Η στατιστική είναι ο καλύτερος τρόπος για να λες ψέματα, αλλά στην περίπτωση του δευτεριάτικου ντέρμπι ήταν τόσο μα τόσο αληθινά τα νούμερα που μετέτρεψαν το παιχνίδι σε… καθρέφτη των όσων βλέπουμε επί ενάμιση μήνα!

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, αλλά η αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό ήταν καρμπόν των έξι αναμετρήσεων που έχουν δώσει οι δύο ομάδες στο Τοπ-16 της Ευρωλίγκα.

Δεν έγινε τίποτα το παράλογο, τίποτα μη φυσιολογικό που να μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα σ' ένα παιχνίδι που είχε ξεκάθαρο φαβορί και αουτσάιντερ. Ηταν μία από τις ελάχιστες φορές που σε ντέρμπι «αιωνίων» δεν υπήρξε η παραμικρή έκπληξη, καμία προπονητική παρέμβαση που να έπαιξε ρόλο υπέρ του ενός ή του άλλου. Ηταν τόσο «σημαδεμένη τράπουλα» το παιχνίδι που με εξαίρεση το πρώτο 7λεπτο, στην υπόλοιπη διάρκειά του κύλησε απόλυτα φυσιολογικά βάσει της λογικής των αριθμών.

Αναμφισβήτητα, ο Ολυμπιακός ήταν σαφώς καλύτερος, νίκησε απόλυτα δίκαια επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά και αποδεικνύοντας πως βρίσκεται δύο σκαλιά πάνω σε επίπεδα ετοιμότητας. Εχει παίκτες με προσωπικότητα που θα βάλουν τα «μεγάλα» σουτ, όπως τα έβαζαν μέχρι πρόπερσι οι παίκτες του Παναθηναϊκού, έχει καλύτερη χημεία, ξέρει πώς θα αναπληρώνει τα κενά του, περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση…

Από την άλλη ο Παναθηναϊκός δεν παρουσίασε τίποτα καινούριο. Ανισορροπία στην επίθεση με τα τρίποντα να είναι σχεδόν ίδια με τα δίποντα, μονοδιάστατο στυλ παιχνιδιού, έλλειψη «καθαρού» μυαλού κι ένας Διαμαντίδης να προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στην επίθεση με τον Πεδουλάκη να… ξεθάβει τον Ξανθόπουλο για να του δώσει λύσεις στην νευραλγική θέση του πλέι μέικερ.

Μπορώ μάλιστα να πω πως αυτό το παιχνίδι ο Παναθηναϊκός έχει και κέρδος με βάση την εικόνα που παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα. Και το κέρδος αυτό ακούει στο όνομα Σοφοκλής Σχορτσανίτης που έκανε την πρώτη του καλή εμφάνιση και που με βάση τα όσα βλέπαμε, ήταν και η μοναδική έκπληξη του παιχνιδιού. Αν δεν υπήρχε ο καλός «Σόφο», τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα για τον Παναθηναϊκό που αν μη τι άλλο αυτή τη φορά είχε σημείο αναφοράς στη ρακέτα…

Τα μεγάλα προβλήματα στο ρόστερ του Παναθηναϊκού είναι δύο: Πρώτον, η έλλειψη ενός πλέι μέικερ που να μπορεί να συμμαζεύει την επίθεση και να βοηθάει τον Διαμαντίδη. Όταν ο Πεδουλάκης φτάνει στο σημείο να ρίχνει στη μάχη τον Ξανθόπουλο, τότε αντιλαμβάνεται κανείς πόσο έχουν «καεί» οι επιλογές των Ούκιτς και Μπανκς.

Και οι δύο παίζουν διαφορετικό στυλ παιχνιδιού απ' αυτό που προσπαθεί να παίξει ο Πεδουλάκης, είναι αδύνατον όσο κι αν προσπαθεί να τους βάλει στο δικό του «καλούπι» και είναι δύο φορές δύσκολο γι αυτά τα παιδιά να προσφέρουν, όταν μετά από πολλά χρόνια επαγγελματικής καριέρας τους ζητάς να παίξουν κάτι διαφορετικό απ' αυτό που αγόρασες. Ή λοιπόν εκμεταλλεύεσαι ό,τι μπορείς να πάρεις απ' αυτούς ή αναγκάζεσαι να πας σε αλλαγή… Πάντως σίγουρα δεν μπορείς να κάνεις τον Ούκιτς μαέστρο της ορχήστρας και τον Μπανκς πασέρ και οργανωτή σε παιχνίδι «πέντε εναντίον πέντε»…

Δεύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη ενός ακόμη παίκτη (πλην του Διαμαντίδη) που θα πάρει την μπάλα στα δύσκολα και θα την στείλει συστημένη στο καλάθι. Έναν παίκτη δηλαδή με προσωπικότητα, εμπειρία που θα `χει ζήσει δύσκολες καταστάσεις και θα είναι σε θέση να τραβήξει το… κάρο στα δύσκολα.

Αυτός, με βάση τις παραστάσεις και την πολύχρονη θητεία στο ΝΒΑ, θα μπορούσε να είναι ο Τζέισον Καπόνο, αλλά είναι σαφές πως ο Αμερικανός έχει δευτερεύοντα ρόλο στην ομάδα, δεν παίρνει τις προσπάθειες που του αναλογούν και προς το παρόν δεν αξιοποιείται το ένα και μοναδικό προσόν που διαθέτει, αυτό του σουτ… Συνήθως αναγκάζεται να παίξει «ένας μ' έναν» με παίκτες που έχουν πιο δυνατά πόδια, δεν παίρνει σκριν για να βγάλει ελεύθερα σουτ, με αποτέλεσμα η αμυντική του αδυναμία να φαίνεται περισσότερο από τις επιθετικές του δυνατότητες.

Η ουσία για τον Παναθηναϊκό είναι πως μπαίνει σε μια περίοδο κρίσης σαν κι αυτή που πέρασε πριν από τον αγώνα με την Ρεάλ στον πρώτο γύρο της Ευρωλίγκα. Ο τελικός της Κυριακής ίσως είναι η μοναδική ευκαιρία για κατάκτηση ενός τίτλου τη φετινή σεζόν, με βάση την εικόνα που παρουσιάζει. Είναι πιο εύκολο για τον Παναθηναϊκό να νικήσει τον Ολυμπιακό σ' ένα παιχνίδι «μια κι έξω» και πολύ πιο δύσκολο να τον νικήσει σε σειρά πέντε αγώνων και με μειονέκτημα έδρας.

Υ.Γ1: Το πρώτο «μπράβο» πάει στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για την απόφασή του να πάει στο ΣΕΦ, χωρίς να δημιουργηθεί ο ντόρος των προηγούμενων χρόνων. Τα «δώστε μου προκλήσεις» - «όχι, δεν σου δίνουμε», «βάλτε μας στο μπουθ» - «όχι, δεν σας βάζουμε» πέρασε (ευτυχώς) στην ιστορία και ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ πήγε στο ΣΕΦ, στήριξε την ομάδα του, δεν συνέβη το παραμικρό κι έκανε την αρχή για ένα καλύτερο «αύριο». Αν είχε αποφύγει και την είσοδο στα αποδυτήρια των διαιτητών, τώρα, θα μιλούσαμε για την «τέλεια» κίνηση από πλευράς του.

Υ.Γ.2: Το δεύτερο «μπράβο» ανήκει στους Αγγελόπουλος που υποδέχτηκαν με θέρμη τον Γιαννακόπουλο. Η δημόσια χειραψία τους και η πρόσκληση να καθίσουν μαζί συμπλήρωσε την εξαιρετική κίνηση του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός. Μακάρι να «απαντήσουν» με τον ίδιο τρόπο στα πλέι οφ, με επίσκεψη στο ΟΑΚΑ, ελπίζοντας να μην δούμε εκεί το «φέρτε προσκλήσεις» - «όχι δεν σας φέρνουμε»...

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός