Βενιζέλος για πρωθυπουργός της Ελλάδας!

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές και οι δημοσκοπήσεις δεν προσφέρουν την πολυπόθητη αυτοδυναμία, τόσο περισσότεροι αρχίζουν να αναζητούν τον επόμενο πρωθυπουργό έξω από τα γραφεία των πολιτικών αρχηγών. Κάποιοι ανοίγουν τα συρτάρια τους, ξεσκονίζουν παλιές πολιτικές γνωριμίες, ξαναθυμούνται πρόσωπα που έχουν διαχειριστεί κρίσεις και αρχίζουν τις γνωστές συζητήσεις περί εθνικής συνεννόησης. Κάπως έτσι επέστρεψε τις τελευταίες ημέρες στο πολιτικό παρασκήνιο το όνομα του Ευάγγελου Βενιζέλου. Αυτή τη φορά, όμως, η συζήτηση δεν αφορά σε κάποιο υπουργείο, κάποιον θεσμικό ρόλο ή μια συμβουλευτική θέση. Αφορά στην ίδια την πρωθυπουργία.

Το σενάριο παρουσιάζεται με τον ελκυστικό τίτλο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως πιθανό πρόσωπο κοινής αποδοχής για μια μετεκλογική συνεργασία, εφόσον οι κάλπες δεν αναδείξουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μάλιστα, το κυριακάτικο «ΠΑΡΟΝ» προαναγγέλλει σχετικό δημοσίευμα, συνδέοντας τις πολιτικές διεργασίες με την πρόσφατη παρέμβαση του Βενιζέλου για τα εθνικά θέματα. Προσοχή, όμως, γιατί εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ενδιαφέροντα. Άλλο πράγμα είναι να κυκλοφορεί ένα σενάριο και εντελώς διαφορετικό να υπάρχει συμφωνία για την υλοποίησή του. Και, μέχρι στιγμής, τέτοια συμφωνία δεν έχει παρουσιαστεί δημοσίως από κανένα από τα κόμματα που θα έπρεπε να τη στηρίξουν.

Η παρέμβαση Βενιζέλου και οι ερμηνείες που άναψαν φωτιές

Αφορμή για να αναθερμανθεί η συζήτηση στάθηκε το άρθρο του Ευάγγελου Βενιζέλου στο «Βήμα της Κυριακής», την 1η Νοεμβρίου, με αντικείμενο τη δοκιμασία της εθνικής στρατηγικής ενόψει της προεκλογικής περιόδου. Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης τοποθετήθηκε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό, τις διεθνείς ανακατατάξεις και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική. Σε ένα σημείο της παρέμβασής του αναγνώρισε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε παρουσιάσει με πληρότητα τις ελληνικές θέσεις για το τουρκολιβυκό μνημόνιο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και κάπου εκεί άρχισε το πανηγύρι.

Μια θετική αποτίμηση συγκεκριμένης διπλωματικής παρέμβασης μετατράπηκε, σε ορισμένες πολιτικές αναγνώσεις, σχεδόν σε προαναγγελία προσέγγισης με το Μέγαρο Μαξίμου. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να συμφωνεί κανείς με το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής για να αναγνωρίζει την ορθότητα μιας τοποθέτησης στα εθνικά θέματα. Ο Βενιζέλος έχει ασκήσει σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και διαθέτει τη δική του, διακριτή θεσμική και πολιτική διαδρομή. Συνεπώς, όσοι παρουσιάζουν ένα άρθρο για την εξωτερική πολιτική ως δήλωση διαθεσιμότητας για την πρωθυπουργία πηδούν αρκετά σκαλοπάτια της πολιτικής λογικής. Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: γιατί ένα τέτοιο σενάριο βρίσκει πλέον πρόθυμους συνομιλητές και γιατί επανέρχεται με τόση επιμονή;

Η απάντηση βρίσκεται κυρίως στις δημοσκοπήσεις και στην αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα. Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί την πρωτιά, αλλά η αυτοδυναμία δεν προκύπτει από τη σημερινή εικόνα των μετρήσεων, ενώ δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα πιάσει τον στόχο του 25% για το μπόνους των εδρών. Η αντιπολίτευση εμφανίζεται κατακερματισμένη, ενώ η κοινωνική επιθυμία για αλλαγή δεν συγκεντρώνεται γύρω από έναν ενιαίο πολιτικό φορέα. Μέσα σε αυτή την αντίφαση γεννιούνται οι σχεδιασμοί για κυβερνήσεις συνεργασίας. Και μαζί τους επανέρχεται το όνομα του ανθρώπου που, ανεξαρτήτως πολιτικής συμφωνίας ή διαφωνίας μαζί του, έχει αποδεδειγμένη εμπειρία από τη διαχείριση δύσκολων κυβερνητικών ισορροπιών.

Το 68,5% που θέλει αλλαγή και η λεπτομέρεια που ξεχνούν ορισμένοι

Εδώ, αναγνώστριες και αναγνώστες μου, πρέπει να σταθούμε λίγο στους αριθμούς, επειδή ορισμένοι τους χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει. Σε δημοσκόπηση της GPO τον Οκτώβριο, το 68,5% των ερωτηθέντων δήλωνε ότι επιθυμεί αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δυσάρεστο εύρημα για το Μέγαρο Μαξίμου. Αποτυπώνει τη φθορά της κυβέρνησης και μια ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δεν αποτελεί, όμως, λευκή επιταγή προς οποιοδήποτε σχήμα προκύψει από μετεκλογικές διαπραγματεύσεις.

Στην ίδια έρευνα, το 52,7% προτιμούσε αυτοδύναμη κυβέρνηση, ακόμη και αν χρειάζονταν επαναληπτικές εκλογές, ενώ το 42,8% επέλεγε κυβέρνηση συνεργασίας. Σε άλλη μέτρηση της GPO, τον Σεπτέμβριο, το 52,1% προτιμούσε, σε περίπτωση συνεργασίας, πρωθυπουργό τον αρχηγό του πρώτου κόμματος και το 43,6% ένα διαφορετικό πρόσωπο κοινής αποδοχής. Δηλαδή η κοινωνία θέλει, σε μεγάλο βαθμό, πολιτική αλλαγή, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι έχει αποφασίσει να παραδώσει την πρωθυπουργία σε έναν πολιτικό που δεν θα είναι επικεφαλής του νικητή των εκλογών.

Αυτή είναι η λεπτομέρεια που χαλάει αρκετές ωραίες συζητήσεις. Η δυσαρέσκεια προς τον Μητσοτάκη δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε αποδοχή ενός νέου κυβερνητικού σχήματος. Ούτε η αναζήτηση συνεργασιών σημαίνει ότι οι πολίτες έχουν ήδη επιλέξει τον Βενιζέλο, ή οποιονδήποτε άλλον, για το Μέγαρο Μαξίμου. Το όνομα του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ δεν τέθηκε σε αυτά τα ερωτήματα ως συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Επομένως, όσοι εμφανίζονται να γνωρίζουν εκ των προτέρων την ετυμηγορία των πολιτών, καλό θα ήταν να περιμένουν πρώτα την πραγματική ετυμηγορία της κάλπης.

Το δύσκολο ερώτημα: Γιατί να παραδώσει ο Μητσοτάκης την πρωθυπουργία;

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η Νέα Δημοκρατία έρχεται πρώτη, αλλά χωρίς αυτοδυναμία. Ας υποθέσουμε επίσης ότι οι συνθήκες επιβάλλουν την αναζήτηση κυβερνητικού εταίρου. Το ερώτημα είναι απλό: για ποιον λόγο θα δεχόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης να παραχωρήσει την πρωθυπουργία στον Ευάγγελο Βενιζέλο; Και, ακόμη σημαντικότερο, γιατί θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, εφόσον θα είχε αναδειχθεί πρώτη πολιτική δύναμη;

Στην πολιτική δεν αρκεί να διαθέτει κάποιος προσόντα για μια θέση. Πρέπει και εκείνοι που διαθέτουν τις κοινοβουλευτικές ψήφους να έχουν συμφέρον να του την προσφέρουν. Ο Βενιζέλος διαθέτει εμπειρία, θεσμική συγκρότηση, νομική κατάρτιση και γνώση της λειτουργίας του κράτους. Διαθέτει, επίσης, ένα βαρύ πολιτικό παρελθόν, με επιλογές που εξακολουθούν να προκαλούν αντιδράσεις. Δεν είναι ουδέτερο πρόσωπο, όπως επιχειρούν να τον παρουσιάσουν ορισμένοι. Υπήρξε αρχηγός κόμματος, αντιπρόεδρος κυβέρνησης, υπουργός σε κρίσιμα χαρτοφυλάκια και ένας από τους πρωταγωνιστές της περιόδου των μνημονιακών κυβερνήσεων συνεργασίας.

Αν κάποιοι υποθέτουν ότι η Νέα Δημοκρατία θα μπορούσε να στηρίξει μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Βενιζέλο, θα πρέπει να εξηγήσουν τι θα έχει προηγηθεί. Θα έχει αποδυναμωθεί τόσο πολύ ο Μητσοτάκης ώστε να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση; Θα έχει προκύψει εσωκομματική αμφισβήτηση; Θα υπάρχουν άλλοι συσχετισμοί και άλλες κοινοβουλευτικές απαιτήσεις; Και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει να πείσει τους βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης ότι πρέπει να παραδώσουν την κορυφαία κυβερνητική θέση σε έναν πολιτικό προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ; Διότι κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς συνεννόηση για τον πρωθυπουργό μπορεί να συζητείται για μήνες. Να σχηματιστεί, όμως, δεν μπορεί.

Πηγή: periodista.gr