Βγείτε στο δρόμο και ρωτήστε 1000 ανθρώπους οι οποίοι γνωρίζουν έστω και την... αλφαβήτα από αθλητικά στην Ελλάδα: «Ποια ομάδα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να συνέλθει πιο γρήγορα και να πρωταγωνιστήσει ξανά σε επίπεδο διεκδίκησης τίτλων, ο ποδοσφαιρικός ή ο μπασκετικός Παναθηναϊκός;» Αν βρεθεί έστω και ΕΝΑΣ που θα απαντήσει «ο ποδοσφαιρικός» τότε κρατήστε του όνομα και διεύθυνση! Ο άνθρωπος ψάχνει τον πρώτο αριθμό του λαχείου!

Διόλου με εκπλήσσει αυτό που συμβαίνει γύρω από τον «εξάστερο» έπειτα και την ήττα στο ματς με την Κίμκι. Περίμενα από το περασμένο καλοκαίρι ότι θα συμβεί ακόμη και σε πιο «άγριο» επίπεδο. Μάλλον... άργησε λόγω αποτελεσμάτων. Δεν πρόκειται στην πλειονότητά της για την (ορθή, επιβεβλημένη και απόλυτα αναγκαία σκληρή αλλά έντιμη κριτική), αλλά σε αρκετές περιπτώσεις μοιάζει με «ξεκαθάρισμα λογαριασμών»! Εντάσσεται στα πλαίσια της «σαρκοφαγίας» ενίοτε και της «εκδίκησης». Κι έχω την αίσθηση, για να μην πω τη βεβαιότητα, ότι αρκετοί δεν έχουν «στόχο» τον Παναθηναϊκό αλλά τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Σα να υπάρχει ένα μεταξύ τους μπρα ντε φερ... Σα να εξελίσσεται η κατάσταση «επί προσωπικού»!

Σε αυτόν άλλωστε «χρέωσαν» πριν λίγους μήνες την αποχώρηση του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς αν και ήταν γνωστό σε όλους πως και τον ήθελε και σχεδόν τον παρακάλεσε να μείνει.

Τούτη την ώρα η ορθή και δίκαιη ανάγνωση γίνεται από λίγους. Εκείνους που έντιμα μπορούν να δουν δίχως να θολώνονται από προσωπικές αντιπαραθέσεις κι έχουν τη δυνατότητα να γράψουν και να πουν αυτό που πρέπει κι όχι εκείνο που ίσως βολεύει τα «θέλω» τους. Και ο νοών νοείτο.

Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ θα περνούσε -όπως περνάει- αυτό το δύσκολο τούνελ. Μια τεράστια ομάδα, δυναστεία 15ετίας στην Ευρώπη, η οποία άλλαξε διοικητική ηγεσία, αποχώρησε ο προπονητής δημιουργός της κι έχει 10 νέους παίκτες στο ρόστερ της ήταν ΑΔΥΝΑΤΟ να μην χάσει κάποια στιγμή τη γη κάτω από τα πόδια της. Κοιτάξτε πόσες απίστευτες φάπες τρώνε στην Ευρωλίγκα φέτος ομάδες με τετραπλάσιο μπάτζετ του Παναθηναϊκού.

Για να ξαναγίνει μεγάλος μέσα στο παρκέ ο Παναθηναϊκός χρειάζεται χρόνο, καλύτερους παίκτες, δουλειά, υπομονή, αυτοκριτική, σωστή ανάγνωση ειδικά τώρα, στις δύσκολες στιγμές. Και κυρίως χρειάζονται αποφάσεις με καθαρό μυαλό που δεν θα επηρεαστεί από «εξωτερικούς παράγοντες», από καυστικά πρωτοσέλιδα ή διαδικτυακά σχόλια που θυμίζουν μυδράλιο.

Εκείνο που ΔΕΝ χρειάζεται είναι οι Παναθηναϊκοί να κλαίνε διαρκώς σαν την κλαίουσα Μαγδαληνή πάνω από το ένδοξο παρελθόν του εξάστερου. Αν είναι έτσι ας κόψουν τα ματς κι ας μαζεύονται 20.000 στο ΟΑΚΑ να βλέπουν σε... βίντεο αγώνες των περασμένων ετών.

Το ερώτημα είναι ένα: Θα μπορέσει ο Παναθηναϊκός να ξαναγίνει ανταγωνιστικός σε υψηλό επίπεδο. Θα απαντήσω με... ερώτηση: Θυμάστε ΠΟΣΑ «χαστούκια» έφαγαν ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος προτού δημιουργήσουν την αυτοκρατορία; Πόσες λάθος επιλογές, παικτών και προπονητών έκαναν; Θυμάστε ότι πλήρωναν το συμβόλαιο του Βολκόφ κι αυτός ήταν παίκτης του Ολυμπιακού που έπαιρνε το πρωτάθλημα; Θυμάστε πόσες πίκρες και απογοητεύσεις γνώρισαν; Θυμάστε όμως και το ΠΕΙΣΜΑ τους; Την τρέλα τους γι αυτή την ομάδα;

Αν τα θυμάστε όλα αυτά, τότε σκεφτείτε πως κι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στην ίδια οικογένεια ανήκει. Με ανάλογο πείσμα και εγωϊσμό να κυλάει στις φλέβες του και αντίστοιχη τρέλα να κουβαλάει για την ομάδα του. Με αντίστοιχα λάθη, όπως η πρόσφατη ανακοίνωσή του εναντίον της ΝΟVA.

Τώρα τρώει αυτός τα πρώτα παραγοντικά «χαστούκια» όπως συνέβαινε πριν από το 1996 με τον πατέρα και τον θείο του. Τώρα μαθαίνει κι αυτός τα δύσκολα πατήματα και μάλιστα δίχως την πανίσχυρη πανοπλία που ονομάζεται Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τώρα θα πρέπει να μην είναι ο παρορμητικός ή ο εκρηκτικός, αλλά εκείνος που με σύνεση θα σκεφθεί στα δύσκολα για να πάρει τις ορθές αποφάσεις.

Το βέβαιο είναι όμως πως διαθέτει «Γιαννακοπουλέϊκο» πείσμα και εγωϊσμό. Και πως δεν πρόκειται να πηδήξει από το καράβι επειδή ο Παναθηναϊκός έχασε τρία ματς κολλητά ή γιατί μπορεί να μην περάσει στο τοπ-16. Θα μου πείτε «τότε γιατί ανέβασε τον πήχη;» Μα γιατί πολύ απλά, μεγάλωσε και ανδρώθηκε με τις τεράστιες επιτυχίες του «εξάστερου». Δύσκολο να βγεις και να πεις με το καλημέρα... «κατεβάζουμε τον πήχη της καλύτερης ομάδας στην Ευρώπη». Δύσκολο, αλλά ενίοτε επιβεβλημένο. Μπας και ξυπνήσουν κι ορισμένοι οι οποίοι κάθονται ακόμη στο συννεφάκι τους.

Δεν σκοπεύω να κάνω αγωνιστικές αναλύσεις, καθώς γι αυτό υπάρχουν συνάδελφοι πολύ πιο καταρτισμένοι στο άθλημα να το πράξουν.

Απλά είμαι ένας από τους... 999 που θεωρούν (με βεβαιότητα θα έλεγα) ότι ο μπασκετικός Παναθηναϊκός θα συνέλθει πολύ πιο γρήγορα από τον ποδοσφαιρικό και θα πρωταγωνιστήσει εκεί που αξίζει. Γιατί έχει στην ηγεσία του ανθρώπους που τον αγαπάνε και θα μάθουν μέσα από τα λάθη τους. Ανθρώπους που δεν σταμάτησαν ποτέ να βάζουν το χέρι στην τσέπη -και θα το ξανακάνουν- μέχρι να δουν την ομάδα τους εκεί που της αξίζει. Εως να συμβεί αυτό δεν θα σταματήσω να ασκώ την πρέπουσα και σκληρή κριτική στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, παρακολουθώντας όμως εκ του μακρόθεν την «επί προσωπικού»... μονομαχία κάποιων στο «Ελ Πάσο» και τις δήθεν κριτικές που στην ουσία είναι «σε περίμενα στη γωνία, τώρα θα δεις»!

Πηγή: Sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS