Ο Παναθηναϊκός άφησε μια μεγάλη διαφορά να πάει περίπατο με συνεχείς λάθος επιλογές σε επίθεση και άμυνα, όπου συχνά κόλλησε. Επίσης και πάλι δεν είχε ρυθμό και μετά από κάποιο σημείο τα 'φτυσε!

Ο Ολυμπιακός ,που δοκίμασε να επιστρέψει, έδωσε πίσω το δώρο των πράσινων με τέσσερα σοβαρά λάθη (όχι μόνο δικά του):


1) Ο Σπανούλης χάνει 2 βολές.

2) Ο Σπανούλης σουτάρει κακώς τρίποντο, ενώ θα έπρεπε να πάει την μπάλα μέσα με ή χωρίς τον εαυτό του...

3) Ο Ολυμπιακός πιέζει λάθος την επαναφορά του Παναθηναϊκού, όπου (αφότου οι παίκτες παίζουν τα συγκρουόμενα κάπου στο τζάμπωλ) οι πράσινοι βγαίνουν σε τετ-α-τετ, καθότι οι ερυθρόλευκοι δεν έχουν κρατήσει παίκτη πίσω. Προσέξτε όμως ! Εκεί ο Διαμαντίδης πατάει έξω μπροστά στον διαιτητή που κλείνει τα μάτια στα 10’’. Αυτό καθορίζει την έκβαση του αγώνα. Φυσικά η δημόσια τηλεόραση δεν μας έδειξε ποτέ ριπλέι (όπως και σε καμία από τις καυτές φάσεις των τελευταίων λεπτών), ενώ στην «κανονική κίνηση» η τεράστια φάσα του σκορ έκρυβε όλη τη δράση πάνω στη γραμμή. Αυτή η κάλυψη ήταν επιεικώς τραγική, γιατί ήταν προφανής η επιλογή να μην σχολιάζεται (είτε με ήχο, είτε με εικόνα) καμία φάση που έκανε ''τζιζ''. Θαυμάσια...


4) Ο Παπαδόπουλος μπαίνει στο παιχνίδι ,για να πάρει το ριμπάουντ στις βολές της εκπνοής, και του γλιστράει η μπάλα μέσα από τα χέρια.

Πάμε να δούμε τα συνολικά συμπεράσματα για τις δυο ομάδες:

Ο Παναθηναϊκός...:

1) Είναι πλέον ανταγωνιστικός μόνο όταν είναι σε καλή κατάσταση (που δεν είναι , παρά μόνο για διαστήματα) η τριπλέτα Διαμαντίδης-Γιασικεβίτσιους-Μπατιστ. Αυτό είναι καθαρό.


2) Απέδωσε πραγματικά καλό μπάσκετ ,θυμίζοντας «εξάστερο», μόνο στο δεύτερο μισό της τρίτης περιόδου.


3) Για ακόμα μια φορά είχε μεγάλα κενά στην απόδοσή του και στην πραγματικότητα δεν έπεισε. Η αμυντική του λειτουργία είναι μετριότατη. Επιθετικά στέκουν μόνο τα συστήματα που εκτελούνται από την αγία τριάδα.

4) Δια των δηλώσεων Βουγιούκα η παραδοχή: «Κουραστήκαμε και ο Ολυμπιακός επέστρεψε». Οι πράσινοι δεν αντέχουν, είναι κουρασμένοι, είναι εξαντλημένοι...

Ο Ολυμπιακός...:

1) Φοβήθηκε το ΟΑΚΑ


2) Είχε και πάλι τον Σπανούλη σε μετριότατη κατάσταση. Σε ματς όπως το αποψινό δεν μπορεί να κερδίσει χωρίς τον φυσικό του ηγέτη κι ας λένε κάποιοι ότι δεν τον χρειάζεται γιατί βρίσκει σκορ από αλλού. Φυσικά και τον χρειάζεται. Όμως ο kill Bill ήταν και πάλι χλωμός, κάνοντας σημαντικά λάθη, παρά τις δύο «ένας εναντίον ενός» καλαθάρες που έβαλε στην απομόνωση στο τελευταίο δίλεπτο.


3) Στο 16-0 του Παναθηναϊκού ο Ίβκοβιτς άργησε πάρα πολύ να πάρει τάιμ-άουτ.


4) Η απουσία του Λο ήταν παραπάνω από αισθητή, κυρίως λόγω της κακής βραδιάς του Σπανούλη.

Οι διαιτητές...:

Σφύριζαν υπερβολικά οποιαδήποτε επαφή, χαλώντας το παιχνίδι. Έκαναν λάθη εις βάρος και των δύο πλευρών. Τα λάθη των τελευταίων δευτερολέπτων (καλώς ή κακώς) μετράνε περισσότερο. Ο Διαμαντίδης ,λοιπόν, πατάει έξω μπροστά στα μάτια του διαιτητή. Η μπάλα έπρεπε να είναι για τον Ολυμπιακό με επίθεση 10 δευτερολέπτων. Αυτή η (μη) απόφαση (καλώς ή κακώς) διαμορφώνει το αποτέλεσμα.

Αυτή τη φορά απέτυχαν στο έργο τους , δίνοντας και στις δυο πλευρές τροφή για διαμαρτυρίες.

Εκτιμώ ότι ο Ολυμπιακός έχασε μια μοναδική ευκαιρία να κάνει το 2-0, το οποίο θα είχε γίνει εάν υπήρχε ο παίκτης που θα έπαιρνε την ομάδα από το χέρι. Ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να μη με πείθει καθόλου.

Out of topic

Kαλό το μπάσκετ ,δε λέω, αλλά απόψε ας πούμε ένα μεγάλο μπράβο σ’ ένα νέο παιδί που μπήκε με το δεξί στους μεγάλους αγώνες και σ’ έναν μπαρουτοκαπνισμένο αθληταρά ,που προσφάτως είχαμε ρίξει στην πυρά (ή ξεχάσατε τόσο γρήγορα το 2008 εσείς που τότε... κράζατε;), και σε κάθε αγώνα μας αποδεικνύει ότι η αθλητική του αξία δεν εξαρτάται ούτε από ντόπα, ούτε από μαγιώ.

Ο Παναγιώτης Σαμιλίδης πήρε το χάλκινο μετάλλιο στα 200 μέτρα πρόσθιο, κάνοντας ντεμπούτο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης (σε επίπεδο ανδρών) και έδειξε ότι έχει τις ικανότητες για ακόμα σπουδαιότερες επιτυχίες. Θα μπορούσε να έχει ανέβει και στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου ή τουλάχιστον στη δεύτερη θέση, εάν είχε κάνει καλύτερη κατανομή δυνάμεων στα περάσματά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο κατοστάρι έκανε χρόνο ίδιο με αυτόν που είχε κάνει ο κάτοχος του ρεκόρ Ευρώπης. Πώς να αντέξει μέχρι τέλους; Εντούτοις είναι μεγάλος μάγκας, γιατί η μετάβαση από τους έφηβους στους άνδρες είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μπράβο του!

Ο Γιάννη Δρυμωνάκος είναι τεράστιος αθλητής. Προσωπικά συγκινούμαι ιδιαίτερα κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι σημαντικό. Γιατί; Διότι ο Γιάννης πέρασε πολλά, πάρα πολλά. Όμως στάθηκε δυνατός, πολύ δυνατός και επέστρεψε. Δεν θέλω να ξύνω παλιές πληγές που έχουν κλείσει για πάντα, όμως σε κάθε ευκαιρία θα τονίζω την τεράστια αθλητική του αξία, σε πείσμα όσων των έδωσαν βορά στα θηρία, την ώρα που κάποιοι έχουν αντοχές μπαταρίας ντούρασελ με (και καλά) πίτσες, αυγά και πορτοκαλάδα. Αλλά ας μην ανοίξουμε τώρα αυτό το θέμα...

Θα ήθελα όμως να παρατηρήσω το εξής (και αυτό δεν αφορά ούτε στο Γιάννη ,που είχε να αντιμετωπίσει τον Τσεχ, ούτε στον Παναγιώτη που κόντραρε τον Γκιούρτα): Πριν μιλήσουμε για αθλητικούς θριάμβους, τεράστιες επιτυχίες, υποθήκες για το Λονδίνο και λοιπά εθνικό-πατριωτικά, καλό θα ήταν να συνυπολογίσουμε και ποιοί λείπουν, προετοιμαζόμενοι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε κάποια... υψόμετρα. Επίσης, ας περιορίσουμε λίγο το πάθος μας για τις μεγάλες κραυγές εθνικής συγκίνησης, ή τουλάχιστον ας τις κρατήσουμε για την ώρα τους. Όχι στα μισά της κούρσας, γιατί βιαζόμαστε να μείνει η φωνή μας στην ιστορία.

Φυσικά (όπως και να 'χει το θέμα) για τις συνθήκες προετοιμασίας των Ελλήνων κολυμβητών, κάθε συμμετοχή σε τελικό συνιστά υπέρβαση. Δεν στέκομαι μόνο στα μετάλλια. Υπερβάσεις έχουν ήδη κάνει και η Βουρνά (που πιθανότατα θα πάρει και μετάλλιο αύριο) και η Νιαγκουάρα και όλοι οι υπόλοιποι της αποστολής, έστω κι αν οι προσπάθειες τους δεν έτυχαν ανάλογης προβολής. Για να κρατάμε όμως το μέτρο, προσέξτε: Ούτε το προχθεσινό χρυσό του Γρηγοριάδη συνιστά κάποιον ανεπανάληπτο άθλο, ούτε η σημερινή 8η θέση του αποτελεί αποτυχία (από τη στιγμή μάλιστα που είχε γαστρεντερίτιδα και πυρετό). Μπορούμε μια φορά να αντιμετωπίζουμε τις αθλητικές στιγμές στις πραγματικές τους διαστάσεις; Έχω υπάρξει αρχιερέας της υπερβολής, όμως κάποια στιγμή ας βρούμε το μέτρο.

Υ.Γ: Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με αυτό το πράγμα που κάποιοι έχουν το θράσος να αποκαλούν εθνική ομάδα βόλεϊ. Όσοι πάντως ευθύνονται γι’ αυτή την κατάντια (και μεταξύ των υπευθύνων ΔΕΝ είναι ο Λεωνής), κανονικά δεν πρέπει να κοιμηθούν απόψε. Φυσικά, αν είχαν τέτοιες ευαισθησίες, όλα θα ήταν καλύτερα. Χίλιες φορές να έπαιζε στην Ευρωλίγκα η εθνική εφήβων. Αυτό το αποψινό αίσχος δεν θα το ζούσαμε.

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός