Ποιος ποντάρει κόντρα στα ...γερόντια;

Δυτυχώς, στη χώρα της υπερβολής, στη χώρα που το άσπρο γίνεται μαύρο μέσα σε μια μέρα, προσπαθήσαμε να μετατρέψουμε την πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού σε «γερόντια που μετά δυσκολίας περπατάνε».

Η ομάδα που πριν από δύο εβδομάδες βρέθηκε μια ανάσα από τον τελικό της Ευρωλίγκας, ξαφνικά μετατράπηκε σε «τελειωμένη», «παρατημένη», «απαξιωμένη» κι ό,τι άλλο φαντάζεται ο καθένας, απλά και μόνο για να δικαιολογήσει τον τυφλό οπαδισμό του.

Είναι εντελώς διαφορετικό να αντιλαμβάνεσαι πως μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να έχει τη διάρκεια 25άρηδων, ότι δεν μπορεί να παίζει στον ίδιο ρυθμό, όταν μάλιστα αναγκάζεται να ρίξει στη μάχη επτά και οκτώ παίκτες, αλλά είναι εντελώς διαφορετικό να ξεφτυλίζεις πρόσωπα σαν τον Διαμαντίδη, τον Μπατίστ και τον Γιασικεβίτσιους για να βγάλεις έναν... καήμο χρόνων που έχεις μέσα σου.

Οταν πρόκειται για παίκτες με τεράστιο μπασκετικό εγωισμό που ψάχνουν τέτοιου είδους προκλήσεις για να αυξήσουν κι άλλο το κίνητρο τους πριν μπουν στο παρκέ, τότε το λάθος είναι διπλό. Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύματα τύπου «τελειωμένοι» έφτασαν... μετά χαράς στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού, έγιναν αντικείμενο συζήτησης και αποτέλεσαν την καλύτερη ψυχολογική «ντόπα» πριν από ένα μεγάλο παιχνίδι. Πρωταθλήματα άλλωστε έχουν κριθεί μ' αυτή την μικρή λεπτομέρεια τα τελευταία χρόνια...

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν έσωσε το γοητρό του μετά την ισοφάριση σε 2-2 και πλέον πάει στο ΣΕΦ για να ολοκληρώσει μια αποστολή που από τον πρώτο αγώνα έμοιαζε «impossible». Σε σύνολο τεσσάρων αγώνων ο Ολυμπιακός έχει παρουσιάσει καλύτερο πρόσωπο, είναι πιο φρέσκος, βγάζει μεγαλύτερη ενέργεια και έχει πολλές περισσότερες επιλογές. Με εξαίρεση τον τελευταίο τελικό, στο οποίο ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να ξέρει τι ζητάει στο παρκέ ακόμη κι όταν βρισκόταν πίσω στο σκορ, στα υπόλοιπα ματς ο Ολυμπιακός πατούσε πολύ καλύτερα στο γήπεδο.

Τώρα, τα δεδομένα είναι διαφορετικά... Ναι μεν οι «ερυθρόλευκοι» έχουν το πλεονέκτημα, έχουν πληθώρα λύσεων, το ΣΕΦ θα «βράζει», αλλά πρόκειται για ΕΝΑ και μόνο παιχνίδι. Πέραν όλων των παραπάνω στοιχείων, η προσωπικότητα, η εμπειρία και το βάρος της φανέλας μετράει πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για «do or die» παιχνίδι, παρά σε μια σειρά πέντε αγώνων.

Μέχρι πέρυσι λέγαμε πως σε «πέντε τελικούς ο Παναθηναϊκός έχει το μεγάλο πλεονέκτημα» και πως «ο Ολυμπιακός έχει μεγαλύτερη τύχη, αν πρόκειται για ένα και μόνο ματς». Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί, ο Παναθηναϊκός είναι πλέον η ομάδα του ενός ματς, μ' ένα χαρακτηριστικό που δεν είχε ο Ολυμπιακός τα προηγούμενα χρόνια: Οτι απλά ξέρει να κερδίζει τελικούς...

Το άγχος πλέον βαραίνει τους γηπεδούχους που θα κληθούν να διαχειριστούν το γεγονός πως μπροστά στα μάτια τους, όσο ποτέ άλλωστε μάλιστα, έχουν ένα τρόπαιο που στερεούνται από το 1997. Μια κούπα, μικρότερη βεβαίως του ευρωπαϊκού, αλλά που μπορεί να αλλάξει το ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ και να γίνει η απαρχή μιας νέας εποχής.

Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός που εμφανίστηκε χειρότερος από ποτέ σε τελική φάση πλέι - οφ, έχει πετύχει παραπάνω απ' όσα άξιζε βάσει της συνολικής εικόνας στα τέσσερα παιχνίδια, δεν έχει το παραμικρό άγχος και δεν φοβάται την αποκαθήλωση.

Και δεν τι φοβάται γιατί υπερασπίστηκε το σπίτι του, υπερέβαλε εαυτόν, δεδομένου ότι αγωνίζεται με 7-8 παίκτες και δεν θα του πει και κανείς τίποτα επειδή έχασε ένα στα 10 και μάλιστα στην έδρα του αντιπάλου από μια ομάδα που παρουσιάζει το καλύτερο πρόσωπο την τελευταία 15ετία.

Προσωπικά, συνεχίζω να θεωρώ τον Ολυμπιακό μεγάλο φαβορί για το πρωτάθλημα, αλλα μ αυτά τα... γερόντια ποιος ποντάρει τα λεφτά του;

Για την συμπεριφορά του Θανάση Γιαννακόπουλου τα λόγια είναι περιττά.... Δύο φορές απαράδεκτη γιατί δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του ανθρώπου που βρίσκεται στο πλευρό του και πρέπει να είναι πιο γρήγoρος από τον Μπολτ για να προλαβαίνει τις «μπούκες» του στο γήπεδο...

Πηγή: sentragoal.gr