Release Athens: Οι Helloween στην Πλατεία Νερού - Το καλό νίκησε ξανά

Ο Helloween σημαίνουν πολλά για όσους έχουν γεννηθεί στα early 70s και είχαν την τύχη να ακούν το σπουδαιότερο είδος μουσικής που παίχτηκε ποτέ.

Heavy Metal (is the Law)

Είναι η εκείνη γενιά που γαλουχήθηκε με τον μύθο των Sabbath. Είναι η γενιά που μαγεύτηκε από τα απόνερα της ιδιοφυΐας του Dio στο Rising και στο Heaven and Hell. Είναι η γενιά που συγκινήθηκε με την τσακισμένη φωνή του Phil Lynott όταν τον άκουσε να διηγείται τις περιπέτειες του Johnny the Fox, στα κακόφημα σοκάκια κάποιας άγνωστης πόλης. 

Είναι η γενιά που έμαθε τη μουσική, περιμένοντας έξω από τα δισκάδικα, ρωτώντας τους μεγαλύτερους πότε θα κυκλοφορήσει η καλύτερη επιστροφή όλων των εποχών. Το Perfect Strangers των Purple. Η γενιά που αναρωτήθηκε για ποιο λόγο οι Uriah Heep δεν έγιναν παγκόσμιοι σούπερ σταρ, όπως το άξιζαν. Η γενιά που έφαγε όλη τη βροχή, κατευθείαν από το Τσέρνομπιλ, για να (μη) δει τους Saxon στη Ριζούπολη. 

Είναι η γενιά που παραδέχτηκε και ακολούθησε φανατικά τους Maiden, από το κάτι-σαν-πανκ του Paul di Anno, μέχρι την space περιπλάνηση του Somewhere in Time. Είναι η γενιά που κουβάλησε στις πλάτες της τον τετράγωνο τευτονικό «τσιμεντόλιθο» των Accept. Η γενιά που έσφιξε τη γροθιά όταν αντήχησαν οι αθάνατοι στίχοι: “Atop the mountain where the river of steel flows” από το Secret of Steel των Manowar. 

Είναι η γενιά που δακρύζει ακόμα και σήμερα, όταν βλέπει τον Randy Rhoads, στα λιγοστά βίντεο που έχουν διασωθεί.

Με κανέναν από όλους αυτούς όμως, δε μεγάλωσε μαζί. Μεγάλωσε ΜΑΖΙ με τους Heloween. Ήταν το «δικό της» συγκρότημα

Sometimes we need to be alone

Εκεί κοντά στα 16, άκουσε μία εξώκοσμη φωνή να τσιρίζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της: “Rearrange the master plan, take the future in my hands... Ride the sky”. Και πριν καταφέρει να συνέλθει από το σοκ του Walls of Jericho, την ώρα που ετοιμαζόταν να ενηλικιωθεί, τη χτύπησε ο διπλός μουσικός μετεωρίτης του Keeper of the Seven Keys, Part 1 και Part 2.

Όταν οι 18άρηδες στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, άκουσαν τη μουσική και τους στίχους του Eagle Fly Free και του March of Time, ήταν 100% σίγουροι για έναν καλύτερο κόσμο. Το τείχος της ντροπής έδειχνε ετοιμόρροπο και μία Ευρώπη χωρίς εμπόδια και περιορισμούς, βρισκόταν προ των πυλών. Όλα έμοιαζαν αισιόδοξα και φωτεινά. 

Μέχρι και σήμερα, αυτή η μουσική προκαλεί ακριβώς το ίδιο αίσθημα, το ίδιο πλεόνασμα αισιοδοξίας. Ακόμα και αν τα περισσότερα στην πορεία διαψεύστηκαν. Ακόμα και αν απέτυχαν. Ακόμα και αν κράτησαν πολύ λίγο. Η μαγεία του Future World θα είναι πάντα εκεί.

Dr. Stein grows funny creatures

Το βράδυ της Παρασκευής, στην Πλατεία Νερού, μαζεύτηκαν ξανά, σε ένα ακόμα reunion από αυτά που μας συνηθίζουν από το 2018 και ύστερα, όταν οι εγωισμοί μπήκαν στην άκρη. Αυτή τη φορά, με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος. Σαράντα (40) ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που η βελόνα του πικάπ, ακούμπησε στο αυλάκι του Starlight. 

Ο Andy Deris, ήταν εκεί. Ο αφανής ήρωας της επανένωσης. Ο άνθρωπος που έβαλε πλάτη στα πέτρινα χρόνια, και δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να περάσει σε δεύτερο πλάνο από το “Pumpkins United” και μετά, σε μία κίνηση αλτρουϊσμού, που δεν τη λες και συνηθισμένη στον χώρο.

O Kai Hansen ήταν φυσικά εκεί. Με εμφάνιση μποτοξαρισμένου υπερήλικα Τεξανού γελαδάρη. Και ας είναι Γερμανός και ας είναι «μόλις» 63 ετών. Ο Πατριάρχης του γερμανικού metal, μαζί με τον Wolf Hofmann. Έτοιμος να σκαρφαλώσει στους ενισχυτές - όπως τότε με τους Gamma Ray στο «Ρόδον» - και να πηδήξει από 3 μέτρα ύψος, για να αποδείξει ότι το λέει ακόμα η ψυχή του.

Ο Michael Weikath και ο Markus Grosskopf, οι Διόσκουροι, ήταν εκεί. Είναι πάντα εκεί από την πρώτη ημέρα. Οι Πρωτόκλητοι του ευρωπαϊκού Power Metal, πραγματικοί βράχοι, στα εύκολα και στα δύσκολα χρόνια.

Ο Sascha Gerstner ήταν εκεί. Θεωρείται «νέος» αλλά έκλεισε και αυτός 25 χρόνια με την μπάντα. Με look που παραπέμπει σε goth kid, ο κιθαρίστας από την Στουτγάρδη, αποτελεί πια αναπόσπαστο κομμάτι της παρέας από το Αμβούργο.

Ο Dani Löble ήταν και αυτός εκεί. Πάλιωσε πια. Από το 2005, στα ντραμς, στην καθαγιασμένη θέση του αγαπημένου και τραγικού Ingo Schwichtenberg. Του γελαστού παιδιού, που δεν άντεξε τη δόξα και τα φώτα του κόσμου του metal, και διάλεξε να πέσει στις ράγες του S-Train, το 1995 στο Αμβούργο.

Και φυσικά ήταν εκεί ο Michael Kiske. Ο άνθρωπος που μπήκε σαν τυφώνας στα 19 του στη μουσική βιομηχανία. Το παιδί-θαύμα που έβαλε στο μίξερ τις φωνές του Ian Gillan, του Rob Halford, του Bruce Dickinson, του Geoff Tate και του Midnight και έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να ονειρεύονται, στο άκουσμα του A Tale that wasn’t Right και του Twilight of the Gods, πριν κλείσει καν τα 20 του χρόνια. 

Απίστευτα πράγματα. Απίστευτα για τότε. Απίστευτα για τώρα. Απίστευτα για πάντα

In the streets on Halloween

Ο τίτλος λέει «το καλό θα νικήσει». Πολυφορεμένο κλισέ. Φράση που έχουν κακοποιήσει κατά καιρούς, πολιτικοί, «διαμορφωτές» της κοινής γνώμης, περσόνες του δημόσιου βίου. Φράση όμως, που περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια αυτό που νιώθεις όταν πέφτουν τα φώτα σε ένα live των Helloween:

There ain't no more demons and no more disease
And mankind live up, you're free again
Yes the tyrant is dead, he is gone overthrown
You have given our souls back to light

* Το κείμενο για αυτό το άρθρο γράφτηκε πολύ πριν τη συναυλία. Οι φωτογραφίες προστέθηκαν εκ των υστέρων. Και στο -εύλογο- ερώτημα, μα πώς μπορείς να γράψεις για ένα live που δεν έχεις ακόμα δει, η απάντηση είναι αυτονόητη: χρειάζεται να πας στην εκκλησία, για να νιώσεις το μήνυμα της Ανάστασης, όταν περπατάς στην ελληνική εξοχή κάποιο ανοιξιάτικο βράδυ Σαββάτου;
 

Το άρθρο το υπογράφει ο Γιάννης Ανδρέου στο Star.gr