Χρησιμοποιώ επίτηδες αυτό το ιστορικό γεγονός, αν και πάσχει από πλευράς συμπτώσεων, διότι τότε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε ότι «πριν από αυτήν τη μάχη δεν είχαμε σημειώσει καμιά νίκη και μετά από αυτήν δεν γνωρίσαμε καμιά ήττα», ενώ πριν από την προχθεσινή μάχη στο ΣΕΦ η Ζαλγκίρις είχε δύο νίκες και ο Ολυμπιακός μία...

Η μάχη του Ελ Αλαμέιν, είχε συμπληρώσει τότε ο Τσόρτσιλ, δεν έκρινε την έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έδειξε όμως ότι μπορεί να τον χάσουν οι Γερμανοί...

...και με την ίδια λογική, η ήττα του Ολυμπιακού από τη Ζαλγκίρις δεν θα κρίνει την κατάληξη της Ευρωλίγκα, αλλά δείχνει ότι μπορεί να τη χάσει ο Ολυμπιακός!

Μια ομάδα χάνει κάτι το οποίο είναι δικό της και στην προκειμένη περίπτωση ο Ολυμπιακός υπερασπίζεται το τρόπαιο που κατέκτησε πριν από πεντέμισι μήνες στην Κωνσταντινούπολη, με την ελπίδα ότι δεν θα εγκαταλείψει νωρίς αυτήν τη μάχη!

Δεν το βγάζω από το μυαλό μου αυτό το «worst case scenario», αλλά το άκουσα από τον Γιώργο Πρίντεζη, που είπε προχθές το βράδυ πως «αν συνεχίσουμε να βαράμε αυτό το βιολί, σε λίγο καιρό θα παίζουμε μονάχα στην Α1»!

Υπάρχουν και διατυπώθηκαν κάμποσες εκδοχές για το δεύτερο στη σειρά «Βατερλό» του πρωταθλητή Ευρώπης: από το ότι τάχα οι παίκτες του δεν έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της περσινής επιτυχίας τους μέχρι το ότι (όπως κατήγγειλε ο Ντόρσεϊ) νοιάζονται μονάχα για το εγώ και τα στατιστικά τους κι από τη σύγχυση στη διανομή των ρόλων (την οποία επισήμανε ο Πρίντεζης) μέχρι το αμυντικό έλλειμμα που επηρεάζει και την επιθετική λειτουργία...

Α, για να μην το ξεχάσω: ο Πρίντεζης βάδισε στα χνάρια του... Τοροσίδη, διότι όπως ο αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας είπε μετά τη νίκη στο Μονπελιέ ότι «δεν είναι δυνατόν να κρίνεται ο προπονητής μέσα σε δύο μήνες», ομοίως και ο Γιώργος έσπευσε να διευκρινίσει πως «η ευθύνη βαραίνει τους παίκτες κι όχι τον προπονητή»!

Ο Μπαρτζώκας δεν έχει κηρυχθεί ένοχος, αλλά ανέλαβε την ευθύνη των κακών εμφανίσεων και των τριών ηττών: τις λογαριάζω τρεις, αντί για τις δυο της Ευρωλίγκα, διότι το σήμα του κινδύνου ήχησε από εκείνο το φιλικό ματς με τη Μακάμπι στη Νυρεμβέργη, όπου ο Ολυμπιακός έδειξε ότι είχε προσβληθεί από τον ιό της αμυντικής αβελτηρίας και της αδυναμίας του να ανακάμψει σε ένα ματς που τον έχει πάρει από κάτω...

Εχει μπόλικα θέματα τόσο προς διερεύνηση όσο και προς διευθέτηση αυτήν τη στιγμή ο Ολυμπιακός: αγωνιστικά, στατιστικά, ψυχολογικά, πνευματικά, επιθετικά, αμυντικά και πάει λέγοντας...

Δεν ξέρω εάν ο Μπαρτζώκας έχει ελεύθερο χρόνο, αλλά επειδή γνωρίζω ότι του αρέσει το διάβασμα, θα του συνιστούσα ανεπιφύλακτα να ρίξει μια ματιά σε ένα βιβλίο που ταιριάζει τόσο πολύ στην τρέχουσα κατάσταση των γαύρων ώστε θαρρείς πως ο Ράιλι το 'γραψε για δαύτους και όχι για τους Λέικερς!

Στο «Τhe winner within», ο πρώην προπονητής των Λέικερς, των Νικς και του Μαϊάμι γράφει -επικαλούμενος κιόλας το προς αποφυγήν παράδειγμα των «λιμνάνθρωπων»- ότι οι ομάδες που προέρχονται από έναν απροσδόκητο θρίαμβο κινδυνεύουν σοβαρά από τρεις αρρώστιες: την αλαζονεία, το υπεραυξημένο «εγώ» και τη φιλοδοξία παικτών που συνέβαλαν σε ποσοστό 20% να καρπωθούν το 80% της αναγνώρισης!

Αυτές τις αρρώστιες (πιστεύει ότι) γνωμάτευσε ο Ντόρσεϊ, αλλά νομίζω ότι τα προβλήματα του Ολυμπιακού είναι πιο απλά και πιο απτά: περισσότερο, δηλαδή, από την αλαζονεία, τον εγωισμό και τις ατομικές φιλοδοξίες, καλείται να αντιμετωπίσει τις αδικαιολόγητες εκπτώσεις στη διάθεση, την αυτοπεποίθηση, την ενέργεια και τη φλόγα του, την εγρήγορση όλων των ομάδων που θέλουν να νικήσουν (ου μην και να... ξεσκίσουν) τους πρωταθλητές, κάποιες λογιστικές πράξεις στο rotation, την αμυντική απάθεια και την επιθετικά ευπάθεια!

Χρησιμοποιώντας ως κύρια τακτική τις αλλαγές σε όλα τα σκριν εναντίον επιθέσεων pick 'n' roll, oι πρωταθλητές Ευρώπης αργοπορούν και χάνουν φάσεις μέσα στη ρακέτα και στην περιφέρεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην επιθετική λειτουργία τους: οι περισσότερες ομάδες προσπαθούν να εγκλωβίσουν με κάθε τρόπο τον Σπανούλη, κλείνουν μέσα και ενίοτε αφήνουν τα σουτ απ' έξω και εκεί οι «ερυθρόλευκοι» πληρώνουν και πάλι ακριβά την καθυστερημένη αντίδρασή τους: αργούν να πασάρουν, αργούν να τηρήσουν τις σωστές αποστάσεις, αργούν να εκτελέσουν και -νομοτελειακά- αργούν κιόλας να γυρίσουν στην άμυνά τους!

Παρ' όλα αυτά, μέσα στην τόση αργοπορία, ο Ολυμπιακός προλαβαίνει ακόμη να επιταχύνει για να βρει τον κανονικό βηματισμό του και να αναστρέψει το κακό είδωλό του...

... και εν τέλει (για να μην ξεχαστώ κιόλας από τον πρόλογό μου), η μόνη καθυστέρηση να είναι στο πότε ο Μπαρτζώκας θα μπει στο πετσί του ρόλου του Μοντγκόμερι!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός