Ο,τι έχτισε επί 30 λεπτά, γκρέμισε σε λιγότερο από 10 και η πρώτη ήττα που «πονάει» είναι γεγονός για τον Παναθηναϊκό. Μπορεί με βάση την τωρινή κατάσταση και ανεξάρτητα από το «κουφό» διπλό της Μάλαγα στη Μόσχα να μην κοστίζει όσο μια πρόκριση, αλλά είναι βέβαιο πως χάθηκε το πρώτο... ματς μπολ.

Ενδεχομένως μια νίκη επί της Ρεάλ να μην εξασφάλιζε «8άδα», αλλά θα έδινε μεγάλο αβαντάζ και θα έθετε τους «πράσινους» σε τροχιά πρόκρισης. Οσο περιέπλεξε τα πράγματα η χθεσινή (25/1) ήττα, άλλο τόσο θα τα ξεκαθάριζε μια πιθανή νίκη.

Το γιατί ο Παναθηναϊκός βρέθηκε από το +14 στο -4 και πώς... κατάφερε σαν Ολυμπιακός του 1994 να μείνει χωρίς πόντο για επτά ολόκληρα λεπτά, είναι ερωτήματα που δεν έχουν μία απάντηση... Είναι εύκολο να πεις «δεν μπήκαν τα ελεύθερα σουτ», αλλά είναι πιο σύνθετο να εξηγήσεις γιατί ο Παναθηναϊκός αποφασίζει, σε κάθε παιχνίδι, να παίξει τη ζωή του «κορώνα - γράμματα», επιλέγοντας το ρίσκο από τα 6,75μ.

Η αναλογία των προσπαθειών (δίποντα - τρίποντα) στο Τοπ-16 επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές κι αν αυτό δεν αρκεί, σίγουρα αρκεί το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έχει αυξήσει κατά 4,5 τα σουτ για τρεις πόντους, σε σχέση μ' αυτά που έκανε στην πρώτη φάση της Ευρωλίγκα...

Θα πεις κάποιος «είναι κακό να πιστεύεις στο ένστικτο των σουτέρ σου;». Η προσωπική μου άποψη είναι πως όχι και μάλιστα υπάρχουν τρανταχτά παραδείγματα στο παρελθόν που αποδεικνύουν πως τα σουτ έχουν χαρίσει τρόπαια στον Παναθηναϊκό.

Φέρνω ως παράδειγμα την εκπληκτική σεζόν 2008-09, όταν στο δρόμο για το Βερολίνο η ομάδα του Ομπράντοβιτς σούταρε στην κανονική περίοδο 223 φορές από τα 6,25μ τότε, όταν φέτος είχε επιχειρήσει 201. Θυμίζω το 2007, όταν ο Παναθηναϊκός στη φάση του Τοπ-16 και σε σύνολο 6 αγώνων δοκίμασε 139 προσπάθειες, όταν τώρα έχει 122, αλλά μ' έναν αγώνα λιγότερο.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι πόσα τρίποντα επιχειρείς, αλλά να μπορείς να αντιληφθείς πως είναι άλλο πράγμα ο «καλός» και άλλο ο «μεγάλος» σουτέρ. Ο «καλός» σουτέρ θα είναι εκεί επί 35 λεπτά, ο «μεγάλος» σουτέρ θα είναι εκεί όταν η μπάλα «καίει».

Και ο φετινός Παναθηναϊκός διαθέτει αυτή την στιγμή πολλούς καλούς σουτέρ, αλλά με εξαίρεση τον Διαμαντίδη και τον Καπόνο οι υπόλοιποι δεν συγκαταλέγονται στη λίστα αυτών που θα πάρουν την μπάλα και με 15.000 κόσμο να κρέμεται πάνω τους θα βάλουν το σουτ στο «do or die» παιχνίδι.

Οταν λοιπόν το 2007 και το 2009, ο Παναθηναϊκός κατακτούσε ευρωπαϊκά τρόπαια είχε σουτέρ επιπέδου Γιασικεβίτσιους, Νίκολας, Βούγιανιτς, Σισκάουσκας, Φώτση παίκτες με ευρωπαϊκή εμπειρία, τρόπαια στην πλάτη τους που μπορούσαν ακόμη και σε τελικό να υποστηρίξουν αυτό το πλάνο...

Προς τιμήν του πρόσφατα ο Πεδουλάκης, μετά τον αγώνα με την Αλμπα στο Βερολίνο, παραδέχτηκε πως είναι δύσκολο γι αυτά τα παιδιά να αντέξουν το βάρος της φανέλας κι έφερε ως παράδειγμα την διστακτικότητα του Μπράμου να σουτάρει στο πρώτο επίσημο παιχνίδι κόντρα στον Πανιώνιο.

Η εμπειρία και η «αντοχή» στο βάρος της φανέλας δεν αποκτάται μ' ένα «κλικ», ούτε με έξι μήνες στον Παναθηναϊκό. Θέλει χρόνο, παραστάσεις, χαμένα, κερδισμένα παιχνίδια, τρόπαια και δύσκολα σουτ για να μπορέσει κάποια στιγμή ο «καλός» σουτέρ να γίνει «μεγάλος»...

Το δεύτερο στοιχείο αφορά στην αναγκαιότητα του Παναθηναϊκού να πάει σ' αυτό το πλάνο, με δεδομένη την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο ρόστερ του. Είναι σαφές πως οι «πράσινοι» έχουν έναν και μοναδικό τρόπο για να απειλήσουν μέσα από τη ρακέτα, να φθείρουν την αντίπαλη άμυνα και να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους. Αυτός ο τρόπος λέγεται Σοφοκλής Σχορτσανίτης και είναι η μοναδική επιλογή του Πεδουλάκη στο «ένας εναντίον ενός» και στο παιχνίδι με «πλάτη».

Από την στιγμή που ο «Σόφο» δεν είναι σε καλή κατάσταση, ο Παναθηναϊκός είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει περισσότερο το περιφερειακό σουτ κι έτσι ουσία πάμε στην περιβόητη παροιμία «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα»... Το να πιστεύουν οι Παναθηναϊκοί πως ο Πεδουλάκης μπορεί να κάνει τον Λάσμε στα 31του δημιουργό ή τον Τσαρτσαρή στα 34του ελαφρύ «πεντάρι», είναι σαν να πιστεύουν πως δεν έχουν στον πάγκο προπονητή, αλλά μάγο που βγάζει λαγούς από το καπέλο...

Το τρίτο πρόβλημα έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έχει σταματήσει να αξιοποεί το αγαπημένο του πικ εντ ρολ που έκανε θραύση στον πρώτο γύρο, με το δίδυμο Διαμαντίδη - Λάσμε. Σε ελάχιστα παιχνίδια στο Τοπ-16 έχουν καταφέρει οι «πράσινοι» να εκμεταλλευτούν τα αθλητικά προσόντα του Γκιστ και του Λάσμε, μεταφέροντας το παιχνίδι πάνω από το καλάθι. Αυτό δεν οφείλεται στη δική τους πρόθεση, αλλά στην ικανότητα των αντιπάλων να ανακόπτουν τις συνεργασίας κοντών - ψηλών.

Ολες οι ομάδες που διαθέτουν παίκτες - σκιάχτρα (π.χ.η Ρεάλ τον Μπέγκιτς με ύψος 2.16, η Μάλαγα τον Πέροβιτς με τα 2.17μ.) αντιγράφουν το παράδειγμα της Παρτίζαν που από το 2008 με τον Βράνιες είχε βρει το «φάρμακο» για να σταματήσει το πικ εντ ρολ του Διαμαντίδη με τον Μπατίστ, βάζοντας τον ύψους 2.29μ. σέντερ να «στήνεται» στο κέντρο της ρακέτας και να μπλοκάρει σαν τερματοφύλακας τις πάσες πάνω από το στεφάνι. Αρα, στο πικ εντ ρολ ο Παναθηναϊκός μπορεί να αναζητήσει μόνο τη διείσδυση ή το μακρινό σουτ, οπότε επιστρέφουμε ξανά στο ερώτημα «γιατί τόσα τρίποντα;».

Το θετικό μήνυμα για τον Παναθηναϊκό είναι πως ομάδες που έχουν βάση και φιλοσοφία την άμυνα, έχουν και τις αρχές για να φτάσουν μέχρι το τέλος της διαδρομής. Οι «πράσινοι» είναι καλοδουλεμένοι στο πίσω κομμάτι του παρκέ, έχουν ταλέντο σε ατομικό επίπεδο, άρα λογικά θα εμφανίζονται καλύτεροι όσοι επιστρέφουν οι τραυματίες και ο Πεδουλάκης έχει όλους τους παίκτες στην προπόνηση. Το θέμα είναι αν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για να δουλευτεί όσο πρέπει το επιθετικό κομμάτι κι αν οι πρόσφατα τραυματίες (Σχορτσανίτης, Διαμαντίδης, Ματσιούλις) θα βρεθούν σύντομα στο 100%.

Αν προλάβαινε η Μακάμπι, θα είχαν... κρεμάσει τον Μπαρτζώκα!

Από την άλλη ο Ολυμπιακός πήρε τη βαθιά ανάσα που χρειαζόταν μετά την ήττα από τη Σιένα, αλλά δεν ήθελε πολύ να βρεθεί με την... πλάτη στον τοίχο και τον Μπαρτζώκα στο απόσπασμα! Είναι αλήθεια πως ο Ελληνας τεχνικός πήρε πολλά και μεγάλα ρίσκα στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα, ρίσκα που εν τέλει τον δικαίωσαν, αλλά στην Ελλάδα που όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος θα μπορούσαν να του είχαν στοιχίσει...

Πρώτον, εμπνεύστηκε το μαρκάρισμα του Χάινς στον Σμιθ στην τελευταία επίθεση της Μακάμπι, έδωσε εντολή να μην γίνει φάουλ και να παίξει «καθαρή» άμυνα η ομάδα του, δικαιώθηκε στην πρώτη κιόλας φάση, όταν αποφάσισε να «χτυπήσει» τον Τζέιμς με τον Χάινς, παίρνοντας το 5ο του φάουλ σε κρίσιμο σημείο και πήρε ακόμη μεγαλύτερο ρίσκο, όταν έδωσε εντολή στον Παπανικολάου να αστοχήσει στην δεύτερη ελέυθερη βολή (σ.σ. βάσει και των δηλώσεων του Μάντζαρη στον Sentra 103,3), 3,6'' πριν από το τέλος. Αν ΕΝΑ απ' όλα αυτά δεν είχε βγει, τώρα ο Μπαρτζώκας θα βρισκόταν στο στόχαστρο... Εδώ βρέθηκε με τον Ολυμπιακό να κερδίζει, σκεφτείτε τι θα γινόταν σ' άλλη περίπτωση...

Τώρα, οσον αφορά την γενικότερη εικόνα των «ερυθρόλευκων», είναι δεδομέμο πως με τις μεταπτώσεις που παρουσιάζουν δεν θα πάει μακριά η βαλίτσα... Υπάρχει πρόβλημα στη φροντ λάιν που δεν μπορεί να καλυφθεί μόνο με τον Σερμαντίνι κι όσο ο Πάουελ είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Είναι δεδομένο ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης έχουν ρόστερ για φάιναλ φορ, αλλά το «πρέπει» που έχουν φέτος και δεν είχαν πέρυσι μοιάζει να τους βαραίνει πάρα πολύ.

Οσον αφορά την απόρριψη της ένστασης, η απόφαση μου μοιάζει πολύ φυσιολογική και η εξήγηση περικλύεται στην ευθύνη που έχει ο γηπεδούχος να δουλεύει σωστά το χρονόμετρο... Η ένσταση του Ολυμπιακού θα είχε πολύ μεγαλύτερη τύχη, αν αυτό του συνέβαινε σε εκτός έδρας παιχνίδι κι όχι στο ΣΕΦ...

Πηγή: Sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS