Ο Παναθηναϊκός είναι ήδη επιτυχημένος...

Πριν από έξι - επτά χρόνια, όταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς σήκωνε τη μία κούπα μετά την άλλη στον Παναθηναϊκό, είχε πει σε ανύποπτη στιγμή πως μια ομάδα είναι επιτυχημένη όταν κατακτά έναν τίτλο στη διάρκεια μιας σεζόν.

Αν λοιπόν αυτό το πρέσβευε ο «Ζοτς» που «έχτισε» τη μεγαλύτερη Αυτοκρατορία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, τότε αντιλαμβάνεται κανείς πόσο μεγάλο είναι το χθεσινό κατόρθωμα του φετινού Παναθηναϊκού.

Δεν ξέρω, ούτε μπορώ να προβλέψω τι θα ακολουθήσει από δω και πέρα στην Basket League ΟΠΑΠ και την Ευρωλίγκα, αλλά μπορώ με σιγουριά να πω πως ο φετινός Παναθηναϊκός είναι ήδη επιτυχημένος, ακόμη κι αν οι υπόλοιπες διοργανώσεις τελειώσουν... σήμερα και η ομάδα μείνει μ' ένα τρόπαιο στη συλλογή της.

Αυτή η επιτυχία του Παναθηναϊκού δεν μπορεί να συγκριθεί με κάμια άλλη στο παρελθόν. Οποιος θελήσει να το κάνει θα είναι σαν να ζυγίζει... μήλα με πορτοκάλια. Η φετινή ομάδα χτίστησε με απώτερο σκοπό να ξεπεραστεί το σοκ του καλοκαιριού, όταν εν μια νυκτί διαλύθηκε η κορυφαία ομάδα στην ιστορία και εν τέλει μέσα σε έξι μήνες οι 12 νέοι παίκτες που αποκτήθηκαν, κατάφεραν να πετύχουν ό,τι και οι προκάτοχοί τους την περσινή σεζόν.

Ανεξάρτητα με το τι έπρεπε να περάσουν προς τα έξω οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού, η φετινή ομάδα δεν χτίστηκε για να πάρει τρόπαια, κατασκευάστηκε για να αποτελέσει τον ενδιάμεσο σταθμό με την επόμενη καλή γεννιά. Δεν δημιουργήθηκε για να σαρώσει τρόπαια, αλλά για να είναι ανταγωνιστική και ικανή να πείσει τον κόσμο πως το σήμερα είναι ο ενδιάμεσος σταθμός του χθες με το αύριο.

Οταν λοιπόν αυτή η προσπάθεια συνοδεύεται με κούπα, τότε η χρονιά κρίνεται επιτυχημένη, αν μάλιστα αναλογιστούμε τις λάθος επιλογές του καλοκαιριού, τις κόντρες στο εσωτερικό της οικογένειας, το σοκ στα θεμέλια της ομάδας από την διάλυση της Αυτοκρατορίας και τα απόνερα που προκάλεσε η παλίρροια...

Αναμφισβήτητα οι τίτλοι είναι ομαδική υπόθεση, ωστόσο, υπάρχουν τρεις άνθρωποι που δικαιούνται να αισθάνονται περισσότερο δικαιωμένοι από κάποιους άλλους. Τρία πρόσωπα που μέσα σε έξι μήνες έζησαν όλα τα συναισθήματα...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα με την πολιτική των επιθετικών δηλώσεων του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και με τον όποιο παρορμητισμό βγάζει συχνά - πυκνά, αλλά είναι ο Νο1 άνθρωπος που δικαιούται να αισθάνεται ότι βγαίνει δικαιωμένος από το φετινό πείραμα.

Χρεώθηκε, αδίκως σε μεγάλο βαθμό, την διάλυση της μεγαλύτερης Αυτοκρατορίας στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, αλλά κατάφερε μέσα σε έξι μήνες να «χτίσει» μια καινούρια ομάδα, παρά τις αντιξοότητες και την δυσπιστία του κόσμου.

Είναι ο μόνος παράγοντας σ' ολόκληρο τον Παναθηναϊκό που συνεχίζει να βάζει χρήματα από την τσέπη του, έβγαλε πείσμα διορθώνοντας τα λάθη μεσούσης της περιόδου, άντεξε την κριτική και την δυσπιστία και πανηγύρισε ήδη έναν τίτλο, όσους δηλαδή κατέκτησε και πέρυσι ο Παναθηναϊκός των 22 εκατομμυρίων ευρώ...

ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΕΔΟΥΛΑΚΗΣ

Το φορτίο που φέρει στις πλάτες του ο Αργύρη Πεδουλάκης είναι βαρύτερο κι απ' αυτό του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Η σύγκριση με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν αναπόφευκτη και ο απαιτητικός φίλαθλος του Παναθηναϊκού που είχε μάθει να σηκώνει μίνιμουμ δύο στα τρία τρόπαια μέσα στη χρονιά δεν μπορούσε να χωνέψει πως στην άκρη του πάγκου θα κάθεται ο οποιοσδήποτε άλλος, πλην του «ένα και μοναδικού» Ζοτς.

Ο Πεδουλάκης κλήθηκε να διαχειριστεί το «αντ΄αυτού» και παράλληλα έπρεπε σε χρόνο ρεκόρ να φτιάξει μια ομάδα που θα παρουσιάσει ανταγωνιστικό πρόσωπο και θα διεκδικήσει τίτλους. Τα λάθη του πολλά, οι περισσότερες από τις επιλογές του το καλοκαίρι αποδείχτηκαν λανθασμένες, ωστόσο, το πάλεψε, δεν μπήκε στη διαδικασία να απαντήσει στην κριτική, επιχείρησε να διορθώσει τα λάθη και στο πρώτο «do or die» παιχνίδι παρουσιάστηκε μελετημένος. Ο «Αρτζι» αξίζει αυτό το τρόπαιο μόνο και μόνο που έχει τις αντοχές και την ψυχραιμία για να διαχειριστεί τον ρόλο του αντί - Ομπράντοβιτς.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ

Ακουσε πως δεν αντέχει με τους άμπαλους που έχει δίπλα του, ακούστηκε πως αντιδρά έντονα στο παρκέ εκφράζοντας δυσαρέσκεια για την ποιότητα των συμπαικτών του, ειπώθηκε πως αμφισβήτησε τον προπονητή του μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, αλλά όλη η αλήθεια αποτυπώθηκε στον πανηγυρισμό του μετά τη λήξη του τελικού. Ο αθλητικός εγωισμός είναι μεγάλο πράγμα για έναν πρωταθλητή και ο Διαμανατίδης είναι ικανός να... πεθάνει στο γήπεδο, αλλά θα... πεθάνει όρθιος, όπως είχε πει κάποτε και ο Ιωαννίδης.

Τον πανηγυρισμό του μπορώ να τον συγκρίνω μόνο με την αγκαλιά με τον Ομπράντοβιτς το 2011 στη Βαρκελώνη, αλλά η τωρινή επιτυχία του ανήκει σε μεγαλύτερο βαθμό, αν αναλογιστούμε το σοκ που κλήθηκε να διαχειριστεί, όταν την πρώτη ημέρα της προετοιμασίας πήγε στο ΟΑΚΑ και είδε 10 διαφορετικούς συμπαίκτες, των οποίων δεν ήξερε καν τα μικρά τους ονόματα! Ο Διαμανατίδης, σε αντίθεση μ'΄ό,τι ακούγεται, πιστεύει στο πλάνο, πιστεύει στον εαυτό του και ο πανηγυρισμός ήταν μια πρώτη δικαίωση της πίστης του... Γι αυτό αφιέρωσε τη νίκη στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, σε μια αγκαλιά αντίστοιχη μ' αυτή του 2011.

Υ.Γ.: Για την αστειότητα που λέγεται «θεσμός του Κυπέλλου Ελλάδας» δεν έχουμε να πούμε πολλά, άλλωστε λέμε και γράφουμε τα ίδια από το 2008. Εν συντομία: Υπεύθυνοι για την αθλιότητα είναι οι δύο ομάδες και η ΕΟΚ. Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός που συνεχίζουν να δίνουν τα εισιτήρια στους γνωστούς - αγνώστους και η Ομοσπονδία που συνεχίζει να κάνει τελικό με 1.800 άτομα, αντί να βρει άλλη λύση ή να μην το κάνει καθόλου.

Συνυπεύθυνη είναι η Αστυνομία που αδυνατεί να ελέγξει 1.800 άτομα, με αποτέλεσμα το καθένα απ' αυτά να φέρει από το σπίτι του και μια φωτοβολίδα για τις... δύσκολες ώρες. Ευθύνη έχουν και οι παίκτες που θα πρέπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να προστατεύσουν τον εαυτό τους και κάποια στιγμή να αποχωρήσουν με δική τους ευθύνη από το γήπεδο. Αν δεν θέλουν να προστατεύσουν τα δικά τους κεφάλια, μην περιμένουν πλέον να το κάνουν άλλοι γι αυτούς.

Πηγή: Sentragoal.gr