Μόνο Έλληνες και Τούρκοι! Καμία διάθεση να πολεμήσουν οι Ευρωπαίοι

Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό στιγμιότυπο για τη διάθεση των κοινωνιών του ΝΑΤΟ απέναντι στην εθνική άμυνα καταγράφει νέα μεγάλη διακρατική έρευνα που παρουσιάζει το Foreign Policy Research Institute. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 2025, σε δείγμα άνω των 31.000 ατόμων, και εξετάζει κατά πόσο οι πολίτες των κρατών-μελών της Συμμαχίας δηλώνουν πρόθυμοι να πολεμήσουν για την υπεράσπιση της χώρας τους.

Η βασική ερώτηση ακολουθεί τη λογική παλαιότερων διεθνών μετρήσεων, όπως το World Values Survey και το European Values Study, επιτρέποντας σύγκριση ανάμεσα στις χώρες. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η «προθυμία για μάχη» δεν κατανέμεται ομοιόμορφα στο ΝΑΤΟ, αλλά διαφοροποιείται έντονα ανάλογα με την ιστορική εμπειρία, το αίσθημα απειλής και την αμυντική κουλτούρα κάθε κοινωνίας.

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Τουρκία με 88%, ενώ ακολουθούν η Αλβανία με 69%, η Σουηδία με 66%, η Φινλανδία με 64%, το Μαυροβούνιο και η Ελλάδα με 63%, η Νορβηγία με 61%, η Λιθουανία με 52%, καθώς και η Πολωνία και η Σλοβενία με 49%. Πιο χαμηλά βρίσκονται η Εσθονία με 45%, ο Καναδάς με 39%, η Λετονία και οι ΗΠΑ με 37%, η Ουγγαρία και η Τσεχία με 33%, η Ολλανδία με 30%, η Γερμανία με 27% και τελευταίες η Ιταλία και η Σλοβακία με 25%.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της Ελλάδας, η οποία καταγράφει ποσοστό 63% και τοποθετείται στις υψηλές θέσεις της κατάταξης, δίπλα σε χώρες που είτε έχουν πιο έντονη αίσθηση γεωπολιτικής πίεσης είτε διαθέτουν παραδοσιακά ισχυρότερη κουλτούρα άμυνας. Αντίθετα, χώρες της Δυτικής Ευρώπης όπως η Ιταλία, η Γερμανία και η Ολλανδία εμφανίζουν χαμηλότερη προθυμία, κάτι που το FPRI συνδέει με την απουσία άμεσης στρατιωτικής απειλής αλλά και με ιστορικούς παράγοντες, όπως η βαριά σκιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι συντάκτες της ανάλυσης επισημαίνουν, πάντως, ότι τέτοιου τύπου έρευνες δεν προβλέπουν με βεβαιότητα την πραγματική συμπεριφορά των πολιτών σε περίπτωση πολέμου. Όπως τονίζεται, η τελική στάση μιας κοινωνίας εξαρτάται και από πιο πρακτικούς παράγοντες, όπως η ένταση της σύγκρουσης, η αποτελεσματικότητα της άμυνας, η ηγεσία, αλλά και οι προσωπικές συνθήκες των πολιτών τη δεδομένη στιγμή.

Το βασικό μήνυμα της έρευνας είναι ότι η αμυντική ετοιμότητα των κοινωνιών του ΝΑΤΟ δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη ή ενιαία. Αντίθετα, αποτελεί έναν καθρέφτη των απειλών που αντιλαμβάνονται οι πολίτες, της ιστορικής μνήμης που κουβαλά κάθε κράτος και του κατά πόσο η έννοια της εθνικής άμυνας παραμένει ζωντανή μέσα στη δημόσια συνείδηση.

ΠΗΓΗ: Geopolitico.gr