Δεν θα έχουμε, άλλωστε, εσαεί στη χώρα μας την ευκαιρία να απολαμβάνουμε τόσο υψηλού επιπέδου αναμετρήσεις με τόσο σημαντικό διακύβευμα, όπως είναι το πρωτάθλημα στο δεύτερο δημοφιλέστερο άθλημα της χώρας. Αυτά τα παιχνίδια Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού αποτελούν μάλλον πολυτέλεια, αν αναλογιστούμε τη συνολική μας θέση ως χώρα και το πού βρισκόμαστε.

Δεν πρόκειται για μία απλή διεκδίκηση ενός τίτλου από δύο καλές ομάδες. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, το έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, έστω και αν επίσης είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε εύκολα ή δύσκολα νικητή τον Παναθηναϊκό. Ούτε το ότι ο Ολυμπιακός φέτος δείχνει εξαιρετικά ανταγωνιστικός για να κατακτήσει τον τίτλο αποτελεί τη μοναδική διαφορά.

Πρόκειται για μία αθλητική μάχη με εξαιρετικούς συμβολισμούς πέρα από το φυσιολογικό πάθος, δύναμη και ένταση που έχουν αυτά τα παιχνίδια. Σπανίως έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθούμε μία τέτοια αναμέτρηση της κατεστημένης αυτοκρατορίας μιας καταπληκτικής ομάδας με τεράστιες προσωπικότητες, οι οποίες αντιστέκονται στην ανερχόμενη δύναμη των νέων παιδιών του Ιβκοβιτς με τη ζωντάνια αλλά και τη δίψα για την ιστορική διαδοχή.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός έχει τον πρώτο λόγο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αλλά εκτιμώ ότι για τον Παναθηναϊκό, που έχει ανταποκριθεί μέχρι σήμερα σε τεράστιες προκλήσεις ευρωπαϊκού επιπέδου, αυτή το Σάββατο στο ΣΕΦ μπορεί να είναι και η μεγαλύτερη μιας ούτως ή άλλως μεγάλης δυναστείας.

Από τη μία η παραδοσιακή δύναμη που αντιστέκεται με λύσσα και από την άλλη η υπό δημιουργία νέα δύναμη, που και αυτή έρχεται με λύσσα. Και όλα αυτά έχουν βγει στις καταπληκτικές ανατροπές, στην ισορροπία των μέχρι σήμερα τελικών, κυρίως στο ΟΑΚΑ, γιατί στο ΣΕΦ στην ουσία παρακολουθήσαμε δύο παραστάσεις για έναν («ερυθρόλευκο») ρόλο.

Και όλα αυτά... γαρνιρισμένα με αμέτρητες μικρές στιγμές που για την καθεμιά ξεχωριστά θα μπορούσε να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο. Πού να πρωτοσταθεί κανείς; Στην ανάσταση του Μπατίστ, που αποτελεί τον ορισμό του παίκτη-ομάδα; Στα καταπληκτικά παιχνίδια και στο πάθος του Πρίντεζη και του Παπανικολάου; Στο φοβερό στιγμιότυπο με τον Διαμαντίδη να... εκλιπαρεί τον Μπατίστ να πετύχει τις κρίσιμες βολές προς το τέλος του ματς; Στην εναλλαγή συναισθημάτων στη διάρκεια των αγώνων; Στους νέους ήρωες που ανακαλύπτουν οι δύο προπονητές από τον πάγκο; Στην εγρήγορση του Ομπράντοβιτς να συνοδεύσει στη φυσούνα τον κουμπάρο του αντίπαλο προπονητή προκειμένου να μην υπάρξουν απρόοπτα κατά την αποχώρησή του από το παρκέ;

Ακόμα και οι οπαδοί των δύο ομάδων, αν εξαιρέσει κανείς τον άσχημο οιωνό πριν από τον πρώτο τελικό, που μάλλον καλό έκανε από πλευράς αυστηροποίησης των μέτρων, έχουν κινηθεί μέχρι σήμερα σε γενικώς επιτρεπτά επίπεδα. Αν και βέβαια δεν λείπουν τα εμετικά συνθήματα που ακυρώνουν τον όποιο πηγαίνει σε ένα γήπεδο για να παρακολουθήσει την ομάδα του. Οταν τραγουδάς συνθήματα που έχουν να κάνουν ακόμα και με την πλήρη... βιολογική εξολόθρευση του παίκτη της αντίπαλης ομάδας, η δική μου εκτίμηση είναι ότι δεν έχεις θέση σε ένα τέτοιο υψηλότατου επιπέδου γεγονός, που κανονικά θα έπρεπε να στέλνει συνολικά μηνύματα στην ελληνική κοινωνία.

Μου είναι δύσκολο να συμβιβαστώ με το ότι οι τέσσερις μέχρι σήμερα τελικοί ολοκληρώθηκαν χωρίς προβλήματα και να αρκούμαι στην τετριμμένη ευχή να συμβεί και το ίδιο και το Σάββατο στον (ό,τι και να γίνει) τελευταίο τελικό. Το θέμα είναι να αρχίσουμε και πάλι να ευχαριστιόμαστε, όχι να απευχόμαστε την ολική καταστροφή. Αξίζουν σεβασμό πάνω απ' όλα αυτές οι δύο ομάδες, όχι γιατί λέγονται Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, αλλά για αυτό που μας προσφέρουν, δίνοντας τη δυνατότητα να χορταίνουμε από 40 λεπτά υψηλού ανταγωνισμού αλλά και υπέροχου αθλητικού θεάματος.

Από εκεί και πέρα ετοιμαζόμαστε ίσως για το μεγαλύτερο παιχνίδι Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού των τελευταίων ετών σε όλα τα σπορ. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Σε ένα παιχνίδι, σε έναν τελικό μπορεί τα πάντα να συμβούν. Και οι δύο ομάδες έχουν πλέον ένα πολύ σημαντικό υπόβαθρο να πατήσουν. Ο Παναθηναϊκός στο ότι αντιστάθηκε σθεναρά, δείχνοντας ότι πρώτα θα του βγει η ψυχή και μετά θα αφήσει τον τίτλο από τα χέρια του. Ο Ολυμπιακός στο ότι έχει δείξει μέχρι σήμερα ότι παρά την ισοπαλία του 2-2 διατηρεί προβάδισμα όχι λόγω έδρας αλλά λόγω αγωνιστικής κατάστασης και ζωντάνιας.

Πηγή: sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός