Οι εργατικοί αγώνες πηγαίνουν... γήπεδο!

Ομολογουμένως, τα πιο πετυχημένα πολιτικά συνθήματα τα έχουμε ακούσει στην Τούμπα και τα πλέον εύστοχα πανό τα έχουμε δει στο ΟΑΚΑ, στους αγώνες του Παναθηναϊκού. Ειδικά αυτό που αναρτήθηκε προχθές το βράδυ είχε χαρακτηριστικά κοινωνικού... συνδικάτου: «Κανείς μόνος, όλοι δίπλα σε Alter και Χαλυβουργική».

Ανεξάρτητα αν στο πανό υπήρχε ένα μικρό λάθος («Χαλυβουργία» και όχι «Χαλυβουργική»), η αλληλεγγύη των φιλάθλων σε αγώνες εργαζομένων δίνει μια ελπίδα ότι στη χώρα μας σύντομα θα κερδίσουμε αυτό που χάσαμε τα τελευταία 35 χρόνια. Δηλαδή την κοινωνική συνοχή.

Ο Ελληνας άρχισε επιτέλους να ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στο διπλανό του, καθώς διαπιστώνει ότι η λαίλαπα των οικονομικών μέτρων σύντομα θα παρασύρει και τον ίδιο. Οι οπαδοί έχουν κατηγορηθεί για πολλά. Ομως παραμένουν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, ενδεχομένως το πλέον ρηξικέλευθο και αιρετικό.

Αν πριν από μία πενταετία επρόκειτο να γίνει η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ στο Σύνταγμα, είναι βέβαιο ότι θα μάζευε πολύ λιγότερο κόσμο από μία εκδήλωση διαμαρτυρίας οπαδών του Ολυμπιακού. Το ποδόσφαιρο αποτελούσε το τελευταίο λαϊκό κοινωνικό κίνημα, όπου έβρισκαν χώρο νέοι, άνεργοι, ακόμη και περιθωριακοί. Την τελευταία διετία της ύφεσης τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Η κοινωνία στριμώχνεται και όσο περνάει ο καιρός θα δημιουργηθούν μεγαλύτερες αναταράξεις, στις οποίες η οπαδική μάζα θα έχει το δικό της λόγο.

Η διανοουμενίστικη αντίληψη ότι το ποδόσφαιρο αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους από τα πραγματικά τους προβλήματα, θα αποδειχτεί ένας ασκός με κούφια λόγια. Εχουμε μιλήσει με πολλούς από τους οπαδούς που λατρεύουν την ομάδα τους και διαπιστώνουμε ότι δεν κυνηγούν χίμαιρες. Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα που έχει ο μέσος καθημερινός πολίτης και η μπάλα είναι η πολύτιμη διαφυγή τους.

Αναπόφευκτα, το κίνημα των φιλάθλων συντάσσεται με το κίνημα των πολιτών. Αλλωστε είναι ένα και το αυτό. Το ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργήσει όχι μόνο ως ένας αποπροσανατολιστικός ιδεολογικός κρατικός μηχανισμός, όπως στα χρόνια της χούντας, αλλά και ως ένας φορέας κοινωνικών αλλαγών. Σε όσους λένε ότι είναι διεφθαρμένο, η απάντηση έρχεται από την ίδια την πράξη: στο ελληνικό ποδόσφαιρο πήγαν και τέσσερις άνθρωποι φυλακή. Στην πολιτική, στη δικαιοσύνη, στην ιατρική ή και στη δημοσιογραφία ακόμη, είδατε κανέναν να πηγαίνει φυλακή;

Δεν ισχυριζόμαστε ότι το ποδόσφαιρο επιδιώκει την αυτοκάθαρσή του. Αντιθέτως, πιστεύουμε ακράδαντα ότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να συνεχίσουν να λειτουργούν με τον ίδιο σκοτεινό τρόπο που μεθόδευαν εδώ και χρόνια. Ομως η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που αγαπούν τον «βασιλιά των σπορ», θέλει να παίρνει την πιο βαθιά ανάσα της μέσα από ένα παιχνίδι που δεν φταίει σε τίποτε για όσα του φορτώνουν ενίοτε οι καλοθελητές και οι απατεώνες του στοιχήματος.

Πηγή: Εξέδρα