Πριν από λίγα 24ωρα έγραψα για το «διαζύγιο» του Ζέλικο Ομπράντοβιτς με τον Παναθηναϊκό και έκανα ειδική αναφορά στον Δημήτρη Ιτούδη θεωρώντας (για τους λόγους τους οποίους εξήγησα) ότι είναι ο καταλληλότερος προπονητής για να αντικαταστήσει τον μέντορά του στον πάγκο των «πρασίνων» από εδώ και στο εξής.

Το ότι ήταν μια ζωή «δεύτερος» το ακούω τσάμπα και βερεσέ. Και ο Κατσικάρης μια ζωή «δεύτερος» ήταν στην ΑΕΚ, πίσω από τους Ίβκοβιτς και Σάκοτα αλλά είδαμε σε ποιο σημείο έφτασε. Να έχει εν λευκώ μια ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος την οποία οδήγησε μέσω της σκληρής δουλειάς στην Ευρωλίγκα! Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω.

Μετά τον Ομπράντοβιτς, ο «κουμπάρος» του, o Ντούσαν Ίβκοβιτς αποφάσισε να ρίξει τους τίτλους τέλους στο λιμάνι και να αποχωρήσει ως... θριαμβευτής των πάντων από τον πάγκο του Ολυμπιακού. Μέσα σε έναν χρόνο (και λιγότερο) έχτισε μια ομάδα από το «μηδέν» και την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Ευρώπης, όπως επίσης και στην ελληνική κορυφή εκθρονίζοντας ύστερα από τόσα χρόνια τον (μέχρι πέρυσι) μόνιμο πρωταθλητή Παναθηναϊκό.

Λίγο πολύ η άποψή μου για τον διάδοχο του Ιβκοβιτς είναι ίδια! Το να πάρουν οι Αγγελόπουλοι έναν ξένο προπονητή ο οποίος θα έρθει από το... πουθενά για να βάλει τη δική του φιλοσοφία στην ομάδα, θέλοντας «δικούς του» παίκτες και πολλές αλλαγές στο ρόστερ, τότε... καληνύχτα και καλή τύχη. Η ομάδα που ανάγκασε ακόμα και τους φίλους του Παναθηναϊκού να την χειροκροτήσουν (!!) θα πρέπει να κάνει... restart σε νοοτροπία, φιλοσοφία και αγωνιστικό πλάνο με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος και πολύτιμο έδαφος. Δεν λέω ότι θα γκρεμιστεί το οικοδόμημα που «έχτισε» με τόσο κόπο ο Ντούσαν Ίβκοβιτς αλλά σίγουρα θα χάσει μεγάλο μέρος της δυναμικής του. Με λίγα λόγια. Η επιλογή ξένου προπονητή θεωρώ ότι είναι «καμένο χαρτί», όσο μεγάλο όνομα και αν έχει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, όσους τίτλους και αν έχει να επιδείξει.

Σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό και τον Ιτούδη δεν λέω ότι η επιλογή Αγγέλου είναι η καλύτερη δυνατή. Ναι μεν είναι ένας προπονητής που έχει τρομερή αντίληψη του μπάσκετ, ναι μεν έχει φοιτήσει τόσα χρόνια δίπλα στον Ντούσαν Ίβκοβιτς, ναι μεν έχει φάει ψωμί και αλάτι στον Ολυμπιακό, αλλά....! Δεν πιστεύω ότι θα έχει την στήριξη που -ενδεχομένως- να έχει ο Ιτούδης, αλλά ούτε και την υπομονή σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν Έλληνα προπονητή που η φιλοσοφία του και το στυλ του να συνάδει με αυτήν του Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Άλλωστε ΜΟΝΟ ένας Έλληνας προπονητής μπορεί να επιβιώσει στο λιμάνι. Τουλάχιστον αυτό ψυχανεμίζομαι. Μπορεί και να κάνω λάθος ωστόσο ένας άνθρωπος που γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις στην Ελλάδα, ξέρει τα ευρωπαϊκά γήπεδα και έχει δίψα για δουλειά και διακρίσεις μόνο θετικά μπορούν να λειτουργήσουν στην ομάδα. Παράλληλα θα υπάρχει και η ΤΕΡΑΣΤΙΑ πρόκληση να είναι ΠΡΩΤΟΣ προπονητής στον Ολυμπιακό. Και δόξα το Θεό η Ελλάδα έχει ΚΑΛΟΥΣ Έλληνες προπονητές στους οποίους θα μπορούσαν οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος να εμπιστευτούν τις τύχες της ομάδας τους. Άλλωστε ο ΒΑΣΙΚΟΣ κορμός του Ολυμπιακού αποτελείται από Έλληνες παίκτες και έχοντας στον πάγκο έναν Έλληνα προπονητή με προοπτική, το αποτέλεσμα συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες να έχει θετικό πρόσημο, παρά αρνητικό.

Στο κάτω-κάτω της γραφής και οι Έλληνες προπονητές δεν έχουν δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα; Άλλωστε στην Ελλάδα δεν είναι; Δεν μπορούν να φτάσουν και εκείνοι στην κατάκτηση ενός εγχώριου τίτλου ύστερα από 16 χρόνια; Απλά υπενθυμίζω ότι ο τελευταίος Έλληνας προπονητής που πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης το 1996... Εκτός των άλλων θα είναι και ένα προσωπικό τους στοίχημα! Μια μεγάλη πρόκληση!

Το ότι έφυγαν Ιβκοβιτς και Ομπράντοβιτς αφήνοντας ΤΕΡΑΣΤΙΑ παρακαταθήκη πίσω τους με αποτέλεσμα να γίνει το πρωτάθλημα της Α1 πιο φτωχό είναι πέρα για πέρα σωστό και αληθινό. Αλλά ρε παιδιά τι νόημα έχει να κλαίμε (εμείς οι μπασκετικοί) τη μοίρα μας; Ας κοιτάξουμε μπροστά. Και που ξέρετε; Ίσως το αύριο του ελληνικού μπάσκετ να προμηνύεται λαμπρό...

Εις το επανιδείν.

Πηγή: sentragoal.gr

Μπάσκετ SPORTS