Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που διανύει μια περίοδο αγωνιστικής κρίσης και αναζητεί έναν μπούσουλα για να χαράξει μια νέα πορεία...

Αλλά basta cosi, που λένε και οι Ιταλοί: αυτά είναι τα λιγότερο κακά από τα πολλά κακά νέα που έχουν μαζευτεί τον τελευταίο καιρό στον ουρανό του ΟΑΚΑ και δεν καμουφλάρονται ούτε από τα λάβαρα τα οποία τον σκεπάζουν...

Η υπόθεση θα μπορούσε να τελειώσει εδώ, αλλά στο περιβάλλον της πιο αδιάφθορης ομάδας που εμφανίστηκε στα χρονικά του ελληνικού αθλητισμού υπάρχουν και κακά νέα, τα οποία τείνουν να γίνουν ακόμη χειρότερα!

Αυτό είναι που λένε το μη χείρον... κάκιστον!

Το εννοώ αυτό για την πιο αδιάφθορη ομάδα στα χρονικά του ελληνικού αθλητισμού: ο Παναθηναϊκός οικοδόμησε τη μακρά δυναστεία του στο ελληνικό πρωτάθλημα, κατέκτησε έξι τρόπαια της Ευρωλίγκα και εξελίχθηκε σε θεσμό, αναδεικνύοντας ένα σύστημα εργασίας και λανσάροντας ένα δόγμα που εξελίχθηκε σε μοντέλο!

Υπ' αυτήν την έννοια, ως θεσμός δηλαδή, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός βρισκόταν στο απυρόβλητο και ήταν καθ' όλα υπεράνω: υπεράνω πάσης (όχι κρίσης, ευκολότερα ή δυσκολότερα διαχειρίσιμης, αλλά) αμφιβολίας!

Η ομάδα η οποία από τα τέλη της δεκαετίας του '90 προκαλούσε στους μεν αντιπάλους της τον σεβασμό, τον φόβο, ίσως και τον φθόνο, στους δε οπαδούς της την υπερηφάνεια, την αφοσίωση και τη λατρεία, ξαφνικά από θεότητα μεταμορφώθηκε σε θνητή και σαν να μην της έφταναν όλα τα υπόλοιπα (αγωνιστικά, βαθμολογικά, ψυχολογικά) προβλήματά της, έχει να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της ποδοσφαιροποίησης!

Το γράφω αυτό αντιπαραβάλλοντας την μπασκετική με την ποδοσφαιρική περίπτωση, όχι τόσο διότι ο σύλλογος επιμένει να αυτοσυστήνεται ως ενιαίος και αδιαίρετος, αλλά κυρίως επειδή αμφότερες τραβάνε αυτήν την εποχή των παθών τους τον τάραχον και σαν να μην έφταναν οι κανονικοί (και ως εκ τούτου αναγνωρισμένοι, αναμενόμενοι και στο κάτω κάτω θεμιτοί) εχθροί τους, έχουν να αντιμετωπίσουν και εκείνους που προέρχονται εκ των έσω.

Βεβαίως, αυτή η αντιπαραβολή αδικεί κατάφωρα την μπασκετική ομάδα, που από πλευράς αποτελεσμάτων και αίγλης απέχει έτη φωτός από την ποδοσφαιρική, αλλά αίφνης απώλεσε κι αυτή τον πιο ασφαλή προμαχώνα της: το λαϊκό έρεισμα!

Πράγματι, αυτό είναι το πιο μεγάλο και ίσως απροσδόκητο πρόβλημα που καλούνται να επιλύσουν τώρα η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίκτες του Παναθηναϊκού: να αναβαπτιστούν στην κολυμπήθρα της εμπιστοσύνης του κόσμου και να ξανασηκώσουν τις γέφυρες που γκρεμίστηκαν το βράδυ της Παρασκευής, μετά την ήττα από τη Χίμκι!

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά κανονικά εκείνη την ώρα θα έπρεπε να πάρει το μικρόφωνο ο Διαμαντίδης (και όπως ο Ράλλης από το μπαλκόνι στην προεκλογική εκστρατεία του '81) να πει «δεν θέλω ούουου», όμως τέτοια ώρα, τέτοια λόγια!

Δεν ξέρω εάν το κριτήριο του κόσμου είναι αλάθητο και εάν, επίσης, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, αλλά νομίζω ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά όχι μόνο είναι ξένη προς τα ήθη και τα έθιμα αυτής της ομάδας, αλλά απάδει κιόλας: δεν ενδείκνυται, δεν επιτρέπεται και, διάβολε, δεν συγχωρείται!

Η καινούργια ομάδα του Παναθηναϊκού έχει κάμποσες ανορθογραφίες, οι οποίες μάλιστα παρασύρουν στη δίνη τους παίκτες, οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα έπαιρναν το μπλάνκο και θα τις διόρθωναν: τον Διαμαντίδη εννοώ, που αναγκασμένος να σηκώσει στις πλάτες του τα βάρη όλης της ΚΑΕ (και όχι απλώς όλης της ομάδας) δείχνει να καταρρέει!

Στην πραγματικότητα, ο Μήτσος πρέπει στην παρούσα φάση να ξεφύγει από την ιδιότητα του μπασκετμπολίστα και να γίνει... αρσιβαρίστας και μάλιστα της ανώτερης κατηγορίας κιλών, μπας και μπορέσει να κάτσει κάτω από την μπάρα, που έλεγε και μια ψυχή, για να τα κρατήσει.

Την Παρασκευή η μπάρα τον πλάκωσε και τον έριξε στο πλατό, αλλά όπως λέει και το τατουάζ στο μπράτσο του Πάμπλο Γκαρσία, «σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες φορές θα ξανασηκωθείς» και αυτό δεν αφορά μονάχα τον Διαμαντίδη αλλά ολόκληρη την ομάδα και όσους την περιστοιχίζουν...

Σε αυτό το περιβάλλον συμπεριλαμβάνεται και ο κόσμος, που με τις αποδοκιμασίες επέτεινε και συν τοις άλλοις «ηχογράφησε» την κρίση, αλλά (επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού) μπορεί κιόλας να επιταχύνει τις αναγκαίες διορθωτικές αλλαγές στο ρόστερ με ό,τι αυτές θα συνεπάγονται.

Τα λάθη στη στελέχωση του Παναθηναϊκού είναι εύγλωττα: ο Αρμστρονγκ και ο Κίτσεν (για τον οποίο, μάλιστα, ο Παναθηναϊκός πλήρωσε και 200.000 ευρώ ως ρήτρα στη Μακάμπι Ρισόν) δεν θα μπορούσαν ούτε καν να γυαλίσουν τα παπούτσια του Μπατίστ και του Σάρας, πόσω μάλλον να χωρέσουν μέσα σε αυτά, ενώ ο τίτλος του ΜVP του ισπανικού πρωταθλήματος που κουβάλησε στην Αθήνα ο Πάνκο μοιάζει με ανέκδοτο της κατηγορίας του black humor!

Στην ίδια κατηγορία ανεκδότων φαίνεται να ανήκουν και τα μακρόσυρτα «ούουου» που εκστομίστηκαν από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού προς την ομάδα και αυτά όντως είναι τα χειρότερα από τα κακά που ταλανίζουν την ομάδα...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS