Ήταν το 33ο λεπτό, όταν οι πράσινοι μείωσαν το 62-52 σε 62-56 και κέρδισαν την κατοχή και το δικαίωμα να μειώσουν σε «απόσταση αναπνοής» της διαφορά. Ήταν εμφανώς η τελευταία τους ελπίδα ανατροπής… Κι όμως, στο αμέσως επόμενο διάστημα, οι πράσινοι έχασαν 3 συνεχόμενες επιθέσεις –παρότι μεσολάβησε και τάιμ άουτ- και στη συνέχεια δέχθηκαν σερί 5-0, με αποτέλεσμα η διαφορά να φτάσει τους 11 (67-56). Εκεί πιστεύω έληξαν όλα και το συνειδητοποίησαν όλοι όσοι γνωρίζουν το σπορ. Ο Παναθηναικός απόψε ήθελε, αλλά δεν μπορούσε…

Φυσικά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η νίκη του Ολυμπιακού είναι δικαιότατη, καθαρή και βάζει τέλος σε οτιδήποτε έχει σχέση με το θέμα του πλεονεκτήματος έδρας έως το τέλος των πλέι οφ του φετινού πρωταθλήματος.

Όπως επίσης θεωρώ πια δεδομένο –όσο σκληρό κι αν είναι αυτό- ότι ο Αργύρης Πεδουλάκης θα πρέπει να αναθεωρήσει εκ βάθρων τις απόψεις του για τις (δεύτερες) επιλογές του, τουλάχιστον στην περιφέρεια του Παναθηναικού, λαμβάνοντας βεβαίως υπόψιν ότι οι πράσινοι επιθυμούν να διακριθούν στην Ευρώπη και να διεκδικήσουν τον τίτλο στην Ελλάδα!

Εννοώ ξεκάθαρα, ότι πιστεύω πως ο κόουτς έχει μάλλον υπερτιμήσει τις δυνατότητες και την ποιότητα του Μπανκς, του Καπόνο καταρχήν και του «σοφτ» Ούκιτς, οι οποίοι εμφανέστατα ήταν απόψε… εκτός τόπου και χρόνου κι άφησαν απελπιστικά μόνον του τον Διαμαντίδη (ίσως και τον φιλότιμο, αλλά περιορισμένων ικανοτήτων Ξανθόπουλο) να προσπαθεί για κάτι που… μόνος του ήταν αδύνατο να πετύχει: να κερδίσει, δηλαδή, έναν συγκροτημένο, ομαδικό, σωστά στημένο τακτικά Ολυμπιακό, ο οποίος είχε επιπλέον την έδρα, την «φλόγα» του νικητή και την «ταυτότητα» του ανώτερου αντιπάλου.

Μπορεί, λοιπόν, ο Πεδουλάκης να πιστεύει ότι έχει πολλές επιλογές στην περιφέρεια του τριφυλλιού (και όντως έχει, αριθμητικά), ωστόσο είναι προφανές ότι η ποιότητα, η αντίληψη, τα «ούμπαλα» των παικτών αυτών δεν αρκούν σε τόσο μεγάλα ματς, «φανέλας», παράδοσης, έδρας και ιστορίας, όπου η μπάλα «καίει», το γήπεδο… κατηφορίζει και τα σουτ είναι «μεγάλα». Αυτό που εγώ (μόνον?) είδα ξεκάθαρα σήμερα είναι ότι οι παίκτες αυτοί (που εξ ορισμού δεν γνώριζαν την μοναδικότητα και φυσιογνωμία αυτών των αγώνων) δεν μπορούν να ανταποκριθούν όπως θα έπρεπε, ψυχικά-πνευματικά-συναισθηματικά κυρίως, και αυτό φάνηκε και από κάποιες αντιδράσεις του Μπανκς προς τον πράσινο πάγκο, αδικαιολόγητες σε κάθε περίπτωση, γιατί το σημερινό δεν ήταν ένα… σύνηθες ματς για την ομάδα του.

Με αυτούς εκτός κλίματος, τον Ματσιούλις στον πάγκο για μεγάλο διάστημα και τον Μπράμο στο «0» συνολικά, τι μπορούσε να περιμένει, αλήθεια, ο Παναθηναικός, από ένα ματς όπου η απόδοση των περιφερειακών ήταν εξ ορισμού ο «καταλύτης» για τη νίκη?

Εις επίρρωσιν όσων αναφέρω, προσθέστε και τους αριθμούς: 10 κλεψίματα είχε το τριφύλλι, αλλά μόλις 4/7 αιφνιδιασμούς, ακόμα 5/23 τρίποντα, κι εν τέλει 17π πέτυχε ο Διαμαντίδης (με 6 ασιστ) και 17π είχαν… όλοι μαζί οι λοιποί περιφερειακοί του τριφυλλιού (6 τον αριθμό!)…

Από την άλλη πλευρά, το ματς καθόρισε σε σημαντικό βαθμό η απόδοση του Περπέρογλου, ο οποίος είχε ως το 33΄ 10π με απόλυτη ευστοχία και εξαιρετική άμυνα σε Καπόνο, Μπράμο, Ματσιούλις. Νομίζω ότι στον Παναθηναικό θα έχουν αναθεωρήσει ήδη τις απόψεις τους για τις αγωνιστικές δυνατότητες του, πέραν όσων συνέβησαν με τον μάνατζέρ του….

Ένα ακόμα καταλυτικό στοιχείο στην ανάδειξη νικητή ήταν και η μάχη των ριμπάουντς. Εκεί ο Χάινς και ο Πρίντεζης έκαναν «θραύση», ακόμα κι όταν ο Μπαρτζώκας υιοθέτησε σχήμα με Χάινς-Πρίντεζη ή Άντιτς στο «ζωγραφιστό». Ο Ολυμπιακός επικράτησε απόλυτα (35-28), ακόμα και σε φαινομενικά «χαμένες» φάσεις κέδρισε δεύτερες επιθέσεις και θεμελίωσε έτσι την επικράτησή του

Ένα τελευταίο στοιχείο, ενδεικτικό του κλίματος υπό το οποίο οι «αιώνιοι» αντιμετώπισαν το ματς, είναι το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε μπόνους βολών στην 4η περίοδο (όταν η διαφορά ήταν από ώρα διψήφια και ο Παναθηναικός έκανε την ύστατη προσπάθεια για την ανατροπή, δηλαδή), μόλις 51’’ πριν τη λήξη!!! Ο Παναθηνικός ως το 39΄είχε 2 ομαδικά φάουλ Ανήκουστο στατιστικά, φυσικά, σε τέτοια ματς….

Ολυμπιακός-Παναθηναικός 2-0, λοιπόν, αλλά τα ματς «άνευ τίτλου» έληξαν πλέον. Το ραντεβού ανανεώνεται για την Κυριακή, όπου το «φόντο» είναι χειροπιαστό: το κύπελλο Ελλάδος.

Δεν έχω αμφιβολία ότι ο αγώνας αυτός θα είναι εντελώς διαφορετικός σε σχέση με ότι είδαμε απόψε! Έτσι είναι εξ ορισμού οι τελικοί: μοναδικοί, όλα κρίνονται σε 40΄.

Θεωρώ ότι ο Πεδουλάκης θα αναζητήσει πλέον άλλες εναλλακτικές τακτικής, προκειμένου να ξεπεράσει η ομάδα του το χρονίζον επιθετικό πρόβλημά της, κυρίως με τον Σοφοκλή, που απόψε απέδειξε ότι μπορεί να «χτυπήσει» καίρια τη φροντ λάιν των ερυθρολεύκων. Πιστεύω επίσης ότι οι ξένοι του, που προανέφερα, θα περάσουν από μεγάλο συναισθηματικό «σοκ», μέσα στην εβδομάδα, προκειμένου να συνειδητοποιήσουν, ποια φανέλα φορούν και τι σημαίνει για το τριφύλλι αυτό το ματς. (Γι αυτό και μην… σπεύσετε να «κράξετε» τη στήλη για όσα αναφέρει σήμερα, αν οι 3 τους είναι εντελώς διαφορετικοί την Κυριακή. Στην τελική, απόψε ήταν «ηλίου φαεινότερον», ότι ο Παναθηναικός «προδώθηκε» από τους ξένους του, αυτό σημειώνουμε, ο τελικός θα έχει την δική του ιστορία…)

Αντιστοίχως, κι ο Μπαρτζώκας, θα πρέπει να ελπίζει ότι ο Σπανούλης στο τελικό θα είναι σε καλύτερη επιθετική μέρα (2/11 σουτ, 6/10 βολές, 6 λάθη) και πως οι παίκτες του δεν θα κάνουν πάλι 16 λάθη, που σ έναν τελικό θα είναι…ασυγχώρητα, μάλλον!

Υ.Γ.: Η διαιτησία δεν μου άρεσε… Μα καθόλου για την αξία του «τρίου»! Δεν είχε συνέχεια, ομοιομορφία, ίδια φιλοσοφία. Νιώθω ότι πλέον οι διαιτητές παίζουν αυτά τα ματς με το μυαλό στο τι θα πει ο καθένας μετά τη λήξη και με στόχο να είναι όλοι ευχαριστημένοι! Έτσι τους έκαναν κάποιοι, δηλαδή. Σε κάθε περίπτωση δεν έκριναν σε καμία περίπτωση το νικητή, ούτε χρειάστηκε να πάρουν καμία… μεγάλη απόφαση! Ευτυχώς, γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα ακούγαμε.

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός