Ο πρώην Τούρκος διπλωμάτης και βουλευτής της αντιπολίτευσης Ναμίκ Ταν παρενέβη δημόσια για την αμερικανική επιχείρηση κατά του Νικολάς Μαδούρο, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το πρόσωπο του Βενεζουελάνου ηγέτη στο κεντρικό –κατά τον ίδιο– διακύβευμα: την εθνική κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο.

Με ανάρτησή του υπό τον τίτλο «Το ζήτημα δεν είναι ο Μαδούρο, είναι η εθνική κυριαρχία», ο Ταν ξεκαθαρίζει ότι «κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Μαδούρο δεν είναι “αποδεκτός” άνθρωπος και ότι οδήγησε τη χώρα του σε καταστροφή». Ωστόσο, επιμένει πως αυτό δεν νομιμοποιεί καμία μεγάλη δύναμη να «αλλάζει ηγέτες που δεν της αρέσουν με χρήση βίας» ή να εισβάλλει όπου θέλει.

«Επιστροφή στο δόγμα Μονρόε» – «επικίνδυνη οπισθοδρόμηση»

Σύμφωνα με τον Ταν, η αμερικανική παρέμβαση στη Βενεζουέλα ισοδυναμεί με επιστροφή στο Δόγμα Μονρόε και με προσπάθεια να γυρίσει η διεθνής πολιτική «στις αρχές του 19ου αιώνα». Προειδοποιεί ότι η λογική των ζωνών επιρροής είναι ακριβώς το μονοπάτι που στο παρελθόν οδήγησε την ανθρωπότητα σε δύο παγκόσμιους πολέμους και ότι γι’ αυτό δημιουργήθηκαν ο ΟΗΕ και οι δεσμευτικοί πολυμερείς κανόνες.

Στο ίδιο πλαίσιο, κάνει παραλληλισμό με την Ουκρανία, λέγοντας πως η ρωσική εισβολή είναι απαράδεκτη ακριβώς για τον ίδιο λόγο: επειδή προωθεί την ιδέα ότι οι μεγάλες δυνάμεις δικαιούνται να επιβάλλουν «σφαίρες επιρροής» σε βάρος της κυριαρχίας των κρατών.

Η «μαύρη τάξη» στη Βενεζουέλα και οι εικόνες στους δρόμους

Ο Ταν αποδίδει τη μαζική έξοδο Βενεζουελάνων (αναφέρει χώρα κάτω από 30 εκατ. πληθυσμό και διασπορά που πλησιάζει τα 10 εκατ.) στο «σκοτεινό καθεστώς» του Μαδούρο. Θεωρεί ενδεικτικές τις εικόνες των εξόριστων που βγήκαν στους δρόμους σε Λατινική Αμερική, ΗΠΑ και Ισπανία για να πανηγυρίσουν την πτώση του, αλλά και την «ερημιά» στους δρόμους του Καράκας.

Εκεί κάνει μια αιχμηρή εκτίμηση: ότι το πιθανότερο σενάριο είναι ο Τραμπ να πήρε τον Μαδούρο για να δικαστεί στις ΗΠΑ και, σε αντάλλαγμα, να ανοίξει ο δρόμος ώστε αμερικανικές πετρελαϊκές να ξαναγίνουν ισχυρές στη Βενεζουέλα – υπονοώντας μάλιστα μια παρασκηνιακή συνεννόηση με τον στενό κύκλο του Μαδούρο.

«Η σιωπή Ερντογάν δεν είναι από αρχές – είναι από φόβο μη δυσαρεστήσει τον Τραμπ»

Το πιο πολιτικά φορτισμένο σημείο της ανάρτησης αφορά την Τουρκία. Ο Ταν υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν, που στήριξε τον Μαδούρο όταν κατηγορήθηκε ότι «έκλεψε εκλογές», γνωρίζει πολύ καλά «τι σκεφτόταν» όταν ο Τραμπ –με τον Ερντογάν δίπλα του στον Λευκό Οίκο– τον έδειχνε και έλεγε πως «ξέρει πολύ καλά τις εκλογικές απάτες».

Ο Ταν συνδέει επίσης πρόσφατες κινήσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας (αναφέρει, μεταξύ άλλων, την αιφνίδια υπόθεση της Istanbul Gold Refinery και την εξαφάνιση του Μπιναλί Γιλντιρίμ από το προσκήνιο) με μια πιθανή «συναλλαγή»: ότι δηλαδή ο «φίλος» Τραμπ προσφέρει πολιτική νομιμοποίηση στον Ερντογάν, με αντάλλαγμα να «θυσιάσει» τον «αδελφό» Μαδούρο.

Στο ίδιο μήκος κύματος, εξηγεί τη «εκκωφαντική σιωπή» του Ερντογάν όχι ως αγωνία «να μη βρεθεί στη λάθος πλευρά της Ιστορίας», αλλά ως αγωνία «να μη πέσει στη λάθος πλευρά του Τραμπ» ενόψει επικοινωνίας/συνάντησης.

Βολές και προς το σύστημα εξουσίας: «Όλοι μιλάνε, αλλά δεν λένε “Τραμπ”»

Ο Ταν δεν αφήνει εκτός κάδρου ούτε τους κυβερνητικούς εκπροσώπους και συμβούλους, λέγοντας ότι πρόσωπα όπως Ομέρ Τσελίκ, Μεχμέτ Ουτσούμ, Εφκάν Αλά καλύπτουν τη σιωπή Ερντογάν με θόρυβο και λεκτικά τεχνάσματα, αλλά «δεν μπορούν να πουν τη λέξη “Τραμπ”», γιατί «τα παπούτσια είναι δεμένα» και «η εντολή έρχεται από ψηλά».

Κατακλείδα: «Η εθνική κυριαρχία δεν εκχωρείται»

Το συμπέρασμα του Ναμίκ Ταν είναι ωμό: «Η εθνική κυριαρχία δεν μπορεί να βγαίνει σε διαγωνισμό/εκχώρηση». Και προσθέτει ότι από «καιροσκόπους» που δεν έχουν συνείδηση Έθνους και Δημοκρατίας, δεν μπορεί κανείς να περιμένει να καταλάβουν αυτή την απλή –αλλά θεμελιώδη– αρχή εξωτερικής πολιτικής.

Η ανάρτηση λειτουργεί ως συνολική επίθεση στη λογική των ζωνών επιρροής, αλλά και ως εσωτερικό πολιτικό κατηγορητήριο για τη στάση της Άγκυρας, δείχνοντας πως για μερίδα της τουρκικής αντιπολίτευσης η υπόθεση Μαδούρο δεν είναι απλώς διεθνές επεισόδιο: είναι καθρέφτης για το πώς αντιλαμβάνεται η Τουρκία την ισχύ, τη νομιμοποίηση και το «πάρε-δώσε» της διπλωματίας. Βέβαια η ίδια η Τουρκία είναι αυτή που δεν αποδέχεται το διεθνές δίκαιο. Έχει εισβάλλει και κατέχει το 38% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας εδώ και 51 χρόνια, έχει εισβάλλει σε Συρία και Ιράν και διατηρεί στρατεύματα στη Λιβύη.

ΠΗΓΗ: Geopolitico.gr

Ναμίκ Ταν Νικολάς Μαδούρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν Βενεζουέλα Τουρκία ΗΠΑ LIFE