Καταφύγια ή ψευδαισθήσεις ασφάλειας; Ερώτηση στη βουλή για Αττική

Το ζήτημα της πολιτικής προστασίας στην Αττική φέρνει στη Βουλή η βουλευτής της ΝΙΚΗ, Ασπασία Κουρουπάκη, ζητώντας ξεκάθαρες απαντήσεις από την κυβέρνηση για την πραγματική κατάσταση των καταφυγίων στην πρωτεύουσα.

Σε μια περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων, η βουλευτής θέτει το ερώτημα αν η μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας διαθέτει πραγματικές υποδομές προστασίας για τον άμαχο πληθυσμό ή αν η ασφάλεια των πολιτών βασίζεται περισσότερο σε θεωρητικά σχέδια παρά σε λειτουργικές εγκαταστάσεις.

Ζητείται πλήρης χαρτογράφηση των καταφυγίων

Η κοινοβουλευτική ερώτηση ζητεί αναλυτική καταγραφή των χώρων που έχουν χαρακτηριστεί καταφύγια στην Αττική, ανά δήμο και περιφερειακή ενότητα, μαζί με στοιχεία για τη χωρητικότητα και τη λειτουργική τους κατάσταση.

Η Ασπασία Κουρουπάκη θέτει επίσης το κρίσιμο ερώτημα αν οι χώροι που έχουν καταγραφεί πληρούν πραγματικά τις προδιαγραφές προστασίας αμάχων ή αν πρόκειται απλώς για χώρους προσωρινής συγκέντρωσης χωρίς ουσιαστική επιχειρησιακή αξία.

Ποιος έχει την ευθύνη;

Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκεται και το ζήτημα της διοικητικής ευθύνης. Η βουλευτής ζητεί να διευκρινιστεί ποιος φορέας είναι αρμόδιος για τη συντήρηση, τη φύλαξη και την ενεργοποίηση των καταφυγίων, αλλά και ποιος ελέγχει την τήρηση των σχετικών προδιαγραφών από δήμους και περιφέρεια.

Ταυτόχρονα ζητείται ενημέρωση για το πότε πραγματοποιήθηκαν οι τελευταίοι έλεγχοι καταλληλότητας των χώρων και πόσα από τα καταφύγια θεωρούνται σήμερα πλήρως λειτουργικά.

Προστασία πολιτών και ευάλωτων ομάδων

Η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ δίνει ιδιαίτερη έμφαση και στην προστασία ευάλωτων ομάδων, ζητώντας να γίνει γνωστό αν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένους και ασθενείς, αλλά και για δομές υγείας και κοινωνικής φροντίδας.

Με την ερώτηση αυτή, η Ασπασία Κουρουπάκη ζητεί ουσιαστική διαφάνεια και λογοδοσία από την κυβέρνηση, θέτοντας το βασικό ερώτημα:
αν η Αττική διαθέτει ένα πραγματικά λειτουργικό δίκτυο καταφυγίων ή αν η ασφάλεια των πολιτών παραμένει περισσότερο θεωρητική παρά πρακτική.