Κάποτε στον "Τάφο του Ινδού"

Νεοφώτιστος τότε στο επάγγελμα, χρεώθηκα την αγγαρεία δίχως να ερωτηθώ και δίχως δικαίωμα άρνησης.

Ολοι οι υπόλοιποι -ακόμη λίγοι- δημοσιογράφοι που είχαν ως αντικείμενο το μπάσκετ, αλλά και αμέτρητοι ουρανοκατέβατοι πέρασαν τη βραδιά τους στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ή μπροστά σε τηλεοπτικούς δέκτες. Ηταν η νύχτα του μεγάλου προημιτελικού του Ευρωμπάσκετ 1987: Ελλάδα - Ιταλία 90-78, με 38 πόντους του Νίκου Γκάλη («Είδα τον φόβο στα μάτια τους») και 14 του Αργύρη Καμπούρη.

Η Εθνική μας κέρδιζε το «εισιτήριο» για τα ημιτελικά και η αφεντομουτσουνάρα μου παρακολουθούσε τις αρχαιρεσίες του Ερασιτέχνη ΠΑΟ, με το αυτί κολλημένο στο τρανζιστοράκι. Δεν έπιανε και καλά το ρημάδι, μέσα στον ημιυπόγειο «Τάφο του Ινδού»…

Ηταν μία νύχτα θαυμάτων. Η ως τότε ανώνυμη Εθνική Ελλάδας του μπάσκετ έβαζε πλώρη για την κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής, ενώ στον Παναθηναϊκό, που έπαιζε ρόλο κομπάρσου έτη φωτός μακριά από τον κραταιό Αρη, έμπαιναν τα θεμέλια για μία πραγματική αυτοκρατορία. Ουδείς μπορούσε τότε να τον ονειρευτεί πρωταθλητή Ευρώπης και μάλιστα έξι φορές. Κατά μία έννοια, η Τετάρτη 10 Ιουνίου του 1987 ήταν η βραδιά της γέννησης του σύγχρονου ελληνικού μπάσκετ. Τότε ήταν που άγγιξε για πρώτη φορά την πορτοκαλί μπάλα το μαγικό ραβδάκι με τη χρυσόσκονη.

Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, οι τίτλοι τέλους πέφτουν και τυπικά για τους «πατριάρχες» της οικογένειας Γιαννακόπουλου. Ο γιος του Παύλου, ο Δημήτρης, είναι το νέο αφεντικό.
Παραλαμβάνει βαριά κληρονομιά, ασήκωτη για τους ώμους οποιουδήποτε παράγοντα, πόσω μάλλον νεόκοπου. Κάθε βήμα του θα κρίνεται με γνώμονα τα έργα και τις ημέρες του πατρός και του θείου. Δεν εννοώ μόνο την καταιγίδα των τίτλων που κατέκτησαν στις 2,5 δεκαετίες της θητείας τους ο Παύλος και ο Θανάσης (και ο… αόρατος Κώστας), αλλά και την απίστευτη δημοφιλία τους στην «πράσινη» κερκίδα.

Ο μοναδικoς αστερίσκος κάτω από τον απολογισμό που παραδίδουν αφορά την εμπλοκή τους με την αυτοκαταστροφική ΠΑΕ. Ακόμη και εκεί, τους έσωσαν από τα χειρότερα οι αποδεδειγμένες καλές προθέσεις και ο πρότερος έντιμος βίος. Κανένας δεν πρόκειται να «στολίσει» τους Γιαννακόπουλους με τα επίθετα που συνοδεύουν εδώ και χρόνια λ.χ. τον Τζίγκερ.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πέφτει κατευθείαν στα άπατα νερά, αφού αναλαμβάνει μία ομάδα με βαριά φανέλα, αλλά χωρίς παίκτες, χωρίς προπονητή, χωρίς πρόσφατους τίτλους και χωρίς ανεξάρτητους οικονομικούς πόρους για να συντηρήσει το μεγαλείο της. Η παρουσία του Δημήτρη Διαμαντίδη αποτελεί μοναδική πηγή αισιοδοξίας.

Η επιλογή του κατάλληλου προπονητή μπορεί να εξελιχθεί σε κίνηση-κλειδί για το μέλλον. Η άρνηση του Σάρας δυσαρέστησε τον νέο πρόεδρο, αλλά μοιάζει με κρυμμένη ευλογία. Πείρα και μεθοδικότητα χρειάζεται τώρα ο Παναθηναϊκός, όχι ενθουσιασμό και μάτι που γυαλίζει.

Πηγή: Sportday