Mε άλλον προπονητή, άλλο ρόστερ, άλλον Γιαννακόπουλο στο τιμόνι, άλλο μπάτζετ, άλλα δεδομένα γενικώς... Ετσι είναι η ζωή, τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν, αλλά πρέπει οι φίλοι του Παναθηναϊκού να αισθάνονται τυχεροί, διότι τα καλά πράγματα συνήθως κρατάνε λίγο (σε αντίθεση με τα άσχημα) και τουλάχιστον η ομάδα αυτή κράτησε πολλά πολλά χρόνια.

Μου στέλνουν διάφορα μηνύματα πικραμένοι φίλοι του Παναθηναϊκού, που στενοχωρήθηκαν βλέποντας πρώτα τον Ομπράντοβιτς να φεύγει, μετά τον Καλάθη, τον Καϊμακόγλου, πιθανόν τον Μπατίστ, ίσως τον Περπέρογλου και τον Βουγιούκα, κι ένας Θεός ξέρει ποιος άλλος -αντιθέτως, όπως ήταν λογικό, δάκρυα συγκίνησης για τον Μάριτς, τον Σάτο, τον Λόγκαν ή τον Σμιθ δεν είχαμε... Υπάρχει μία τάση στα μηνύματα αυτά που λέει πάνω-κάτω ότι δεν έπρεπε να την παρατήσουν την ομάδα τώρα στα δύσκολα, ότι έβγαλαν τόσα λεφτά όλα αυτά τα χρόνια, ότι έπρεπε να βάλουν πλάτη τώρα στα ζόρια και να μείνουν και με λιγότερα, τέτοια πράγματα. Πάντα υπάρχει πίκρα στον χωρισμό, στον όποιον χωρισμό, και πάντα λέμε κουβέντες που μετά τις μετανιώνουμε, πάντα στην αρχή σκεφτόμαστε στενόχωρα πράγματα, αλλά μετά μένουν μόνο οι γλυκές και ευχάριστες αναμνήσεις. Και κάπως έτσι θα γίνει και με τις περιπτώσεις αυτών που έφυγαν, κι όταν μπουν στο κλειστό του ΟΑΚΑ με τη φανέλα της νέας τους ομάδας, θα σειστεί τόσο πολύ το κλειστό, που θα κινδυνεύσει να γίνει ανοιχτό...

Εφυγαν όσοι έφυγαν και θα φύγουν όσοι θα φύγουν, διότι πολύ απλά τέλειωσε ο κύκλος αυτής της σπουδαίας ομάδας -από πέρυσι θα μπορούσε να έχει γίνει αυτό, αλλά την ύστατη στιγμή ο Ζοτς έμεινε κι έφτιαξε ομάδα μιας χρήσης, για ένα τελευταίο ανκόρ. Δεν είναι θέμα περισσότερων χρημάτων ή αξιωματικών που πηδάνε από το καράβι, δεν είναι αχαριστία ή φιλαργυρία για ένα καλύτερο συμβόλαιο -είναι ένα τέλος εποχής που απλά πρέπει να σφραγιστεί. Αν ο Ομπράντοβιτς είχε μείνει, ίσως να έμεναν και οι περισσότεροι παίκτες -όχι όλοι, όπως δεν έμεινε π.χ. και ο Φώτσης πέρυσι. Τώρα που αποχώρησε ο αρχιτέκτονας, αρκετοί έκριναν ότι ήρθε κι η δική τους στιγμή να τον ακολουθήσουν στην πόρτα της εξόδου, να αφήσουν την ανάμνηση εκείνης της κραταιάς ομάδας να υπάρχει αναλλοίωτη στον χρόνο χωρίς σκισίματα και ρωγμές, χωρίς να σέρνει το βαρύ κορμί της για μία ακόμα χρονιά. Εντιμο το βρίσκω και αφού έγιναν έτσι τα πράγματα, δεν θεωρώ κακό να ψάξουν να βρουν το καλύτερο δυνατό συμβόλαιο σε μια άλλη ομάδα.

Ούτε φυσικά όλο αυτό έχει να κάνει με τον νέο προπονητή Αργύρη Πεδουλάκη και το αν τον πιστεύουν ή όχι -μικρή σημασία έχει αυτό. Και μπορεί ο Πεδουλάκης να είναι «παλικάρι» που αναλαμβάνει μια τόσο βαριά ευθύνη και κληρονομιά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι παίκτες που έφυγαν ή φεύγουν είναι λιγόψυχοι -για τον «Αρτζι» ο πάγκος του Παναθηναϊκού πέρα από ευθύνη είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση, για τους παίκτες δεν είναι. Εκείνος έχει να αποδείξει πολλά, εκείνοι πλέον τίποτα απολύτως -τις αποδείξεις τους τις προσκόμισαν στα παρκέ τόσα και τόσα χρόνια...

Πηγή: Sportday

Α1 Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS