Η μπίλια στο κόκκινο

Το συντεταγμένο μπάσκετ του Παναθηναϊκού εξαφανίστηκε μόλις προστέθηκαν στο παζλ καινούρια κομμάτια και άφθονα «πρέπει».

Το πρώτο ντέρμπι της χρονιάς απέκτησε κόκκινο σειρήτι και το μονοπάτι της σεζόν έγινε ανηφορικό για τους «πράσινους». Ο Παναθηναϊκός θα προτιμούσε να το παίξει εκτός έδρας αυτό το κρίσιμο παιχνίδι. Δεν ήταν έτοιμος για να ρίξει μία τόσο σημαντική ζαριά, Οκτώβριο μήνα.

Είχε πολλά να χάσει και τα έχασε. Καλείται πλέον να βγάλει καυτά κάστανα από τη φωτιά του Φαλήρου…

Ο Ολυμπιακός έκρυψε τα ουκ ολίγα προβλήματά του –τα οποία συμπυκνώνονται κυρίως στη γραμμή των ψηλών- χάρη στην ομαδική του αμυντική λειτουργία και στη στοχοπροσήλωση με την οποία προσέγγισε το ντέρμπι.

Από το 2ο κιόλας λεπτό, όταν ο Μάντζαρης έκλεψε τη μπάλα από τον Διαμαντίδη στη σέντρα, ο πρωταθλητής φώναξε «παρών» και κλείδωσε στο χρονοντούλαπο το πρόσφατο στραπάτσο της Κωνσταντινούπολης. Οι δύο άλλοτε «πράσινοι», Σπανούλης και Περπέρογλου, έκλεισαν τα αυτιά τους με βουλοκέρι και έδειξαν τον δρόμο στους υπόλοιπους.

Η επιμονή με την οποία μπλοκαρίστηκε ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης, με …τετραπλές παγίδες, απέδειξε ότι υπήρχε σχέδιο και εφαρμόστηκε στην εντέλεια. Η γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας υπενθύμισε την καλή χημεία της «παιγμένης» ομάδας και έδωσε ελεύθερα σουτ σε κρίσιμα σημεία, με αφετηρία πάντοτε τη δράση του Βασίλη Σπανούλη.

Τα τρίποντα της φωτιάς σημειώθηκαν από πολλούς διαφορετικούς παίκτες (Πρίντεζη, Παπανικολάου, Μάντζαρη, Λο, Περπέρογλου, Σπανούλη) και θύμιζαν το τελευταίο ημίχρονο των περυσινών τελικών, όταν γκρεμίστηκαν αμετάκλητα τα πράσινα τείχη.

Ο Ολυμπιακός πρωτοπήρε το προβάδισμα στο 2-4 και το κράτησε ως το τέλος, ασυνήθιστα ψύχραιμος και αποφασιστικός στις δύσκολες στιγμές.

Ο Παναθηναϊκός ήταν αίφνης μία ομάδα γεμάτη φαντάσματα. Πού ήταν ο καλός Πάνκο της προηγούμενης Πέμπτης; Ο Μπράμος; Ο Ματσιούλις; Ο Κίτσεν; Οι πρωτόβγαλτοι σε τέτοια ντέρμπι έτρεμαν σαν ψάρια.
Ο Σχορτσανίτης εγκλωβίστηκε μέσα σε μία άμυνα που προσαρμόστηκε αδυσώπητη στο μαρκάρισμά του, ενώ οι Διαμαντίδης-Τσαρτσαρής υποχρεώθηκαν να κάνουν όλες τις δουλειές στο παρκέ, με φυσιολογικό αποτέλεσμα να κουραστούν. 

Η προσθήκη του Στέφαν Λάσμε έδωσε στην ομάδα κάποια στοιχεία που της έλειπαν (ενέργεια, αλτικότητα, μύες), αλλά δημιούργησε άλλου είδους πρόβλημα, αφού καθήλωσε τον «Σόφο» στον πάγκο. Οι δύο βασικοί ψηλοί του Παναθηναϊκού, τρεις εάν συνυπολογίσουμε τον αόρατο Αρμστρονγκ, μπορούν να παίξουν μόνο στο «5», οπότε δεν γίνεται να στριμωχτούν στην ίδια πεντάδα.
Παρόμοιο πρόβλημα προξενεί ο ιδιόμορφος τρόπος παιχνιδιού του Ούκιτς, ο οποίος χρειάζεται τη μπάλα στα χέρια του για να ξεδιπλώσει το παιχνίδι του – αλλά αυτό περιορίζει τη δράση του Διαμαντίδη και βραχυκυκλώνει ολόκληρη την ομάδα.

Ο Αργύρης Πεδουλάκης έχει πολλούς γρίφους στα χέρια του και περιορισμένα εργαλεία για να τους επιλύσει. Εάν κέρδιζε το ντέρμπι, θα αφοσιωνόταν σχετικά ξέγνοιαστος στην αποστολή του. Πλέον είναι υποχρεωμένος να εργαστεί με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο.

Πηγή: novasports.gr