Ο Κεϊλίν Λούκας και ο Ματ Χάουαρντ δεν ήταν προσθήκες επιπέδου Ολυμπιακού, ο Λάζαρος Παπαδόπουλος ήρθε από τα αζήτητα. Υπήρχε μεν ο Βασίλη Σπανούλης, έμεινε ο Γιώργος Πρίντεζης, αλλά τότε μόνο το όνομα ήταν ίδιο. Ενα χρόνο πριν, ο ήρωας της Πόλης ήταν ένας διαφορετικός παίκτης, που προερχόταν από την χειρότερη σεζόν της καριέρας του. Και ουσιαστικά, άρχιζε τη σεζόν ως τρίτος πάουερ φόργουορντ!

Ούτε κορμό είχε ο Ολυμπιακός, ούτε τίποτα. Ο Παπανικολάου ήταν η μεγάλη ελπίδα και απλά παρέμειναν οι Πελεκάνος, Γλυνιαδάκης για να διασφαλιστεί η παρουσία Ελλήνων στη 12αδα. Ο Κώστας Σλούκας ήταν βασικός υποψήφιος για δανεικός και αγύριστος, ο Μάντζαρης κατέληξε στον Πειραιά με προεδρική παρέμβαση, ο Αντιτς αποκτήθηκε μετά από το Μουντομπάσκετ, ο Κέσελ έμεινε γιατί δεν βρέθηκε κανείς να τον πάρει, ο Κατσίβελης ήταν ένας παίκτης με προοπτική. Από τους ξένους, μόνο ο Κάιλ Χάινς σκόρπισε χαμόγελα, αλλά και γι αυτόν υπήρχε ένσταση λόγω ύψους.

Διαβάστε αναλυτικά στο gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός