Αν παρατηρήσει κάποιος την πορεία της ΕΕ στη διάρκεια των δεκαετιών, διαπιστώνει ότι σπάνια προλαμβάνει τις κρίσεις, σχεδόν ποτέ δεν νομοθετεί και δεν οργανώνεται προληπτικά για να είναι έτοιμη όταν ξεσπάσουν. Ακόμα και όταν αυτές αρχίσουν να εξελίσσονται και είναι κραυγαλέες οι επικείμενες συνέπειες, αργεί, κωλυσιεργεί και τελικά τις υφίσταται.

Μόνο όταν τις έχει πλήρως υποστεί και παράγουν πολιτικές συνέπειες αρχίζει να κινείται. Το Μεταναστευτικό είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Παρότι υπονομεύει τα θεμέλια και την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης και ήδη παρασύρει κυβερνήσεις και κλονίζει τα παραδοσιακά κόμματα, αρνείται να το αντιμετωπίσει ως αυτό που πραγματικά είναι, υπαρξιακή απειλή και μάλιστα οργανωμένη και κατευθυνόμενη και όχι «ανθρωπιστική» κρίση.

Τελικά υπό το βάρος της πίεσης και όψιμα φαίνεται να αλλάζει δόγμα. Η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο το άσυλο, την κατανομή των μεταναστών και τη διαχείριση των ροών. Μεταφέρεται στην αποτροπή, στις επιστροφές, στην προστασία των εξωτερικών συνόρων και, κυρίως, στην αναγνώριση ότι η μαζική μετακίνηση πληθυσμών μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης και υβριδικού πολέμου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

Λάμπρος Καλαρρύτης Μεταναστευτικό Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη LIFE