Την προσφορά του Νικ στο ελληνικό μπάσκετ και στον αθλητισμό μας γενικά και πώς αυτή αξιολογήθηκε και τιμήθηκε στις περίπου δύο δεκαετίες που παρήλθαν. Ακόμη κι αν το ποσοστό που φέρνει τον Γκάλη στην πρώτη θέση της ψηφοφορίας είναι εντυπωσιακό (και σίγουρα υπερβολικό), επειδή συμμετείχαν κυρίως Ελληνες, δεν παύει να μας θυμίζει μέρες και πρόσωπα που άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων στο μπάσκετ και έδειξαν στους υπόλοιπους Ελληνες αθλητές πως εκτός από τη συμμετοχή, υπάρχει και η πρωτιά!

Ο Γκάλης ήταν τεράστιος παίχτης! Μύθος! Ηταν αυτός που έδινε στην ομάδα του τη βεβαιότητα πως ξεκινούσε με 30 πόντους από τα αποδυτήρια. Τους δικούς του πόντους! Ετσι απλά! Φυσικά η επανάσταση στο ελληνικό μπάσκετ, στις αρχές της δεκαετίας του '80, δεν έγινε από έναν. Ηταν και ο Γιαννάκης (αυτός ο «δεκαθλητής» μπασκετμπολίστας), ήταν και τα άλλα παιδιά. Ηταν και ο Βασιλακόπουλος, «η ομορφιά και η γροθιά» του ελληνικού μπάσκετ. Ηταν και η ΕΡΤ.

Ολα αυτά έφτιαξαν την άνοιξη, που έγινε γιορτή στους δρόμους της Αθήνας, εκείνο το μαγικό καλοκαιρινό βράδυ του 1987. Ομως ο Νικ ήταν το «κομπιούτερ»! Αυτός ο αθλητής δεν έχει τιμηθεί όσο του αξίζει, από όλους μας! Σε άλλη χώρα θα ήταν θρύλος. Εδώ του κόψαμε βίαια το μπάσκετ...

Πηγή: Εθνοσπόρ

Μπάσκετ SPORTS