Γράφει ο Πέτρος Λινάρδος...

Ετσι κατά την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος οι Ελληνες ήταν διπλάσιοι από τους ξένους (97-48), κάτι καλό μέσα στη χαοτική κοινωνική εικόνα. Η διαπίστωση όμως δείχνει ότι δεν είναι ανάλογη η αριθμητική διαφορά με την άλλη πλευρά, αυτή του χρόνου συμμετοχής που καλύπτεται από τους Ελληνες. Ο χρόνος είναι μοιρασμένος (50-50) με τους ξένους σε στρογγυλοποιημένους αριθμούς. Αυτό σημαίνει ότι ναι μεν δίνεται η εικόνα ενός διαφορετικού μπάσκετ ως προς τη λειτουργικότητά του, ωστόσο τους αριθμούς των ελλήνων παικτών δεν τους ακολουθεί και ο χρόνος συμμετοχής τους, στο σύνολο της αγωνιστικής ημέρας. Στοιχείο που έχει ευνόητη σημασία ιδίως για τους νέους, καθώς δίχως επαρκή χρόνο συμμετοχής βραδυπορεί και η εξέλιξή τους.

***
ΕΞΗΓΗΣΗ; Εκ πρώτης όψεως γίνεται οικονομία με την αύξηση των Ελλήνων, αλλά η συμμετοχή στον αγωνιστικό χρόνο έχει μεν βελτιωθεί σε σύγκριση με τις προηγούμενες περιόδους, όχι όμως στο επιθυμητό ποσοστό. Οι ξένοι είναι πιο αποτελεσματικοί και διασφαλίζουν έτσι μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής; Μια άποψη είναι ότι οι επιλογές, υπό την οικονομική πίεση, έχουν γίνει από τους προπονητές πολύ πιο προσεκτικές, όταν μάλιστα καλούνται να καλύψουν τα κενά των ελλήνων αστέρων που αγωνίζονται, σε μεγαλύτερο αριθμό παρά ποτέ, στο εξωτερικό. Αξίζει να δίνεται περισσότερος χρόνος στους νέους, σε συνάρτηση φυσικά και με το πόσο επιτρέπεται από το σκορ και τη διακύμανση της αγωνιστικής ροής. Είναι μια ευκαιρία για παίκτες αλλά και προπονητές.
***
Η ΑΤΥΧΗΣ πορεία της εθνικής ομάδας και το μέτριο επίπεδο απόδοσης στις κάτω από αυτήν βαθμίδες είναι μάλλον μήνυμα για την ανάγκη βελτίωσης της λειτουργικότητας - ακόμη και ψυχολογικής - σε όλη την κλίμακα της έννοιας «εθνική ομάδα». Μήπως χρειάζεται νέα ωστική δύναμη; Αλλοι είναι αυτοί που το γνωρίζουν καλύτερα. Αλλωστε για την εθνική ομάδα, από επίσημα χείλη, διατυπώθηκε αυστηρή κριτική που θα πρέπει να αποσαφηνιστεί, κυρίως δε να απαντηθεί στην πράξη, κατά τη νέα αγωνιστική περίοδο. Κάθε μορφής εθνική ομάδα πρέπει να εμφορείται από πνεύμα προόδου με τη μέριμνα ανθρώπων ικανότητας και συναίσθησης ευθύνης, μακριά από τη χειραγώγηση του πάρεργου. Αυτού του είδους τεχνικοί υπάρχουν - όπως και υπήρξαν -, αρκεί η επιλογή να είναι τέτοια με κοινό παρονομαστή τη γενική εικόνα του αθλήματος, από το άλφα ως το ωμέγα. Δηλαδή σε όλο το φάσμα των εθνικών ομάδων.
***
Ο,ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ η Ιστορία δεν ξεγράφεται. Οσο κι αν το γεγονός ωθείται στο περιθώριο, υποτιμάται, αγνοείται, όχι σπάνια και από σκοπιμότητες, καθώς δεν υπάρχει χρονοντούλαπο ιστορικής αμνησίας. Κάποια στιγμή η σκόνη θα φύγει. Παράδειγμα η παρατεινόμενη παράκαμψη της Ιστορίας όσον αφορά την επίσημη συμμετοχή της εθνικής ομάδας μπάσκετ για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς (Ελσίνκι), το 1952. Ποια πειστική εξήγηση έχει δοθεί από την οικεία ομοσπονδία και την ΕΟΕ σε τόσα τεκμήρια; Η σημερινή αναφορά γίνεται με ένα αγνοημένο τεκμήριο. Την επίσημη τότε έκδοση της Βρετανικής Ολυμπιακής Επιτροπής (Official Report) σε συνεργασία με το περιώνυμο περιοδικό «World Sport». Την κάλυψη του μπάσκετ είχε κάνει ο πολύ σημαντικός δημοσιογράφος εκείνης της εποχής Φινλανδός Μάτι Σαλμενκίλα, ο οποίος σχολιάζει τις επιδόσεις όλων των ομάδων που αγωνίστηκαν στο Ελσίνκι από τους προκριματικούς (όπου έλαβε μέρος και αποκλείστηκε και η εθνική μας ομάδα) ως τον τελικό (ΗΠΑ - Σοβιετική Ενωση 36-25). Η αναγνώριση αυτής της συμμετοχής είναι θέμα ηθικής τάξης για τους πρωτοπόρους της δεκαετίας του 1950, των οποίων η παρουσία όλο και μειώνεται. Τα τελευταία χρόνια έφυγαν για το «άλλο ημισφαίριο της ζωής» ουκ ολίγοι (Χολέβας, Ματθαίου, Ι. Σπανουδάκης, Ταλιαδώρος, Πεταλίδης). Εξήντα χρόνια πέρασαν και προς τι η εκκρεμότητα; Ο,τι γράφει η Ιστορία δεν ξεγράφεται. Το καλεί και η επέτειος, με σαφή την ανταπόκριση ιδίως από τους συνδέσμους των εν ενεργεία και των παλαιμάχων καλαθοσφαιριστών, οι οποίοι ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχνούν αλλά να τιμούν τους πρωτοπόρους συναθλητές τους.
 
Πηγή: Το Βήμα

Μπάσκετ SPORTS