Οι συνδικάλες δεν είναι σέξυ.
Δεν πάνε τρεις φορές την εβδομάδα κομμωτήριο για να φτιάξουν μαλλί.
Έχω την εντύπωση ότι μερικοί εξ αυτών δεν επισκέπτονται καν τον μπαρμπέρη.
Αξύριστοι κυκλοφοράνε, από τριμάρισμα ιδέα δεν έχουν.
Και μην τους μιλήσεις για μπίαρντ όιλ, θα σε ρωτήσουν αν μπαίνει στη σαλάτα.
Για μεσοθεραπεία δεν το βλέπω, για μποτόξ ούτε λόγος, λεύκανση δοντιών γελάμε.
Άσε που μιλάνε με λόγο ξύλινο, όλο προβλήματα, απαιτήσεις, φωνές, κακό και τι στο διάολο είναι πια αυτό το πάγιες και διαρκείς ανάγκες; Πάγιες και διαρκείς ανάγκες έχει μόνο το κινητό, φόρτισέ το ρε μαλάκα.

Καμιά φορά όμως, καμιά φορά λέω, μια φορά στα χίλια χρόνια που γίνεται η αγάπη αιώνια, αυτή η καταραμένη φάρα των συνδικαλιστών, αυτοί οι τύποι που κάθονται όλη μέρα στο καφενείο και λιάζουν τα αχαμνά τους όπως ο ακαμάτης του ποιήματος, αυτά τα πλάσματα τα παρφέ που το ξεφτιλίζουν το τσίπουρο και το γονατίζουν το ούζο, μπορεί να σώσουν τη ζωή του παιδιού σου! Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ