Οι 7 πληγές ενός Εξάστερου

Στο πρώτο μεγάλο «κρας τεστ» της σεζόν ο Παναθηναϊκός έπεσε σε τείχος και το SentraGoal αναλύει τα 7 βασικά προβλήματα του Αργύρη Πεδουλάκη, όπως παρουσιάστηκαν στα τρία πρώτα επίσημα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Προβλήματα που είναι κοινά, παρουσιάζονται σ' όλα τα ματς μέχρι τώρα και υπό την αυτή την έννοια μπορούν να χαρακτηριστούν ως «ασφαλή συμπεράσματα» για την μέχρι τώρα εικόνα των «πράσινων».

Ταυτόχρονα, μέσα από τα γραφήματα κάτω από το κάθε «πρόβλημα», έχετε τη δυνατότητα να δείτε την απεικόνιση των βασικών ζητημάτων που έχει να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός, συγκρίνοντας βεβαίως με το παρελθόν.

Πρόβλημα Νο.1: Μπορεί οι περισσότεροι να φωνάζουν για τον Αρμστρονγκ, αλλά το σημαντικότερο πρόβλημα μέχρι τώρα είναι η έλλειψη ενός κλασικού σουτέρ, ικανού να αξιοποιήσει τις έξτρα πάσες που προκύπτουν από την κακή κυκλοφορία της μπάλας. Ενας Ντρου Νίκολας στα καλά του θα ταίριαζε «γάντι» στον Παναθηναϊκό, ειδικά τώρα που ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης έχει μάθει να πασάρει, όταν βρίσκεται απέναντι σε τρεις και τέσσερις αντιπάλους.

Ο Ολυμπιακός επέλεξε να ρισκάρει με τα ελεύθερα σουτ των «πράσινων» έξω από τα 6,75μ. και δικαιώθηκε απόλυτα, αφού κανείς πλην του Διαμαντίδη δεν αποτελεί αξιόπιστη λύση. Η παρουσία ΚΑΙ ΜΟΝΟ στο παρκέ ενός παίκτη που απειλεί από τα 6,75μ., αναγκάζει την αντίπαλη άμυνα να προσαρμόζεται ανάλογα στο σουτ και αντίστροφα να μην κλείνεται στη ρακέτα. Δείτε στο γράφημα τα ποσοστά του Παναθηναϊκού έξω από τα 6,75μ. στα πρώτα πέντε επίσημα ματς.

Πρόβλημα Νο.2: Πολλοί περιμένουν τον Ούκιτς να προσαρμοστεί, αλλά αυτοί που το περιμένουν δεν γνωρίζουν προφανώς την προϊστορία του Κροάτη γκαρντ… Οποιος πιστεύει ότι ο Ούκιτς θα μεταμορφωθεί σε σουτέρ τριών πόντων, θα «βομβαρδίζει» το αντίπαλο καλάθι ή θα μετατραπεί σε πλέι μέικερ ολκής, προφανώς δεν γνωρίζουν πως ουδέποτε είχε αυτά τα χαρακτηριστικά ο συγκεκριμένος παίκτης.

Πρόκειται για ένα combo guard με έφεση στις διεισδύσεις, σχετικά αξιόπιστο σουτ από τα 5-6 μέτρα και μεγάλη αστάθεια στην απόδοσή του. Είναι μάταιο λοιπόν για τον Παναθηναϊκό να περιμένει την μεταμόρφωση του Ούκιτς. Μπορεί να ελπίζει σε μια βελτίωση της τάξης του 20%, με πρώτο και βασικό ζητούμενο να αφήνει γρηγορότερα την μπάλα από τα χέρια του. Στα μέχρι τώρα παιχνίδια, σε φάσεις «πέντε εναντίον πέντε», ο Ούκιτς κρατάει την μπάλα για περισσότερο από 9 δευτερόλεπτα, σε μια επίθεση 24 δευτερολέπτων. Απόδειξη για τα παραπάνω, η παρακάτω σύγκριση του φετινού Ούκιτς με τον Ούκιτς των προηγούμενων χρόνων.

Πρόβλημα Νο3: Η επιλογή του Αρμστρονγκ αποδεικνύεται λανθασμένη και η αντικατάσταση θα πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό, όσο δύσκολο φαντάζει κάτι τέτοιο με δεδομένες τις δυσκολίες που επικρατούν στην αγορά. Ο Παναθηναϊκός είναι υποχρεωμένος να ψάξει για έναν σέντερ επιπέδου Σχορτσανίτη, έναν παίκτη ικανό να δώσει λύσεις, όσο ο «Σόφο» βρίσκεται στον πάγκο. Το ζητούμενο για τον Πεδουλάκη δεν είναι να αποκτήσει έναν παίκτη στυλ Μάσει που παίζει στο «4» και το «5», αλλά έναν σέντερ που να μπορεί να παίξει το «πικ εν ρολ», αλλά και παράλληλα να είναι σε θέση να παίξει με «πλάτη» στο καλάθι.

Πρόβλημα Νο4: Πολλά από τα παιδιά που προστέθηκαν στο φετινό ρόστερ δεν έχουν εμπειρία από «μεγάλα» παιχνίδια κι αυτό έχει φανεί και στις τρεις αναμετρήσεις που έχει δώσει μέχρι σήμερα ο Παναθηναϊκός. Ανεξάρτητα, αν λέγεσαι Γιαννόπουλος με θητεία στο Περιστέρι, ανεξάρτητα αν λέγεσαι Πάνκο και είσαι στα 35, είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστείς την πίεση που προκαλεί μια βαριά φανέλα σαν κι αυτή του Παναθηναϊκού. Το γεγονός ότι κάποιοι παίκτες (π.χ. Πάνκο, Μασιούλις) δεν παίρνουν τα σουτ που αναλογούν δεν αφορά στην ποιότητα, αλλά στη διστακτικότητα και την ανασφάλεια που νιώθουν μην έχοντας ανάλογες εμπειρίες.

Ένα μεγάλο «μπράβο», ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα, αξίζει πάντως στον Γιαννόπουλο που πήρε τις προσπάθειες στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Είναι αυτό που κάποτε είχε πει ο Παναγιώτης Γιαννάκης στον Νίκο Οικονόμου, μετά τον 5^ο τελικό του 1995 και το χαμένο σουτ του δεύτερου στη λήξη. «Το πρόβλημα δεν είναι ότι το έχασες, το πρόβλημα θα ήταν αν δεν σούταρες»… Ένα μέρος του προβλήματος φαίνεται στο παρακάτω γράφημα όπου παρατηρείται η… σταδιακή άνοδος του Παναθηναϊκού στις χαμένες ελεύθερες βολές, ειδικά όσο το ματς γίνονται πιο κρίσιμα.

Πρόβλημα Νο5: Σε αντίθεση με τον Αρμστρονγκ που έχει κριθεί κι έχει αποτύχει, ο Κίτσεν χρειάζεται και αξίζει περισσότερο χρόνο. Σίγουρα ο Αμερικανός δεν έχει βοηθήσει στους τομείς που πολλοί θα περίμεναν (σουτ, εκτέλεση), αλλά υπάρχουν καλά στοιχεία στο παιχνίδι του (άμυνα, ριμπάουντ, λίγα λάθη) που εν καιρώ μπορούν να βελτιωθούν ακόμη περισσότερο. Το θέμα ωστόσο για τον Παναθηναϊκό είναι πόσο χρόνο έχει για να περιμένει τον Κίτσεν, με δεδομένο ότι αυτή την στιγμή το rotation στην περιφέρεια έχει μικρύνει επικίνδυνα και ο Πεδουλάκης αναγκάζεται να αναβαθμίσει σε δεύτερο πλέι μέικερ τον Βασίλη Ξανθόπουλο. Το δίλημμα λοιπόν που υπάρχει στην περίπτωση του Κίτσεν είναι ένα: Αξίζει ο Παναθηναϊκός να περιμένει ή θα πρέπει να σκέφτεται το ενδεχόμενο αλλαγής του με κάποιον έτοιμο Αμερικανό που θα προσφέρει λύσεις από τα 6,75μ. και παράλληλα θα είναι σε θέση να δώσει ανάσες και από τη θέση του πλέι μέικερ;

Πρόβλημα Νο6: Το σύγχρονο μπάσκετ χρειάζεται ένα ρόστερ που ο καλύτερος παίκτης δεν θα αγωνίζεται περισσότερο από 25 λεπτά, αλλά ο Παναθηναϊκός υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια στις περιπτώσεις των Διαμαντίδη και Τσαρτσαρή. Αν συνεχιστεί η ίδια διαχείριση, τότε ο αρχηγός θα έχει «σκάσει» μέχρι τον Ιανουάριο, καθώς είναι αδύνατον να αγωνίζεται πάνω από 30 λεπτά σε κάθε παιχνίδι (μ.ο. 32 αυτή την στιγμή)! Εξίσου αδύνατον είναι για τον Τσαρτσαρή που το καλοκαίρι σκεφτόταν να εγκαταλείψει το μπάσκετ, να παίζει περισσότερο από 22 λεπτά, όταν πέρυσι στα 32του και με τους πολλούς τραυματισμούς να επιβαρύνουν το σώμα του, αγωνιζόταν 13,5 λεπτά στο ελληνικό πρωτάθλημα, 14,2 στην Ευρώπη κι εμάς όλους να το θεωρούμε υπερβολικό! Δείτε τους χρόνους και τα σουτ των Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή φέτος συγκριτικά με πέρυσι…

Πρόβλημα Νο7: Ο Σοφοκλής αποτελεί ευχή και κατάρα για μια ομάδα, κάτι που εξαρτάται από τον τρόπο που προσπαθεί να τον αξιοποιήσει το σύνολο. Πράγματι, ο Σχορτσανίτης είναι ανίκητος στο «ένας εναντίον ενός», αλλά δεν μπορεί να είναι η αρχή και το τέλος του Παναθηναϊκού κάθε φορά που πατάει στο παρκέ. Είναι τόσο προβλέψιμη η προσπάθεια όλων να στείλουν την μπάλα στον Σχορτσανίτη που η αντίπαλη άμυνα το διαβάζει από τα 7 πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης. Το να εκμεταλλευτεί ο Παναθηναϊκός τη δύναμη του Σοφοκλή είναι λογικό, αλλά δεν είναι λογικό να αποτελεί αυτοσκοπός σε κάθε επίθεση… Ετσι, οι «πράσινοι» μετατρέπονται σε μια ομάδα του ενός κι όχι των πολλών όπως είχαμε συνηθίσει.

Πηγή: Goal