Με φόντο τις στάσιμες δημοσκοπήσεις, φόρεσε τον μανδύα του στρατηγικού ανατόμου και ανακήρυξε αποτυχημένη τη γραμμή του κόμματος, χωρίς όμως να αναλάβει το βάρος μιας καθαρής εναλλακτικής πρότασης ισχύος.

Η επίκληση της «προοδευτικής διακυβέρνησης» και το απόλυτο «όχι» στη Νέα Δημοκρατία λειτούργησαν περισσότερο ως εσωκομματικό εργαλείο πίεσης παρά ως ολοκληρωμένη πολιτική στρατηγική. Γιατί άλλο πράγμα η ιδεολογική καθαρότητα και άλλο η απουσία ρεαλιστικού δρόμου προς την εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ δεν χάνει επειδή δεν φωνάζει αρκετά· χάνει όταν δείχνει ότι συζητά περισσότερο το εσωτερικό του παρά την κοινωνία.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, αντιθέτως, επέμεινε σε θεσμικό τόνο, υπενθυμίζοντας ότι η εξωστρέφεια δεν είναι σύνθημα αλλά πράξη, και ότι τα κόμματα δεν ανεβαίνουν με εσωτερικά τελεσίγραφα. Η απάντησή του δεν ήταν πολιτικά θεαματική, ήταν όμως κομματικά πειθαρχημένη – και αυτό, σε αυτή τη φάση, μετρά.

Διαβάστε τη συνέχεια στο newpost.gr

LIFE