Δε νομίζω πως υπάρχει φίλος του μπάσκετ σήμερα στην Ελλάδα, ενδεχομένως και…έξω από τα σύνορά μας, που να μην έχει διαμορφώσει απόλυτη εικόνα για την σειρά των φετινών τελικών, ιδιαίτερα μετά και την προχθεσινή ανετότατη επικράτηση του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού.

Σε πείσμα μάλιστα των φίλων των αριθμών, των παραδόσεων, της προϊστορίας, της εμπειρίας και των ονομάτων των δύο ρόστερ ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να ανατρέψει όλα τα προγνωστικά εξαιτίας των νέων παραμέτρων που η ομάδα του Ίβκοβιτς έχει καταφέρει να βάλει στο παρκέ: αθλητικά προσόντα, φυσική κατάσταση, physical game, δαιμονισμένος ρυθμός, άμεση προσαρμογή στο transition game (από την άμυνα στην επίθεση κι αντίστροφα, δηλαδή…), άγνοια κινδύνου, ανεπανάληπτη αυτοπεποίθηση, αίσθηση ανωτερότητας και φαβορί, τακτική ετοιμότητα.

Όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος του, όπου κι αν αγωνίζεται, ο Ολυμπιακός καταφέρνει να αγωνίζεται με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια φιλοσοφία, την ίδια αίσθηση επικράτησης και κυρίως το ίδιο αποτέλεσμα! Είτε χάνει με -16, είτε κερδίζει με +20…αυτό είναι κι…όποιος αντέξει! Και τελικά ούτε η ΤΣΣΚΑ άντεξε, αλλά ούτε και ο Παναθηναϊκός δείχνει να μπορεί να ανταπεξέλθει σε τέτοιες καταστάσεις…

Θεωρητικά, κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί πλέον πως οι πράσινοι μπορούν να αντιστρέψουν το διαγραφόμενο κλίμα, ακόμα κι αν καταφέρουν να φέρουν τη σειρά στο 2-2 αύριο, με τη βοήθεια της έδρας και του κόσμου. Το φαληρικό Παλέ δείχνει….κατηφορικό και αν χρειαστεί 5ο παιχνίδι ουδείς μπορεί να καταλάβει πως ο Ομπράντοβιτς θα μπορέσει να «μαγέψει» τους παίκτες του και να τους επαναφέρει σε αγωνιστικές λογικές και νοοτροπίες 2010 και 2011.

Δεν λέω ότι ο Παναθηναϊκός είναι «χαμένος από χέρι», γιατί με τέτοιες ομάδες και τέτοιο παρελθόν δεν μπορεί να «παίζει» κανείς. Λέω όμως ότι οι πράσινοι δεν «πείθουν» πως μπορούν να υποσκελίσουν το κίνητρο και την κ…λα του Ολυμπιακού για το τρόπαιο, μετά από 15 χρόνια! Γιατί απλά δεν έχουν φρεσκάδα, ενέργεια, νέες ιδέες στο παιχνίδι τους, και κυρίως –απ ότι είδα live στο ΣΕΦ την Κυριακή- δεν έχουν εκείνο το ψυχικό δέσιμο που χρόνια τώρα τους μετέτρεπε σε υπερ-ομάδα. Είδα φανερά «χαλαρούς» παίκτες, είδα «παγκίτες» που αντί να «τρώνε σίδερα» είχαν…απλανές βλέμμα, είδα κάποιους να μην κοιτούν κατάματα τον προπονητή τους και κάποιους άλλους να μπαίνουν στο παρκέ «άσπροι», αναλογιζόμενοι προφανώς το τέλος που τους περιμένει, όχι μόνο στο ματς, αλλά και στο τέλος της σεζόν. Νομίζω είναι επίσης προφανές, για πρώτη φορά στα τελευταία 13 χρόνια ότι κάποιοι παίκτες του Παναθηναϊκού απέχουν παρασάγγας από την ψυχολογία και τη νοοτροπία του προπονητή τους… Αλλά κι ο Ζοτς μάλλον έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν μπορεί να περιμένει πολλά από μερικούς κι ούτε που τους κοιτά την ώρα του ματς…

Την ίδια ώρα (και αυτή είναι η «ειδοποιός διαφορά» των φετινών πλέι οφ), όταν ο Ολυμπιακός έχασε το +18, αφού οι πράσινοι με σερί 12-2 μείωσαν στους 8 (57-49) μέσα σε 6 λεπτά, βρέθηκε από το… πουθενά ο Παπανικολάου και με «αβγά» σουτέρ…ολκής και «παλιάς καραβάνας» με τρίποντο από τη γωνία (!) σε φάση transition και σε «πρώτο χρόνο»…. «σκότωσε» μεμιάς τις πράσινες ελπίδες ανάκαμψης. Τέτοιες φάσεις «βγαίνουν»…μία στις χίλιες, από μεγάλους παίκτες και σε σημεία-ορόσημα, όπως το χθεσινό άλλωστε. Κι ακολούθησε ο Γκετσεβίτσιους και μετά ο Πρίντεζης.

Σερί 9π με 3/3 τρίποντα, όλα μέσα, όλα για όλα…+23 η διαφορά και τέλος το ματς από το 32’!!

Σ αυτές τις δύο τελευταίες παραγράφους νομίζω επικεντρώνεται το «κλίμα» και η δυναμική των πλει οφ μέχρι σήμερα, αλλά και «φωτογραφίζεται» το φινάλε της χρονιάς… Και λόγω αυτών πολλοί πιστεύουν ότι η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη.

Ας δούμε όμως τι θα γίνει και στο ΟΑΚΑ και τα ξαναλέμε…

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός