Ο Ολυμπιακός, η Ντόρτμουντ, τα μιλημένα παιχνίδια, η UEFA που παρακολουθεί ατάραχη, οι ενδείξεις και οι αποδείξεις. Αν είσαι πολίτης, μια βραδιά σε ένα εφημερεύων νοσοκομείο μπορεί να σε βοηθήσει να συνειδητοποιήσεις πόσο ποταπά είναι όλα τα παραπάνω. Αν είσαι υπουργός ίσως σε βοηθήσουν να συνειδητοποιήσεις πόσο ανίκανος ή προκλητικός είσαι.

Το βράδυ της Τρίτης, ένα ασήμαντο σε σχέση με όσα είδαμε εκεί περιστατικό υγείας, μας υποχρέωσε μαζί με έναν συνάδελφο να βρεθούμε εκτάκτως στο νοσοκομείο «Γεννηματάς». Ευτυχώς, ήταν κάτι περαστικό. Άνθρωποι έκλαιγαν από τους πόνους, ένας μαχαιρωμένος, ένας οδηγός μοτοσυκλέτας που είχε χάσει το μάγουλό του, σπασμένα κεφάλια, χέρια, πόδια. Οι γιατροί δεν ήξεραν τι να πρωτοπρολάβουν. Έπαιρναν το σημαντικότερο περιστατικό κι αμέσως μετά τον άλλον, όμως δεν έφταναν. Οι ασθενείς βογγούσαν, εκλιπαρούσαν για μια βοήθεια. Τα ράτζα στους διαδρόμους ήταν γεμάτα κι όποιος δεν είχε κάτι σοβαρό όπως μια κοπέλα με βγαλμένα νύχια από χτύπημα πόρτας περίμενε τρεις ώρες για να εξυπηρετηθούν πρώτα τα πιο επείγοντα των επειγόντων.

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στο gazzetta.gr

Πολιτική LIFE