Η Ευρωζώνη μιλάει ελληνικά

Την προηγούμενη φορά που ταξίδεψα στη Βιτόρια, πέρυσι τέτοια εποχή, η Ελλάδα ήταν –χωρίς υπερβολή- πρώτο θέμα στις εφημερίδες της υφηλίου, όπως τις μοστράριζε στην προθήκη του ένα τοπικό πρακτορείο Τύπου.

Ο τότε πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου είχε μόλις εξαγγείλει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την αποδοχή του Μνημονίου. «Ελληνική νάρκη στα θεμέλια του ευρώ», έγραφαν εν χορώ Ισπανοί, Αμερικανοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Γιαπωνέζοι. «Απορώ πού βρήκε τα χρήματα το κανάλι σου για να σε στείλει εδώ», με ντρόπιασε με το σκωπτικό του χιούμορ ο τηλεσχολιαστής της βασκικής τηλεόρασης.

Το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ. Ούτε όμως η Ελλάδα έφυγε από τα διεθνή πρωτοσέλιδα. Η International Herald Tribune μας αφιερώνει σήμερα μία σελίδα.

Ένα χρόνο μετά από εκείνη την τραυματική εμπειρία, επέστρεψα στη Βιτόρια και τη βρήκα αναστατωμένη, όσο και οι  υπόλοιπες πόλεις της Ιβηρικής χερσονήσου. Η οικονομική κρίση χτύπησε άγρια τις πύλες της χώρας, η ανεργία καλπάζει και οι Ισπανοί δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. «Greece out of the Euro», έγραφε το αυτοσχέδιο πανό με το οποίο υποδέχθηκε τους παίκτες του Ολυμπιακού ένας νεαρός Βάσκους στη Φερνάντο Μπουέσα Αρένα. Μάλλον να διασκεδάσει τον πόνο του ήθελε, παρά να παίξει με τον δικό μας.

Στο διήμερο που προηγήθηκε, οι ομάδες μας, οι αποψιλωμένες υποτίθεται από τους πακτωλούς χρημάτων που τις μετέτρεψαν σε κολοσσούς, έδωσαν ένα διπλό μάθημα στους υπερφίαλους Ισπανούς, υπενθυμίζοντας ότι, στο μπάσκετ τουλάχιστον, η Ευρωζώνη μιλάει ελληνικά.

Πώς είναι να δυνατόν να κυλάει η πορτοκαλί μπάλα αντίθετα με το ρεύμα των καιρών και να προοδεύει σε πείσμα της γενικής παρακμής; Ο ιστορικός του μέλλοντος θα χρειαστεί να βάλει τα δυνατά του για να εξηγήσει το ελληνικό θαύμα του μπάσκετ.

Η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της Ελλάδας ήταν λίγο ως πολύ προβλέψιμη από όσους είχαν το θάρρος να κοιτάξουν πέρα από τη μύτη τους και να ακουμπήσουν τον κούφιο πατριωτισμό στην άκρη. Το ίδιο και η χρεωκοπία του ελληνικού αθλητισμού μετά τους βυζαντινισμούς, τις σπατάλες και το τυφλό κυνήγι μεταλλίων του 2004.

Το μπάσκετ, όμως, επιμένει να αντιστέκεται και να μοιράζει χαμόγελα σε όσους Ελληνες αντέχουν ακόμη να αντλούν κουράγιο από τα μικροπράγματα της καθημερινής ζωής.

Το καθαρό κούτελο του Σπανούλη, του Διαμαντίδη, του Πρίντεζη, του Παπανικολάου, του Τσαρτσαρή, του Περπέρογλου, του Σχορτσανίτη, του Μάντζαρη, του Μπράμου, του Μπαρτζώκα, του Πεδουλάκη, αλλά και του Κατσικάρη, του Ζήση, του Βασιλειάδη και τόσων άλλων θα μπορούσε να ενσαρκώνει το πρόσωπο της Ελλάδας προς τα έξω, στην όχι ευκαταφρόνητη κούρσα της «soft power». Είναι ίσως το τελευταίο που μας έχει απομείνει.

Με το θρίαμβο στη Βιτόρια, ο Ολυμπιακός εξασφάλισε ουσιαστικά την πρόκρισή του στην επόμενη βάση και εμφανίζεται έτοιμος να μπει στο κανόνι για να εκτοξευτεί, με κατεύθυνση το Λονδίνο όπου θα διεξαχθεί το επόμενο φάιναλ-φορ.

Ο Παναθηναϊκός διαμέλισε τη Ρεάλ, επέστρεψε στο προσκήνιο, σκέπασε τα σύννεφα με το τεράστιο βάρος της φανέλας του και ξεκίνησε την αντεπίθεσή του, ενισχυμένος πλέον με δύο «νεοσύλλεκτους» Αμερικανούς (Μπανκς και Καπόνο).
Μόνο αφελής θα τολμούσε να ποντάρει ενάντια στους Ελληνες, όταν αυτοί φοράνε φανελάκι και μακρύ σορτσάκι.

Η δύση του 2012 βρίσκει την πατρίδα μας βουτηγμένη ως το λαιμό στην κινούμενη άμμο, αλλά οι λεβέντες του μπάσκετ τονίζουν με το άκαμπτο φρόνημα, τον τίμιο ιδρώτα και το κοφτερό μυαλό τους ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Πηγή: novasports.gr