Είχε ταχύτητα, έβγαλε συνεργασίες, είχε πολυφωνία (και ουχί την πολλές φορές απαραίτητη και αποτελεσματική «φλυαρία» του Σπανούλη) και αποτελεσματικότητα. Ξεκινώντας από εκεί (και ουχί από την άμυνα, ως είθισται), κατάφερε να διασύρει την Κάχα Λαμποράλ στην απολύτως μπασκετική, αλλά πολύπαθη από τα σερβικά καμώματα Φερνάντο Μπουέσα Αρίνα. Μάλιστα πέντε παίκτες είχαν διψήφιο αριθμό πόντων κι άλλοι δύο έφτασαν στις παρυφές.

 

Ο Κάιλ Χάινς ήταν χάρμα οφθαλμών, κάνοντας γιο-γιο τους αντιπάλους ψηλούς της Κάχα Λαμποράλ. Άρεσαν κι ο Πρίντεζης κι ο Παπανικολάου (αν απέφευγε και τα λάθη ενθουσιασμού σε φάσεις που πήγαινε να βγάλει καρφώματα τόμαχοκ και τάπες τύπου «σβήνω φώτα», που συχνά οδήγησαν σε λάθη), και ο Σλούκας αλλά και ο Πάουελ.

 

Ο Αμερικανός έδειξε σημάδια προσαρμογής, έστω κι αν όλες οι κινήσεις του (αποτελεσματικές τελικώς) έβγαζαν διστακτικότητα και ελαφρύ φόβο. Και το pick and roll του έπαιξε και πλάτη δοκίμασε και με πρόσωπο τα έβαλε. Στην άμυνα βεβαίως δεν ήταν εξίσου καλός-επαρκής, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό για την ώρα.

 

Όμως, ήταν αρκετές οι στιγμές στο πρώτο ημίχρονο που οι ερυθρόλευκοι έδειξαν συνολικά αμυντική ανισορροπία. Θα μου πείτε ότι έφαγε 40 πόντους στα μισά και 33 στην τρίτη και την τέταρτη περίοδο. Σωστά, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό το πράγμα που έχει φτιάξει ο Ιβάνοβιτς (επιμένω ότι πρόκειται για χρυσή μετριότητα) δεν θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα απέναντι έστω σε αυτή την άμυνα. Οι μπούκες και τα σκαρφαλώματα του Σαν Εμετέριο, τα τούβλα των περιφερειακών, ακόμα και τα χαμένα-άχαστα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Κάτι Ρότσεστι, Ερτέλ, Όλεσον, Λάμπε, Κοσέρ προκαλούν μόνο γέλιο ή θλίψη, ανάλογα με την οπτική του καθενός. Εν πάση περιπτώσει, όσο αυτοί ήταν μέσα στο παιχνίδι (μέχρι το ημίχρονο δηλαδή) αποκάλυψαν ορισμένα αμυντικά θεματάκια του Ολυμπιακού, όχι άξια λόγου εκ του αποτελέσματος.

 

Απορώ πως είναι δυνατόν η Κάχα Λαμποράλ να είναι δεύτερη στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης, την ACB. Ομολογώ ότι φέτος δεν έχω δει καθόλου την Ισπανική Λίγκα, αλλά με βάση της Ευρωλίγκα αυτό το πράγμα είναι ακατανόητο, τουλάχιστον για το δικό μου φτωχό μυαλό με όσα δεδομένα θυμάμαι από την Λίγκα που θαύμαζα. Ποιός ξέρει όμως τι διάολο συμβαίνει. Ελάχιστα μας ενδιαφέρει, αλλά οι Βάσκοι δικαίως δεν θα συνεχίσουν στην Ευρωλίγκα. Δικαιότατα.

 

(Γέλασα πάρα πολύ με την αποθέωση στον προπονητή από τους φανατικούς. Αυτοί θα άντεχαν μέχρι και τον Φερέιρα.)

 

Ο Ολυμπιακός από αγώνα σε αγώνα βελτιώνει τα επί μέρους στοιχεία του παιχνιδιού του, αλλά ούτε αυτή η νίκη πρέπει να τους ενθουσιάσει. Έχουν ακόμα δρόμο. Όχι πολύ, αλλά έχουν. Είναι βέβαιο όμως ότι διαπιστώνουν τις αδυναμίες και σταδιακά τις διορθώνουν. Για να είμαστε δίκαιοι, το να βλέπεις αδυναμίες και να τις διορθώνεις συνιστά τεράστια μαγκιά του προπονητή, ο οποίος αλλάζει ακόμα και το στιλ που κοουτσάρει. Ή τουλάχιστον αυτή την εικόνα αποκόμισα από την τηλεοπτική μετάδοση.

 

Επαναλαμβάνω όμως ότι οι νίκες στο Μιλάνο και στη Βιτόρια είναι πάρα πολύ σημαντικές για την πρόκριση και τον χρόνο που αγοράζει η ομάδα, αλλά λίγο ως πολύ ήταν λογικές για τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό με το γεμάτο ρόστερ.

Πηγή: pamesports.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός