Όσοι από εσάς ζήσατε το Ευρωμπάσκετ του '87 και θυμάστε πράγματα και καταστάσεις ή όσοι απλά διαβάσατε γι' αυτό και το παρακολουθήσατε μέσα από κάποια βιντεάκια στο διαδίκτυο, σίγουρα θα γνωρίζετε τη αλήστου μνήμης ατάκα του Νίκου Γκάλη μετά τον προημιτελικό με την Ιταλία: «Μέχρι την επόμενη» είχε πει ο «γκάνγκστερ» του ευρωπαϊκού μπάσκετ σε ερώτηση αν αυτή η νίκη ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της εθνικής.

Εντάξει δεν συγκρίνεται εκείνη η επιτυχία με τη νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού, αλλά είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους πρωταθλητές ενόψει των πλέι οφ. Τουλάχιστον αυτό απέδειξαν από την περσινή σεζόν και μετά αφού έχουν καταφέρει να κάνουν το ΣΕΦ… κατηφορικό για τους «πράσινους» οι οποίοι μετρούν –αισίως- έξι συνεχόμενες ήττες στο Φάληρο. Πώς λοιπόν να μην έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή η νίκη ενόψει των τελικών της Α1;

Και εξηγώ τι εννοώ λέγοντας «μέχρι την επόμενη». Εδώ και λίγες μέρες, ο Ολυμπιακός άρχισε να μπαίνει σε μια σειρά. Μπορεί να γνώρισε την ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Πυλαία, αλλά το πρόσωπο που παρουσιάζει δεν είναι μπασκετικά… αποκρουστικό όπως τον περασμένο μήνα. Αρχίζει να υπάρχει πλάνο και το κυριότερο; Εναλλακτικές λύσεις όταν πάει να στραβώσει κάτι. Και τι χρειάζονταν ο Ολυμπιακός για να μπορεί να επανέλθει στις καλές εμφανίσεις; Νίκες ψυχολογίας! Όπως αυτή απέναντι στη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ, όπως αυτή κόντρα στη Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ στο ΣΕΦ, όπως και αυτή απέναντι στον Παναθηναϊκό με την οποία εξασφάλισε το (πολύτιμο) αβαντάζ της έδρας στα φετινά πλέι οφ.

Πλάκα-πλάκα θα πρέπει να στήσουν άγαλμα στον Μαρκόπουλο εκεί στον Πειραιά. Με τη νίκη του ΠΑΟΚ ανασκουμπώθηκαν οι πάντες, άκουσαν τις… καμπάνες που είχαν ηχήσει για τα καλά και σήκωσαν τα μανίκια για περισσότερη δουλειά. Και αυτό πιστεύω ότι φάνηκε στο ντέρμπι. Φανταστείτε λοιπόν την επόμενη εβδομάδα να κάνει το 3/3 φέτος απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλο. Τότε σίγουρα η «επόμενη νίκη» κόντρα στον Παναθηναϊκό θα είναι ακόμα μεγαλύτερη, τόσο γιατί ο πρώτος τίτλος της χρονιάς θα έχει πάει σε «ερυθρόλευκα» χέρια έχοντας πάρει για τα καλά τον αέρα των αντιπάλων τους, όσο και για την επιπλέον ψυχολογική «ένεση» ενόψει των δύσκολων αγώνων στην Ευρωλίγκα, αρχής γενομένης από το κρισιμότατο παιχνίδι με την Κίμκι στη Ρωσία.

Το σίγουρο είναι ότι αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός βρίσκεται από πάνω. Όχι μόνο λόγω βαθμολογικής θέσης, αλλά κυρίως λόγω αγωνιστικής κατάστασης και περισσότερων λύσεων. Τρανό παράδειγμα το παιχνίδι στο ΣΕΦ. Αυτή τη φορά ο Μπαρτζώκας παρουσιάστηκε καλά διαβασμένος, γνώριζε τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού, ήξερε που θα χτυπήσει τον αντίπαλο και παρά το κακό παιχνίδι του Σπανούλη είχε έτοιμες λύσεις και στην επίθεση. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Με εξαίρεση το πρώτο δεκάλεπτο που ο Παναθηναϊκός είχε επικεντρωθεί –με επιτυχία- στην εξουδετέρωση του Σπανούλη, στη συνέχεια ξεχώρισε η ομάδα που είχε ΠΛΑΝΟ και παίκτες για να το εκτελέσουν. Και εξηγώ. Στην άμυνα επέτρεψε στον Σχορτσανίτη να πάρει τη μπάλα κοντά στο καλάθι και να επικεντρωθεί στο να βγάλει εκτός ματς παίκτες κλειδιά των «πρασίνων» όπως οι Μπράμος, Ματσιούλις (κατά πρώτο λόγο) και εν συνεχεία τους Γκιστ, Καπόνο και Μπανκς. Και οι πέντε μαζί σημείωναν κατά μ.ο. στα προηγούμενα ματς 44,5 πόντους ενώ στο ντέρμπι έμειναν στους 12 πόντους στο σύνολο με 4/20 σουτ.

Και όταν λέω «επέτρεψε» εννοώ ότι άφησε τον Παναθηναϊκό να πάει σε ένα μονοδιάστατο τρόπο παιχνιδιού (όχι ότι υπάρχει ιδιαίτερη ποικιλία φέτος) , αφού ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή ο Σχορτσανίτης θα κουραζόταν ενώ επιδίωξε να τον φορτώσει και με φάουλ. Όπως και έγινε. Τι έμενε από εκεί και πέρα; Με όλη την υπόλοιπη ομάδα εκτός… αγώνα να δώσει χώρο στον «σκασμένο» Διαμαντίδη και να προσπαθεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Ε, τι να κάνει και αυτός χωρίς βοήθειες; Γιατί από ένα σημείο και μετά έπαιζε μόνος του. Έκανε τα πάντα αλλά ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ανατρέψει την κατάσταση.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο Ολυμπιακός έχει παρουσιάσει τεράστιες αδυναμίες φέτος στην άμυνα πάνω στο pick `n roll και ο Παναθηναϊκός δεν είναι η ομάδα που θεωρείται επικίνδυνη. Από τότε που έφυγε ο Μπατίστ, ο Διαμαντίδης σπάνια συνεργάζεται με τον Λάσμε και το γεγονός αυτό απλοποίησε ακόμα περισσότερο το έργο του Ολυμπιακού που πίεσε, πήρε τα ριμπάουντ και εκμεταλλεύτηκε τα εύκολα λάθη των αντιπάλων. Και ειδικά του… Πεδουλάκη που θα μπορούσε να δώσει περισσότερο χρόνο συμμετοχής στον Ούκιτς και να μην αφήσει για τόσο μεγάλο διάστημα τον Ξανθόπουλο στο παρκέ. Μπορεί να είχε σαφή εντολή να «βγάλει τα συκώτια» του Σπανούλη, αλλά στην επίθεση υπήρχε τεράστιο πρόβλημα στην περιφέρεια των «πρασίνων».

Εκτός όλων των άλλων, ο Διαμαντίδης μαζί με τους Τσαρτσαρή, Σχορτσανίτη (άντε και τον Ξανθόπουλο) ήταν οι μοναδικοί παίκτες που ήξεραν τι εστί ντέρμπι «αιωνίων» και ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν πρωτάρηδες, σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό που είχε 11 (στους 12) παίκτες –μοναδική εξαίρεση ο Πάουελ- οι οποίοι γνώριζαν πολύ καλά τι είχαν να αντιμετωπίσουν. Εκτός των άλλων, οι «ερυθρόλευκοι» ήταν προετοιμασμένοι, ακόμα και για το κακό ματς του Σπανούλη, ο οποίος δύσκολα θα τελειώσει άλλο ντέρμπι με 2/11 σουτ.

Ο αρχηγός του Ολυμπιακού έμεινε μακριά από τον καλό του εαυτό στην «εκτέλεση» αλλά με αυτόν τον τρόπο άνοιξε το δρόμο στους υπόλοιπους συμπαίκτες του οι οποίοι ήταν πανέτοιμοι για έναν τέτοιο ενδεχόμενο, με πρώτο και καλύτερο τον Στράτο Περπέρογλου, ο οποίος ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα πραγματοποιώντας μία ακόμα εξαιρετική εμφάνιση κόντρα στην πρώην ομάδα του. Από την άλλη ο Παπανικολάου έψαχνε εδώ και καιρό τα καλά ποσοστά στα σουτ και επειδή είναι παίκτης ψυχολογίας, κάτι μου λέει ότι θα αφήσει στο παρελθόν την «κοιλιά» που έκανε στην απόδοσή του. Όσο για τον Χάινς; Έχουμε πει και στο παρελθόν ότι πολλές φορές παρασύρεται από το περίσσιο πάθος του, αλλά είναι πραγματικός μαχητής. Στο επιτόπιο άλμα δεν μπορεί να του πάει κόντρα κανείς και δεν αφήνει καμία φάση χωρίς να παλέψει. Πολύ καλή και η παρουσία του Λο, ο οποίος –μέχρι στιγμής- δεν έχει αφήσει να φανεί το «κενό» το οποίο και καλύπτει με τον καλύτερο μαζί (φυσικά) με τον Σλούκα.

Ουσιαστικά το συγκεκριμένο ντέρμπι θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα και είναι καλό που θα διεξαχθεί ο τελικός του κυπέλλου σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τους κρυφούς άσους που ενδεχομένως να παρατάξουν στην «σκακιέρα» του Ελληνικού οι δύο προπονητές. Ο Ολυμπιακός έχει σαφέστατο προβάδισμα (και λόγω της ψυχολογίας) αλλά αυτό θα είναι ΑΛΛΟ ματς. Και σ' έναν τελικό τα πάντα είναι ανοικτά… Πόσω μάλλον όταν στην αντίπερα όχθη (θα) υπάρχει και ο πληγωμένος εγωισμός...

ΥΓ: Ένα μεγάλο μπράβο στους Παναγιώτη και Γιώργο Αγγελόπουλο να κατέβουν από τα επίσημα του ΣΕΦ και να πάνε στον πάγκο του Παναθηναϊκού για να χαιρετίσουν τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Έκαναν την αρχή…

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός