Για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό το πρόβλημα δεν είναι η ήττα από τον Ολυμπιακό σε ένα ματς που από το πρώτο δεκάλεπτο φάνηκε ότι θα το χάσει. Το μπάσκετ είναι πολύ σκληρό και κυνικό άθλημα ακριβώς γιατί δεν μπορούν να μακιγιαριστούν ούτε οι αδυναμίες, ούτε η διαφορά ποιότητας ούτε κυρίως η διαφορά προσωπικότητας των δύο αντίπαλων ομάδων.

Στο ποδόσφαιρο όπου τα πάντα μπορούν να κριθούν σε μία φάση κόντρα στη ροή ενός αγώνα, τα «αν» που μπορείς να καλλιεργήσεις είναι πολύ περισσότερα από τα «αν» στο αντίστοιχο ντέρμπι του μπάσκετ, έστω και αν θεωρητικά οι λεπτομέρειες που το κρίνουν είναι πολύ περισσότερες.

Από την ευστοχία των παικτών, από ένα άτυχο σουτ στο φινάλε μέχρι τον... αριθμό των βολών και τις αμέτρητες φάσεις που μπορείς να σταθείς για να δικαιολογήσεις είτε προπονητικά είτε διαιτητικά λάθη. Ο φίλα προσκείμενος στις δύο ομάδες Τύπος κάνει σήμερα λόγο για εγκλήματα του διαιτητικού τρίο του χθεσινού ντέρμπι, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι και οι τρεις διαιτητές ελάχιστη συμβολή ή συμμετοχή είχαν στη διαμόρφωση του τελικού σκορ.

Πάμε όμως στον μπασκετικό Παναθηναϊκό που δεν είναι καθόλου απλή περίπτωση. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια τυχαία ομάδα που ακριβώς επειδή ήταν αναγκασμένη να μειώσει το μπάτζετ της δραστικά για να το προσαρμόσει στις ιδιαιτερότητες της εποχής, έριξε και την ποιότητά της και φυσιολογικά δεν μπορεί να είναι το ίδιο καλή με πέρυσι.

Μιλάμε για την πιο βίαιη και απότομη προσαρμογή μίας πραγματικής αθλητικής αυτοκρατορίας μέσα σε λίγους μήνες. Αυτό το πράγμα είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμο και ενέχει πολλούς κινδύνους. Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό έχει να κάνει περισσότερο με το κλίμα που διαμορφώνεται γύρω από την ομάδα η οποία πέφτει πάνω και απειλείται σοβαρά από την ελληνική διαδικασία της εύκολης ισοπέδωσης και αποδόμησης.

Ας μην γελιόμαστε. Για κάποιους λόγους που δεν είναι της παρούσης η διαδρομή στην Ελλάδα ανάμεσα στην απόλυτη αποθέωση και τον ολοκληρωτικό μηδενισμό γίνεται πάρα πολύ σύντομη. Και αυτό που εγώ προσωπικά εισπράττω έχοντας την πολυτέλεια της απόστασης από τα μπασκετικά δρώμενα και της καθημερινής ενασχόλησης με το συγκεκριμένη ρεπορτάζ είναι ότι η έως πέρυσι ομάδα του Παναθηναϊκού κατά κάποιο τρόπο αποτελεί τη μεγαλύτερη αντιπολίτευση της εφετινής αλλά και το αντίστροφο.

Μόνο που το αντίστροφο είναι το δύσκολο. Ακριβώς γιατί η εφετινή ομάδα του Παναθηναϊκού σε όλα τα επίπεδα (από διοίκηση – προπονητή και παίκτες με ελάχιστα κοινά σημεία) δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συμβάλλει στο να ξεπεραστεί η αυτοκρατορία του Ομπράντοβιτς.

Και μπορεί μεν οι συγκρίσεις στον αθλητισμό να είναι αναπόφευκτες, μπορεί για παράδειγμα ο Αργύρης Πεδουλάκης να βρίσκεται συνεχώς στην άχαρη και άδικη θέση της μόνιμης αναφοράς... «στη θέση του ο Ομπράντοβιτς θα έκανε αυτό ή δεν θα έκανε ποτέ το άλλο», αλλά ο μπασκετικός Παναθηναϊκός ως μέγεθος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ενιαία και όχι ως δύο διαφορετικές ομάδες ή και... αντίπαλες εποχές.

Το ζητούμενο για τον εφετινό Παναθηναϊκό δεν έχει να κάνει με το αν είναι χειρότερη ομάδα από πέρυσι. Χειρότερος είναι και δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερος από τη στιγμή που σε ένα καλοκαίρι άλλαξε τα πάντα. Ενα επιτυχημένο και λαοφιλές διοικητικό δίδυμο (που κατάφερε με το στυλ του να αντιμετωπίζεται με το γάντι από τον Τύπο, κάτι που φαίνεται ότι θα δυσκολευθεί να το κερδίσει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος), τον κορυφαίο προπονητή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα (είναι άδικο για τον Πεδουλάκη να τον βάζουμε στο κοστούμι του Ομπράντοβιτς) και κάποιους πολύ σπουδαίους μπασκετμπολίστες που έγιναν πολύ... σπουδαιότεροι μέσα από τη συνεχόμενη διαδικασία βελτίωσης και επιτυχιών της ομάδας.

Πρόκειται για συνταγή που πέτυχε και η οποία δεν αντιγράφεται γιατί κάθε αθλητικό δημιούργημα είναι μοναδικό και δεν βγαίνει σε φωτοκόπια.

Η διαδρομή για τον Παναθηναϊκό θα είναι δύσκολη ακριβώς γιατί δεν φαίνεται να λειτουργούν οι μηχανισμοί συσπείρωσης των προηγούμενων ετών σε επίπεδο είτε διοικητικής είτε τεχνικής ηγεσίας.

Και ενώ για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, όσο κι αν ακόμα δεν έχει την αποδοχή του Παύλου και του Θανάση (θα ήταν και παράδοξο να συνέβαινε το αντίθετο), θα πρέπει να περιμένουμε για να καταγράψουμε τις αντιδράσεις του στα δύσκολα, για τον Αργύρη Πεδουλάκη είναι δεδομένο ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να απορροφήσει τους όποιους κραδασμούς με την άνεση με την οποία το έκανε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Θα πρέπει και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού να αντιληφθούν την πραγματικότητα και να σταματήσουν να ζουν με τα περασμένα μεγαλεία όσο κι αν αυτό τους πληγώνει. Η στάση τους μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό φανερώνει και την ανοχή τους αλλά και πολύ μεγαλύτερη ωριμότητα ακόμα και από μεγάλη μερίδα του Τύπου, που δείχνει να βιάζεται κάπως για τις γρήγορες όσο και εύκολες συγκρίσεις.

Ο Παναθηναϊκός θα διανύσει τη μετάβαση στη νέα εποχή πολύ πιο δύσκολα από τον Ολυμπιακό. Και αυτό γιατί ο Ολυμπιακός έριξε το μπάτζετ λειτουργίας σε μία ομάδα που δεν είχε δεθεί με τον κόσμο της και που δεν είχε καν πλησιάσει το μέγεθος και τις επιτυχίες του Παναθηναϊκού.

Το σημαντικότερο; Ο Ολυμπιακός το έκανε με τον Ιβκοβιτς με αποτέλεσμα ο Γιώργος Μπαρτζώκας να έχει περισσότερο χρόνο και άνεση για να διαχειριστεί τη δική του πίεση σε αντίθεση με τον Αργύρη Πεδουλάκη που πρέπει να το περάσει μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του.

Στον αθλητισμό τίποτα δεν γίνεται αυτόματα. Ούτε οι προπονητές αποκτούν ειδικό βάρος σε μία νύχτα, ούτε οι παίκτες αποκτούν προσωπικότητα όταν αλλάζουν φανέλα, ούτε μία ομάδα παραμένει μεγάλη από κεκτημένη ταχύτητα.

Πέραν όμως όλων αυτών ο Παναθηναϊκός έχει την ιερή υποχρέωση να προστατεύσει όλα όσα έχει δημιουργήσει αυτά τα χρόνια, να διατηρήσει την αύρα του και κυρίως να μην αισθανθεί ασφυξία από τη σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν του.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS