Λόγω τιμής δεν ξέρω εάν ξαφνικά γίναμε μια ομάδα η οποία ελέω των ψεύτικων πενταριών της, έκανε τον Ζούρο να μπει στο τριπάκι του Ντελ Μπόσκε (που βάφτισε τον Φάμπρεγας faux σέντερ φορ) και ως εκ τούτου σανιδώνει το γκάζι και παίζει ένα ασύνηθες για τα ελληνικά δεδομένα μπάσκετ.

Δεν ξέρω επίσης εάν την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι οι παίκτες αλλάζουν πια το αίμα τους και από εκεί που η εθνική πήγαινε στους πολέμους φορτώνοντας τη φαρέτρα της με πολλή άμυνα και παιχνίδι της υπομονής και της σιγουράντζας, τώρα γεύεται το ποτό της αμαρτίας, το οποίο, ως γνωστόν, είναι γλυκό.

Δεν ξέρω σε τελική ανάλυση εάν η εικόνα των επτά αγώνων, που έχει παίξει έως τώρα αυτή η ομάδα μπορεί, διάβολε, να χρησιμεύσει ως επαρκές δείγμα για το φουτουριστικό στιλ που λανσάρει.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο gazzetta.gr

Εθνική Ελλάδας Μπάσκετ SPORTS