βουλευτή - HR manager που μας έβρισκε και καμιά δουλίτσα στο Κράτος.

Ήταν ένα Κίνημα που επιβεβαιώσε τον προκλητικό κατά τα άλλα Θόδωρο Πάγκαλο πως "μαζί τα φάγαμε". Ναι αγαπητοί μου. Όσο άδικο κι αν ακούστηκε, ο βαρέων "λαθών" και παθών πολιτικός είχε δίκιο. Ή πιο σωστά θα είχε μεγαλύτερο δίκιο εάν έλεγε "μαζί τα κάναμε". Γιατί τελικά η κοινωνία μας είναι που νοσεί βαριά.

Και για να θυμίσω κάτι από το παρελθόν, απλά να πω πως όταν το 1994 ο Παπαθεμελής είχε απαγορεύσει τη λειτουργία των νυχτερινών κέντρων μετά τη μία το βράδυ και τότε είχαμε διαμαρτυρόμενους. Θυμάστε τους χιλιάδες Αγανακτισμένους που φώναζαν "Παπαθεμελή - Παπαθεμελή" μπροστά στο μνημείο των Ελλήνων πεσόντων - ηρώων; Που κρατούσαν σημαίες και έκαναν στριπτιζ και χαβαλέ;

Που προσέβαλλαν βάναυσα την εθνική μνήμη; Ε και τότε και τώρα χαβαλέ κάναμε. Όπως το ίδιο γινόταν κι όταν κάποιοι αλήτες έκαιγαν τη σημαία και δεν βρήκαμε το χρόνο να συζητήσουμε για το που πάμε γιατί είχαμε να ασχοληθούμε με τις εκτός τόπου και χρόνου διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού Κινήματος κατά της μεταρρύθμισης Γιαννίτση. Εμείς οι κακομαθημένοι, οι Ελληναράδες, οι βολεμένοι. Αυτοί που σήμερα μένουμε αποσβολωμένοι με το τί μας έχει συμβεί. Κι όμως. Η απάντηση είναι τόσο απλή και τόσο ελληνική: ΝΕΜΕΣΙΣ!

Πηγή: protothema.gr

Κοινωνία LIFE Ελλάδα