Ο Φώτης, όταν είναι για λεφτά, ενεργεί σαν τον Μπολτ μετά την πιστολιά του αφέτη. Και με άκυρη φεύγει, που λέει ο λόγος, αφού πρώτα βουτήξει και το πορτοφόλι του αφέτη. Όταν είναι να πάρει ή να γλιτώσει λεφτά πάει τρεχάλα, γιατί άμα είναι να δώσει, τότε ο επιτάφιος μπροστά του είναι πύραυλος.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, αρχές της δεκαετίας του ΄90 ήταν, μου ΄ρθε σπίτι ένα μπιλιέτο από την τροχαία. Μια κλήση. Η οποία ήταν πέντε χιλιάρικα παλιές ελληνικές δραχμές (όσοι δεν τις γνωρίζουν, ας κάνουν ένα σεμινάριο γιατί τις βλέπω να ξανάρχονται), αλλά είχε προσαυξηθεί επειδή ήταν απλήρωτη για δύο χρόνια και είχε φτάσει στις ...τριανταπέντε χιλιάδες (αρ. 35 - χοντρικά 100 ευρώπουλα, αλλά με σαφώς μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη εκείνη την εποχή - σχεδόν μισός μισθός)!

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στο gazzetta.gr

Πολιτική LIFE Ψυχαγωγία