...και (δεδομένης της οργιώδους φαντασίας μου) τον έβαλα όχι μόνο στον μπασκετικό, αλλά και στον πολεμικό προσομοιωτή!

Το εννοώ αυτό, διότι για έναν σέντερ... τσέπης που μάχεται υπέρ βωμών και εστιών μέσα στη ρακέτα και κατέστη από την πρώτη στιγμή σε πυλώνα της ομάδας του, η λογική της αντιπαραβολής θα οδηγούσε μοιραία σε εικόνες από την καριέρα του Τσαρλς Μπάρκλεϊ και (επί το ελληνικότερον) του Μάικ Μπατίστ...

Βάζω όμως στον λογαριασμό και τη στρατιωτική ιστορία, καθότι ο Χάινς οργίασε και οδήγησε τον Ολυμπιακό σε μια λαμπρή εμφάνιση και σε μια σπουδαία νίκη στην πόλη, η οποία ούτως ή άλλως πήρε το όνομά της από μια τέτοια συγκυρία...

...απλώς τότε, σε αντίθεση με τον λανθάνοντα σέντερ του Ολυμπιακού, ο κοντός έπαθε τη νίλα της ζωής του!

Ως γνωστόν, η πόλη ονομάστηκε Vitoria εις ανάμνησιν της νίκης που κατήγαγαν στις 21 Ιουνίου του 1813 οι συμμαχικές (βρετανικές, πορτογαλικές και ισπανικές) δυνάμεις, υπό τον στρατηγό Γουέλινγκτον εναντίον του γαλλικού στρατού, τον οποίο καθοδηγούσαν ο Ιωσήφ Βοναπάρτης και ο Ζαν-Μπατίστ-Ζουρντάν...

Ο θρίαμβος των συμμάχων σήμανε το τέλος της γαλλικής επικυριαρχίας στην Ισπανία και δυο χρόνια αργότερα ήρθε η μάχη του Βατερλό για να μικρύνει ακόμη περισσότερο τον Μέγα Ναπολέοντα, που ήταν μισή μερίδα άνθρωπος!

Εκεί, λοιπόν, στην πόλη της νίκης, επέστρεψε την Παρασκευή ένας κοντός σέντερ για να πάρει πίσω το αίμα του Βοναπάρτη, να ανακαταλάβει τη Βιτόρια (που χάθηκε πέρυσι από το λέι απ του Πριτζιόνι) και να ρίξει στα... Τάρταρα την Κάχα Λαμποράλ!

Συν τοις άλλοις, μέσα σε τριάντα πέντε μέρες ο Ολυμπιακός πρώτα σκότωσε και εν συνεχεία αποτελείωσε μια ομάδα κι έναν προπονητή που πριν από έντεκα χρόνια απέβησαν «serial killers» του ελληνικού μπάσκετ!

Στην παρθενική σεζόν της (νέας) Ευρωλίγκα η τότε Ταού Θεράμικα του Ντούσκο Ιβάνοβιτς εξολόθρευσε διαδοχικά το Περιστέρι, τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ, μάλιστα επειδή εκείνες τις μέρες έκανε πρεμιέρα η ταινία «Η σιωπή των αμνών», ο Μαυροβούνιος προπονητής χαρακτηρίστηκε ως «Ηannibal Lecter»!

Απλώς, σε αντίθεση με τον Αντονι Χόπκινς, ο οποίος πήρε το Οσκαρ για την ερμηνεία του στο περίφημο θρίλερ, ο Ιβάνοβιτς το 'χασε για οκτώ πόντους, όσο δηλαδή νίκησε η Κίντερ Μπολόνια την ομάδα της Βιτόρια (82-74) στον πέμπτο τελικό...

Τότε ο Χάινς ήταν μόλις 15 ετών και έπαιζε μπάσκετ στο λύκειο του Τίμπερ Κρικ του Νιου Τζέρσεϊ, αλλά ήλθε το πλήρωμα του χρόνου για να πάρει την ασπίδα του για να απωθήσει τους παλιούς δήμιους της ομάδας του: ε, κάποια στιγμή ξεθάρρεψε, έπιασε το δόρυ, τους πήρε παραμάζωμα και τους έριξε νεκρούς στο πεδίο της μάχης!

Χρησιμοποιώ επίτηδες τα στρατιωτικά εξαρτήματα όχι μόνο διότι η αναφορά στη Βιτόρια έχει εκ προοιμίου τέτοιο υπόβαθρο, αλλά και για άλλους δυο λόγους: αφενός ο Χάινς είναι ένας γνήσιος πολεμιστής των παρκέ και αφετέρου την ημέρα που υπέγραψε με τον Ολυμπιακό είχε δηλώσει ότι «έρχομαι στην ομάδα για να γίνω η ασπίδα του Σπανούλη κι όποιος τον πειράξει θα 'χει να κάνει μαζί μου»!

Προϊόντος του χρόνου και πέρα από λιγοστές ανορθογραφίες (όπως η τάπα που «έφαγε» από τον Σερμαντίνι στο Καντού και η μηδενική παραγωγικότητα στον τελικό της Πόλης), ο Χάινς αποδεικνύει σε σταθερή βάση ότι δεν είναι απλώς η ασπίδα ή το δόρυ του Ολυμπιακού, αλλά ολόκληρη η πανοπλία του, πάνω στην οποία φροντίζει επιμελώς να τοποθετεί τα παράσημά του!

Δεν είμαι σε θέση να μαντέψω εάν ο «Μπάρκλεϊ του Ολυμπιακού» θα μείνει άλλα επτά χρόνια στον Πειραιά, ώστε να εξελιχθεί σε «Μπατίστ» της ομάδας και να αναδειχθεί σε σύμβολό της, αλλά ξέρω ότι συνεχίζει να δίνει τις απαντήσεις σε εκείνους που τον κοίταζαν με μισό μάτι και δεν τον θεωρούσαν ικανό να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις...

Ο Χάινς μοιάζει βγαλμένος από ένα μπασκετικό καλούπι που δεν είναι πολύ της μόδας πια, υπό την έννοια ότι πρεσβεύει τον χαρακτήρα του εργατικού και του ηρωικού μπάσκετ, που κάθε ομάδα θα ήθελε να διαθέτει...

Πέρα από το ταλέντο ή την κλάση, ο Χάινς μοστράρει στο παρκέ την επιθυμία, την αποφασιστικότητα, τον δυναμισμό, την παλικαριά και την ψυχή που επιβραβεύονται με την «against all odds» επιτυχία του: βουτάει για την μπάλα, λες και είναι η τελευταία της ζωής του, ορμάει σε κάθε φάση και δεν ορρωδεί προ ουδενός, όπως έλεγαν και την εποχή που -για να μην ξεχνιόμαστε- χρησιμοποιούσαν τις ασπίδες και τα δόρατα!

Ε, κατόπιν όλων αυτών, είναι προφανές γιατί κάθε μπασκετική μάχη του Χάινς είναι βγαλμένη από τον πολεμικό προσομοιωτή...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός