Και τώρα να κλάψει ή να γελάσει ο φίλαθλος του Παναθηναϊκού; Να κλάψει που βλέπει την ομάδα του να παρουσιάζει ίδια εικόνα με ή χωρίς τον Διαμαντίδη ή να χαμογελάσει που τα δύο νικηφόρα παιχνίδια στα Τοπ-16 τα κέρδισε με τον αρχηγό στον πάγκο κι έμοιαζε να πέφτει από την Ακρόπολη και να βρίσκει πορτοφόλι;

Να κλάψει που βλέπει πως η βαλίτσα δεν πάει πολύ μακριά μ' αυτή την εικόνα ή να γελάσει που με κάκιστο μπάσκετ παραμένει ζωντανή στο κυνήγι της πρόκρισης κι αν την επόμενη εβδομάδα νικήσει στο Βερολίνο θα είναι με το ενάμιση πόδι στην 8άδα; Να κλάψει μαζί με για την καλοκαιρινή επιλογή του Ούκιτς ή να χαμογελάσει που ο Γκιστ, στο συγκεκριμένο παιχνίδι, «έβγαλε τα λεφτά του» σε αντίθεση με τον Πάνκο; Ελα ντε...

Το χειρότερο για τον απλό φίλαθλο του Παναθηναϊκού, ίσως και τον ίδιο τον Πεδουλάκη, είναι πως δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Κι όταν κάποιος δεν μπορεί να εστιάσει στο πρόβλημα, τότε είναι αρκετά σύνθετο για να το λύσει...

Οι «πράσινοι» έκαναν το δύο στα τρία, κρατούν την τύχη στα χέρια τους μετά τη νίκη - θρίλερ επί της Μάλαγα, αλλά η συνολική τους εικόνα δεν παρουσιάζει βελτίωση παιχνίδι με παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός παρουσίασε το ίδιο, ίσως και χειρότερο πρόσωπο, απ' αυτό που έδειξε κόντρα στην Ζαλγκίρις, είχε πολύ μικρή βελτίωση σε σχέση με τον προηγούμενο αγώνα στην Τουρκία και συνολικά προβληματίζει για τη «χημεία» του, αλλά κυρίως γι αυτό που θέλει να κάνει πάνω στο παρκέ.

Σε αντίθεση μ' ό,τι συνέβαινε στο ξεκίνημα της σεζόν, όταν ο στόχος ήταν ξεκάθαρος μέσα στο γήπεδο, ακόμη κι αν δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν άπαντες, αυτή την στιγμή ο Παναθηναϊκός μοιάζει με ομάδα που θέλει, αλλά δεν γνωρίζει πως θα το κατακτήσει. Οταν σε σύνολο 160 προσπαθειών εντός πεδιάς, έχει επιχειρήσει 70 τρίποντα σε τρεις αγώνες (!), τότε η ομάδα μοιάζει περισσότερο με σύνολο παικτών που προσπαθεί με απονενοημένα διαβήματα να πετύχει αυτό που δεν μπορεί μέσα από το ομαδικό πνεύμα.

Είναι σαφές ότι με δεδομένη την κακή αγωνιστική κατάσταση του Σχορτσανίτη, το ντεφορμάρισμα του Λάσμε, την έλλειψη απειλής από μέσα και μακρινή απόσταση στη θέση «4» και το θολό τοπίο στη θέση του πλέι μέικερ, ο Παναθηναϊκός έχει μετατραπεί σε μία μονοδιάστατη ομάδα που πατάει περισσότερο στην ατομική έξραση και λιγότερο έως καθόλου στο λεγόμενο «σύστημα»... Πατάει περισσότερο στην προσωπικότητα κάποιων παικτών ή το ένστικτο αυτοσυντήρησης που παραμένει στην ομάδα και φάνηκε τόσο με την Ζάλγκιρις, όσο και με την Μάλαγα, από την στιγμή που αποχώρησε ο Διαμαντίδης.

Εχω την αίσθηση μάλιστα πως ο τραυματισμός του αρχηγού, την ώρα που η εξέδρα «έβραζε» με τις επιλογές του Ούκιτς, περισσότερο χαλύβδωσε την ομάδα και τον κόσμο κι αυτό ήταν το στοιχείο που εν τέλει χάρισε τη νίκη. Ηταν σαφές από το 35' πως οι «πράσινοι» χρειάζονταν έναν ισχυρό σοκ για να αλλάξουν τον ρυθμό του αγώνα και το ένστικτο αυτοσυντήρησης που κυριάρχησε με την αποχώρηση του Διαμαντίδη έπαιξε τον καθοριστικότερο ρόλο.

Από την άλλη, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η απόδοση του Παναθηναϊκού μοιάζει με ευθεία γραμμή σε καρδιογράφημα είτε παίζει, είτε δεν παίζει ο αρχηγός του στα τελευταία τρία παιχνίδια! Με την Ζαλγκίρις και τη Μάλαγα λέγαμε «εφτάψυχος» που νίκησε χωρίς τον Διαμαντίδη, στην Τουρκία λέγαμε «δεν πάει πουθενά χωρίς τον «Μήτσο» και κανείς τελικά δεν μπορεί ξέρει ποια είναι η σωστή απάντηση...

Η μόνη σίγουρη απάντηση που μπορεί να δώσει κάποιος αφορά στον Ούκιτς και την επιλογή που έγινε το περασμένο καλοκαίρι. Το είχαμε γράψει από νωρίς και το επαναλαμβάνουμε και τώρα, πως ο Κροάτης αυτός είναι και ουδέποτε παρουσίασε κάτι διαφορετικό. Και μπορεί ο Αργύρης Πεδουλάκης να δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου πως «είχε μάθε διαφορετικά», σε μια δικαιολογημένη προσπάθεια να τον κρατήσει όρθιο ψυχολογικά, αλλά η αλήθεια είναι ολίγον διαφρετική.

Οχι, ο Ούκιτς δεν είχε μάθει, ούτε είχε συνηθίσει κάτι διαφορετικό. Αυτό το μπάσκετ έπαιζε σ' όλη του την καριέρα και γι αυτό πάντα κινούνταν στη μετριότητα. Είναι ένα παιδί που μπορεί να σε καταστρέψει και την επόμενη εβδομάδα μπορεί να σε λυτρώσει, αλλά ουδέποτε ήταν ο παίκτης - εγγύηση πάνω στον οποίο θα βασίζονταν μια ομάδα.

Τώρα, το ότι ο Παναθηναϊκός πόνταρε τα λεφτά του στον Ούκιτς (σ.σ. έχει το μεγαλύτερο συμβόλαιο μετά τον Διαμαντίδη) δεν αποτελεί πρόβλημα του παίκτη, αλλά του Παναθηναϊκού που όφειλε να γνωρίζει πως αυτό αγοράζει κι όχι την ελπίδα πως θα μπει σε «καλούπια»...

Αφησα τελευταίο τον Καπόνο και τον προβληματισμό που έχει προκαλέσει με την αδυναμία να βρει τα ελέυθερα σουτ στα δύο τελευταία παιχνίδια. Μπορεί πολλοί να κριτικάρουν τον Πεδουλάκη ότι δήθεν δεν έχει συστήματα γι αυτόν, αλλά το σύγχρονο μπάσκετ απαιτεί συνδυασμούς, δυάδες κι όχι καμιά 10αριά σκριν για να βγει ο σουτέρ και να εκτελέσει από το τρίποντο.

Η απόδοση του Καπόνο είναι συνυφασμένη με την παρουσία του Σχορτσανίτη στο παρκέ κι όσο ο «Σόφο» είναι στον πάγκο, τόσο θα δυσκολεύουν τα ελέυθερα σουτ του Αμερικανού. Ο Καπόνο χρειάζεται χώρο, ο χώρος δημιουργείται όταν οι άμυνες κλείνουν και για να κλείσουν οι άμυνες θα πρέπει να υπάρξει η απειλή του Σχορτσανίτη. Με τον «Big Sofo» να παίζει μόλις 10 λεπτά, το έργο του σουτέρ δυσκολεύει κι όσο τα σουτ δεν βγαίνουν η παρουσία του στο παρκέ δεν είναι απαραίτητη.

Το γενικό συμπέρασμα είναι πως αυτός ο Παναθηναϊκός, με την εικόνα που παρουσιάζει, μπορεί κουτσά - στραβά να φτάσει στην 8άδα, αλλά θα πρέπει να μεταλλαχθεί για να πάει παραπάνω. Θα πρέπει να λύσει το πρόβλημα που παρουσιάζει στον «άσο», να μειώσει τα λάθη του, να στοχεύσει στα μειονεκτήματα της αντίπαλης άμυνας και να μάθει τέλος πάντων τι ζητάει στο παρκέ...

Πηγή: Sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS