Πανάξια και χωρίς καμία αμφισβήτηση ο Ολυμπιακός ανέβηκε στο θρόνο του, επιβεβαιώνοντας τον κανόνα που λέει πως το μπάσκετ είναι το πιο αξιοκρατικό άθλημα και σ' αυτό κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Και στην προκειμένη περίπτωση, ο Ολυμπιακός ήταν μακράν καλύτερος του Παναθηναϊκού, αφού υπερτερούσε στα πάντα...

Είχε ψυχολογία που άγγιζε το... άπειρο, ήταν σε καλύτερη κατάσταση, βρήκε λύσεις και από τους 12 παίκτες του, έβαλε όλα τα «μεγάλα» σουτ, δείγμα του ότι πίστευε στον τίτλο, σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που προσπαθούσε με... δυόμιση παίκτες σε κάθε ματς...

Αυτό το τρόπαιο θα άξιζαν να το... πάρουν στο σπίτι τους δύο άνθρωποι. Κατά πρώτον ο Βασίλης Σπανούλης που μπορεί πλέον να αισθάνεται δικαιωμένος για την επιλογή του να αφήσει την σιγουριά του Παναθηναϊκού και να δοκιμάσει στον άπειρο και γεμάτο πίεση Ολυμπιακό. Δικαίωση, πρώτον, γιατί πίστεψε στη «νέα εποχή» και δεύτερον γιατί δεν το έβαλε κάτω, όταν το καλοκαίρι του 2011 είδε τους πρώην συμπαίκτες του να πανηγυρίζουν Ευρωλίγκα και Πρωτάθλημα.

Ο δεύτερος άνθρωπος που αξίζει να βάλει την κούπα στο σαλόνι του σπιτιού του δεν είναι άλλος από τον Ντούσαν Ιβκοβιτς. Δεν είναι λίγοι αυτοί που του χρεώνουν εμμονές, που του επιρρίπτουν ευθύνες για τις δύο αποτυχημένες επιλογές των Χάουαρντ και Λούκας στην αρχή της σεζόν, για την διστακτικότητά του να αλλάξει τους ξένους στα μισά της περιόδου, αλλά οι περισσότεροι εξ αυτών ξεχνούν πως για να φτάσει ο Ολυμπιακός να γίνει ΟΜΑΔΑ, το οφείλει αποκλειστικά και μόνο στον «Ντούντα».

Είναι μάθημα ζωής πως για να φτάσεις στο σημείο να συζητάς το ποιον παίκτη θα αντικαταστήσεις ή ποιον θα ρίξεις στο παρκέ σε μια συγκεκριμένη στιγμή ενός αγώνα, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει είναι τα αποδυτήρια της ομάδας σου.

Ο Ιβκοβιτς φρόντισε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να τελειώσει όλους τους προβληματικούς, να φτιάξει τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού και μετά να πάει παρακάτω. Θέλησε και ορθώς να βάλει πρώτα τα θεμέλια του σπιτιού και μετά να ασχοληθεί με το τι χρώμα θα ' χουν τα... πατζούρια!

Συνήθως, αυτή η διαδικασία, από το σημείο μηδέν δηλαδή που είναι η... εκκαθάριση στα αποδυτήρια, μέχρι το σημείο 10 που είναι η κατάκτηση τίτλων απέχει δύο - τρία χρόνια, αλλά ο Ολυμπιακός φρόντισε και του αξίζουν πολλά μπράβο να το κάνει σε χρόνο - ρεκόρ, μέσα σ' ένα χρόνο δηλαδή...

Αυτό το Κύπελλο αξίζει να μπει και στην τροπαιοθήκη των αδελφών Αγγελόπουλου, πρώτον γιατί είναι παιδιά που αγαπούν το μπάσκετ και λατρεύουν τον μπασκετικό Ολυμπιακού, και δεύτερον επειδή έχουν ξοδέψει με την σειρά τους μια ολόκληρη περιουσία για να πετύχουν ό,τι πέτυχαν φέτος.

Εχω την αίσθηση όμως πως με τα λεγόμενά τους στη συνέντευξη Τύπου μετά τον πέμπτο τελικό, αδικούν οι ίδιοι την προσπάθεια που έκαναν από το καλοκαίρι και μετά. Αυτή η «καραμέλα» με τη διαιτησία που έχει... στερήσει πρωταθλήματα και κύπελλα από τον Ολυμπιακό και την οποία επανάλαβαν τα δύο αδέλφια, λέγοντας μάλιστα πως «καταλάβαμε πως δεν πρέπει να επενδύουμε σε παίκτες και προπονητές», θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει.

Θα πρέπει να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στην ΟΜΑΔΑ που έστησαν φέτος και το... συνωθύλευμα καλών παικτών που δημιουργούσαν τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν αρκεί να δαπανάς εκατομμύρια για να παίρνεις πρωταθλήματα, ούτε αποτελεί εχέγγυο το γεγονός ότι αποφάσισες να ξοδέψεις καμια 10 εκατομμύρια δολάρια για να πάρεις από το ΝΒΑ έναν παίκτη που δεν μπορούσε να σουτάρει από τα τέσσερα μέτρα (σ.σ. Τζος Τσίλντρες).

Τα ίδια περίπου επιχειρήματα είχαν και οι Γιαννακόπουλοι την δεκαετία του '90, όταν ξόδευαν... καράβια με λεφτά και στο τέλος έβγαζαν ανακοινώσεις για τη διαιτησία, επειδή δεν μπορούσαν με την σειρά τους να καταλάβουν το πώς γίνεται να ξοδεύουν ένα σωρό χρήματα και να μένουν με άδεια χέρια...

Αν οι Αγγελόπουλοι, ακόμη τώρα, τη χρονιά που πέτυχαν τον απόλυτο θρίαμβο, δεν αντιλαμβάνονται πως η διαφορά του φέτος με τα προηγούμενα χρόνια είναι σαν τη μέρα με τη νύχτα, τότε η φετινή επιτυχία θα είναι μια απλή φωτοβολίδα...

Και δύο λόγια για τον Παναθηναϊκό...

Ο Παναθηναϊκός πήρε ό,τι άξιζε τη φετινή χρονιά, πληρώνοντας τα «εγκλήματα» που έκανε το καλοκαίρι του 2011. Οι ομάδες δεν «χτίζονται» τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ετοιμάζονται από την επομένη των φάιναλ φορ και ολοκληρώνονται μια εβδομάδα μετά το τέλος του πρωταθλήματος.

Αυτή ήταν η συνταγή επιτυχίας όλα τα προηγούμενα χρόνια κι αυτή ήταν η «μαύρη τρύπα» της φετινής σεζόν. Με τον Ομπράντοβιτς να μην ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται επί ενάμιση μήνα και τους ξένους να επιλέγονται από το... κάτω ράφι λίγο πριν από την έναρξη της προετοιμασίας, ο Παναθηναϊκός έκανε υπέρβαση για τα δεδομένα της εικόνας που παρουσίασε στους τελικούς.

Τα όσα έγιναν στο «Κάραβελ» κατά την επιστροφή της ομάδας από το ΣΕΦ δεν μπορούν να περιγραφούν με λέξεις και κείμενα. Οσοι είδαν το σοκ του Ομπράντοβιτς και των παικτών του για τη λατρεία του κόσμου, αντιλαμβάνονται πως το μέγεθος αυτής της ομάδας είναι πολύ μεγάλο. Κι όπως χαρακτηριστικά έλεγε κι ένας άνθρωπος του τριφυλλιού, μετά την αποθέωση «τις έξι Ευρωλίγκες μπορεί να τις ξεχάσουμε, αλλά αυτό που ζήσαμε δεν ξεχνιέται ποτέ...».

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός