Γιατί πιστεύω ότι όσο κι αν πολλές φορές δεν γινόμαστε αρεστοί σε προπονητες, παράγοντες και οπαδούς, όλοι πλέον κατά βάθος γνωρίζουμε ποιά είναι η "σκληρή" αλήθεια...

Εν προκειμένω, ο Ολυμπιακός δεν έχασε από τη Σιένα επειδή η αντίπαλός του ήταν καλύτερη ποιοτικά, ούτε επειδή "κόλλησε" το ρολόι του ΣΕΦ, ούτε επειδή ο Λό και Χάινς έχασαν δύο εύκολα λει απ στο διάστημα των τελευταίων 15'' δευτερολέπτων, ούτε επειδή ο Άντιτς έκανε το πιο... ανόητο φάουλ της δεκαετίας, ούτε επειδή οι Ιταλοί είχαν σερί 7-0 στα τελευταία 33'' και ανέτρεψαν το 72-67, που είχε δημιουργήσει το "ξέσπασμα" του Σπανούλη!!!

Ο Ολυμπιακός έχασε απόψε από την Σιένα επειδή -πιστεύω- δεν μπορεί να διαχειριστεί επαρκώς το ντεφορμάρισμα -εδώ και κάμποσο καιρό- πολλών βασικών παικτών του, δεν μπορεί διαχρονικά να επιλύσει την αδυναμία του να βρει αγωνιστικά σχήματα με ισορροπία σε άμυνα κι επίθεση -παρά την παρουσία πολλών παικτών που ζητούν όλοι αξιόλογο χρόνο συμμετοχής και ρόλο στην ομάδα- κι επειδή -κυρίως- αδυνατεί συστηματικά να βρει λύση στα κραυγαλέα κενά που άφησε στην ομαδική άμυνα, το ριμπάουντ και το "τσαγανό" της ομάδας η αποχώρηση του Τζόι Ντόρσει!!!

Πρόκειται για στοιχεία που είδαμε και στη Βιτόρια, όπου κανείς (...ούτε ο υπογράφων) δεν αξιολόγησε ορθά την ήττα από την Κάχα Λαμποράλ, και στην Βαρκελώνη, όπου λίγοι (...μεταξύ αυτών και η στήλη) θέλησαν να θυμισουν ότι οι ερυθρόλευκοι έχασαν από μια μέτρια ομάδα, δίχως το "αστέρι" της, λόγω των προβλημάτων της, αλλά και απόψε.... (Σ.Σ. Το ενδιαμεσο ματς με την "αστεία" Μπεσίκτας δεν χωρά ασφαλώς κριτική...)

Ο Ολυμπιακός είχε μάλιστα απόψε κι ένα επιπλέον πρόβλημα, που δεν ήταν απλά και μόνο αγωνιστικό! Ήταν ξεκάθαρα συναισθηματικό: ο πρωταθλητής... ήθελε πολύ και... βιαζόταν να κερδίσει το ματς, του οποίου την κρισιμότητα όλοι είχαν εκ προοιμίου συνειδητοποιήσει, σε σημείο που προέκυψε το "χαρακίρι" τω τελευταίων 30''!!! Ακόμα και από την πρώτη περίοδο, όταν η ομάδα είχε "καθαρό" μυαλό, δυνάμεις και ορθές επιλογές, αν ήταν δυνατό, οι ερυθρόλευκοι ήθελαν να φτάσουν εμφανώς σε αυτό... Αυτά όμως δεν γίνονται!

Κι όσο η Σιένα αντιστεκόταν, παίζοντας απλά... αυτό που μπορεί κι έχοντας επιβάλει τον ρυθμό της, τόσο μεγάλωνε η νευρικότητα και η αδημονία των ερυθρολεύκων και χανόταν κάθε έννοια υπομονής, επιμονής και αγωνιστικού σχεδίου! Από το 10΄και μετά ο Ολυμπιακός ουσιαστικά "δεν βλεπόταν".

Κάπως έτσι, λοιπόν,προεκυψαν κατά τη γνώμη μου και τα πολλά προβλήματα σε άμυνα κι επίθεση:

* στην άμυνα, όπου όλοι είχαν προσαρμοστεί πάνω στον Μπόμπι Μπράουν, με αποτέλεσμα να σκοράρουν οι υπόλοιποι (!), κι όπου επίσης... όλοι βιάζονταν να πάρουν την κατοχή, με αποτέλεσμα τα τεράστια προβλήματα στο ροτέσιον και το αμυντικο ριμπάουντ, αλλά και τα 0 (!) κλεψίματα επί 30 ολόκληρα λεπτά, και

* στην επίθεση, όπου μ εξαίρεση τον Μάντζαρη, τον Χάινς και τον Σλούκα, όλοι οι υπόλοιποι είχαν παραδοθεί στο άγχος της απαίτησης για νίκη και της πίεσης του κόσμου, που απόψε έδωσε τεράστιο "παρόν" στο φαληρικό παλαί. Είδαμε, κατά συνέπεια, τον Σπανούλη να χάνει ως και συνεχόμενες βολές, τον Περπέρογλου, τον Άντιτς, τον Πρίντεζη και τον Παπανικολάου να χάνουν... αμέτρητα σουτ, συνολικά τον Ολυμπιακό να προσπαθεί να "σπάσει" την ζώνη 3-2 ή την "μικτή" πάνω στον Σπανούλη του Μπάνκι με ανορθόδοξα μακρινά και βιαστικά σουτ, αντί οι προπονητής και οι περιφερειακοί του να βάλουν τάξη στο παιχνίδι και να περάσουν την μπάλα στο μέσα στο καλάθι, όπου εξ ορισμού οι γηπεδούχοι είχαν υπεροπλία... Στο σημείο αυτό πιστεύω επίσης ότι είναι καθοριστική η απουσία του καθηλωμένου στον πάγκο Σερμαντίνι, ο οποίος όσο έπαιζε έδινε λύσεις, ύψος, ταχύτητα και υπεροπλία στην ομάδα του.

Έχω την εντύπωση -συμπερασματικά- ότι γενικώς ο Ολυμπιακός είναι πλέον περισσότερο δέσμιος του δικού του άγχους να βρει αγωνιστική "ταυτότητα", "ν αποδείξει" την αξία και ανταγωνιστικότητά του, της προσπάθειας να... ξεπεράσει τον εαυτό του συνολικώς κι ολιγότερο της δυναμικότητας του εκάστοτε αντιπάλου του.

Γιατί, και η Σιένα απόψε δεν... έθελξε με την απόδόση της, απλώς ήταν μια σκληρή, οργανωμένη, συγκροτημένη, έμπειρη, πλήρης σε ρόστερ, ανταγωνιστική, αλλά -κυρίως- χωρίς άγχος και πίεση αντίπαλος. Κι εκμεταλλεύθηκε τη νευρικότητα, την τσαπατσουλιά, την κακή μέρα, την ανοργανωσιά, την βιασύνη και την άθλια άμυνα της αντιπάλου του, η οποία απόψε, αφού πέτυχε 5 πόντους όταν η μπάλα "έκαιγε" - κι αγκάλιασε τη νίκη-, στη συνέχεια έχασε δύο λει απ, ένα τρίποντο κι έκανε ένα ανόητο φάουλ για 3 βολές, με αποτέλεσμα να χάσει...

Το χειρότερο για τον Ολυμπιακό είναι βεβαίως ότι... ακολουθεί: το ματς με την Μακάμπι στο Τελ Αβίβ, σ ένα παιχνίδι που ο ηττημένος...χάνεται -κυριολεκτικά- και ο νικήτης απλώς ελπίζει! Ο πρωταθλητής θέλει πλέον 2 εκτός έδρας "μεγάλες" νίκες. Αν είναι έτοιμος να "μαζέψει τα κομμάτια του" και να το πετύχει, μένει ν αποδειχθεί...

Υ.Γ. Είδα προσεκτικά τα τελευταία δευτερόλεπτα αρκετές φορές: όντως το χρονόμετρο κόλλησε κι όχι στιγμιαία... Αν ήταν 2 ή 4 δευτερόλεπτα και τι σημαίνει αυτό για την εγκυρότητα του τελικού αποτελέσματος θα το κρινουν οι αρμόδιοι... Και η ετυμηγορία θα εξαρτηθεί από το βίντεο, τις εκθέσεις διαιτητών και παρατηρητή (Νίκος Πιτσίλκας) και τον δικαστή της ευρωλίγκας. Εμπειρικά όμως, με βάση την αντιμετώπιση των διοργανωντών σε αντίστοιχες περιπτώσεις, αλλά και με δεδομένο ότι το ματς ήταν 72-72, άρα σε κάθε άλλη περίπτωση θα ακολουθούσε παράταση -που δεν είναι δυνατό πια να διεξαχθεί-, πιστεύω ότι οι ερυθρόλευκοι έχουν ελάχιστες πιθανότητες δικαίωσης... Μακάρι, βέβαια, να συμβεί το αντίθετο, γιατί έτσι θα έχουν μια 2η ευκαιρία να ξεφύγουν από τις περιπέτειες που έχουν μπλέξει πλέον.

Πηγή: pamesports.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός