...Και άφησαν τα πληρώματά τους σε ξένα χέρια, που μπορεί να μην έχουν δοκιμαστεί στην πλοήγηση μεγάλων σκαφών, αλλά -διάβολε- ένα τιμόνι μπορούν να το κρατήσουν!

Το νόημα της αλληγορίας είναι σαφές: πρώτος την κοπάνησε έπειτα από 13 χρόνια στο πηδάλιο ο Ομπράντοβιτς, ύστερα πήρε τα φετινά παράσημά του και έφυγε ο Ιβκοβιτς και ο κλήρος πέφτει στους γενναίους: στον Πεδουλάκη και στον Μπαρτζώκα, που σηκώνονται αξημέρωτα και πηγαίνουν παρέα στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας για να κάνουν ταχύρρυθμη εκπαίδευση στο πώς κουμαντάρονται τα μεγάλα βαπόρια...

Ο Γιώργος και ο Αργύρης ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα κυβερνήσουν βαρκούλες, αλλά τις δύο μεγαλύτερες φρεγάτες του ελληνικού στόλου, που τον Οκτώβριο θα βγουν στις ανταριασμένες θάλασσες της Ευρώπης για να αποδείξουν ότι διατηρούν και τους τέσσερις κύριους παράγοντες του αξιόμαχού τους: τον οπλισμό, τη θωράκιση, την ταχύτητα και την ακτίνα ενεργείας!

Ως ακτίνα ενεργείας ενός πολεμικού πλοίου χαρακτηρίζεται η μεγίστη απόσταση σε ναυτικά μίλια την οποία μπορεί να διανύσει με τη διαθέσιμη ποσότητα καυσίμων και συγκεκριμένη ταχύτητα, χωρίς να χρειαστεί να σταματήσει σε ενδιάμεσο σταθμό ανεφοδιασμού...

Αυτό είναι όντως το ζητούμενο του «πράσινου» και του «κόκκινου» καραβιού: να πλεύσουν με οικονομική ταχύτητα, χωρίς να θιγεί η μαχητική ικανότητά τους...

Οσο περνούν οι μέρες ο Ολυμπιακός της μετά τον Ιβκοβιτς εποχής φαίνεται όχι μόνο να διατηρεί τον βασικό ελληνικό κορμό του αλλά και τις παραφυάδες αυτού: εννοώ τους ξένους παίκτες που ούτως ή άλλως είναι λεγεωνάριοι και αναλώσιμοι, αλλά (φαίνεται ότι) βγάζουν ρίζες στον Πειραιά...

Από τη στιγμή που έμεινε ο Πρίντεζης και οι απώλειες των πρωταθλητών Ευρώπης περιορίστηκαν σε παίκτες που δεν είχαν βασικό ρόλο, η δουλειά του Μπαρτζώκα (χωρίς να είναι εύκολη) φαίνεται ότι έχει μπει σε μια ρέγουλα, ενώ την ίδια στιγμή ο Πεδουλάκης είναι αναγκασμένος να παριστάνει τον φακίρη, ο οποίος περπατάει πάνω στα καρφιά!

Το βάρος των απωλειών του Παναθηναϊκού είναι πολύ μεγαλύτερο, τόσο από στατιστικής όσο και από... συναισθηματικής πλευράς: έμεινε βεβαίως ο Διαμαντίδης (ως λάβαρο της ομάδας και εγγυητής της παλιάς νομιμότητας), αλλά στην πρώτη συγκέντρωση της ομάδας θα χρειαστεί να κάνει τόσες συστάσεις όσες ποτέ άλλοτε στην καριέρα του...

Και δεν είναι και πολύ επικοινωνιακός τύπος ο Μήτσος, για να πεις ότι θα το πει νεράκι αυτό το καινούργιο ποίημά του!

Ολα αυτά τα χρόνια της παντοκρατορίας τους οι «πράσινοι» κορδώνονταν -και με το δίκιο τους- για τη συνοχή και την ομοιογένειά τους, αλλά πλέον είναι αναγκασμένοι να δημιουργήσουν μια καινούργια ομάδα σχεδόν από τα... μπετά και υπ' αυτήν την έννοια ο Πεδουλάκης ξέρει ότι έχει να κουβαλήσει πολλά πηλοφόρια πάνω στην οικοδομή!

Αυτήν την πόρτα άνοιξε πρώτος ο Ομπράντοβιτς, που σε συνδυασμό με τις εκπτώσεις στις δαπάνες της ομάδας και τον εξορθολογισμό του μπάτζετ μοιάζει να γίνεται το άλλοθι της φυγής των παικτών...

Επ' αυτού βεβαίως εγώ έχω μια άποψη που μάλλον δεν θα ακουστεί βολική στα αυτιά εκείνων οι οποίοι εγκαταλείπουν τις εστίες τους αναζητώντας ένα καινούργιο El Dorado: ναι, ασφαλώς είναι επαγγελματίες και (γνωρίζουν καλά ότι) η καριέρα τους έχει ημερομηνία λήξεως, αλλά ίσως μπορούν να υποστούν μια οικονομική αβαρία για να στηρίξουν μια προσπάθεια...

Εάν όλοι αυτοί που την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια από τον Παναθηναϊκό (και το ίδιο θα έγραφα εάν υφίστατο ισοβαρείς απώλειες και ο Ολυμπιακός) έφυγαν μόνο επειδή η «πράσινη» αγελάδα κάνει δίαιτα, ίσως θα πρέπει να 'χουν στο νου τους το περιβόητο «Ask not», το οποίο εκφώνησε σε προεκλογική ομιλία του ο Τζον Κένεντι και απλώς χρειάζεται μια παράφραση...

Απευθυνόμενος προς τους πολίτες των ΗΠΑ, ο JFK είχε πει «μη ρωτάτε μόνο τι κάνει η πατρίδα σας για εσάς, αλλά και τι κάνετε εσείς για την πατρίδα σας» και δεδομένου ότι η ομάδα είναι (όπου γη και) πατρίς για τους προπονητές και τους παίκτες το ερώτημα έχει μια κάποια σημασία...

Βεβαίως, οι παράδες μπορεί να μην είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο μπήκε στις ράγες και μάλιστα ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα το τρένο της μεγάλης φυγής: ενδεχομένως κάποιοι κουράστηκαν, κάποιοι κρίνουν ότι χρειάζονται εμφύτευση κυττάρων και κινήτρων, κάποιοι μπορεί να μη γουστάρουν τη νέα κατάσταση, οπότε πάω πάσο...

Απλώς σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ιστορικώς αποδεδειγμένο και νομοτελειακώς αναγκαίο να πάει πάσο και ο κόσμος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας...

...οπότε ο (Δημήτρης) Γιαννακόπουλος ως εκφραστής μιας νέας διοικητικής τάξης, ο Πεδουλάκης ως προπονητής και ο Διαμαντίδης ως αρχηγός αντιλαμβάνονται τι εννοούσε ο Γιαννάκης όταν μιλούσε για το αγαθό της υπομονής, που δεν ξέρω αν ευδοκιμεί στην Ελλάδα, αλλά σίγουρα είναι η μεγαλύτερη αρετή των... Κινέζων!

Είναι, επίσης, για να μην ξεχαστώ από τον πρόλογό μου, και μια αρετή των καλών καπετάνιων, που πρέπει να πηδούν τελευταίοι από το καράβι όταν αυτό πέφτει στην τρικυμία...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS