Φουλ του παράδοξου

Ηταν ένας τελικός γεμάτος παραδοξότητες. Βασική; Οτι άρχισε, συνεχίστηκε και τελείωσε. Οταν στην προθέρμανση πέφτει παίκτης κάτω από φωτοβολίδα στο κεφάλι δεν αρχίζεις το ματς. Οταν παίκτης τραυματίζεται από ιπτάμενη φαλτσέτα κατά τη διάρκεια του ματς στέλνεις τις δύο ομάδες για μπάνιο λες κι ένα «καληνύχτα μπάσκετ» και κλείνεις το φως. Αυτά για τους διαιτητές και τη διαχείριση της αναμέτρησης...

Τα παράδοξα, όμως, δεν είχαν μόνο χρώμα γκρι. Πώς είναι δυνατόν μία χούφτα κωλόπαιδα να τσακώνονται μέσα στο παρκέ εμπρός σε άνδρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας και μένουν ασύλληπτοι; Να γινόταν ντου εκατοντάδων κάφρων να καταλάβω την... παθητική διάθεση. Απέναντι σε πέντε - δέκα ψευτόμαγκες ρε παιδιά γιατί τόσο κοκοκο; Βαρείτε ρε μπας και ξεβρωμίσουμε... Αλλά, ξέρω! Αν επρόκειτο για «αναρχικούς», «μαλλιάδες» και «επικίνδυνους διαδηλωτές»...

Πάμε και παρακάτω! Δεδομένου ότι μετά την «εκκένωση» του γηπέδου έμειναν εντός αυτού μόνο ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΜΕΝΟΙ για να καλύψουν την αναμέτρηση ποιοι φώναζαν συνθήματα και για τις δύο ομάδες; Μήπως ο Μοιρώτσος, ο Ρομπόλης, ο Παπαδογιάνης, ο Πρίντεζης (ο Μαρίνος εννοείται) ο Ζέρβας και ο Κοτζιάς με τους συναδέλφους από τα άλλα μέσα χωρίστηκαν σε στρατόπεδα για να μη στερήσουν το... αλατοπίπερο από την αναμέτρηση. Για να σοβαρευτούμε και να τσεκάρουμε ποιους πέρασαν με διαπίστευση οι δύο ομάδες. Γιατί, καλές είναι οι δηλώσεις περί αλητείας αλλά καλύτερα είναι να βλέπουμε και τι κάνουμε γι' αυτό. Σπόντα για τις διοικήσεις των δύο ομάδων...

Σόρι, αλλά τα φάουλ - στο όριο του ντισκαλιφιέ - όλων των «παραγόντων» της αναμέτρησης δεν μπορούσαν να περάσουν στο «ντούκου» πριν περάσει ο λόγος στο... μπάσκετ.

Κι εκεί, όμως, φουλ του παράδοξου... Αλλα περιμέναμε, άλλα είδαμε. Κατ' αρχάς σε επίπεδο πρωταγωνιστών... Να τραβάει το κάρο από τη μία μερά ο Ούκιτς, να απαντά από την άλλη (μόνο) ο Αντιτς. Οι περισσότεροι από τους Ελληνες πρωταγωνιστές του ντέρμπι στο ΣΕΦ σχεδόν εξαφανισμένοι. Ούτε Περπέρογλου, ούτε Παπανικολάου, ούτε Σχορτσανίτης, ούτε Πρίντεζης, ούτε Σπανούλης (για ένα ημίχρονο). Μόνο Διαμαντίδης από τη μία και Σλούκας από την άλλη... Πριν το ματς ο Αργύρης Πεδουλάκης σημείωσε την αξία της ενέργειας σε μια τέτοια αναμέτρηση. Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, νίκησε γιατί «πάτησε» τον αντίπαλο στα ριμπάουντ, «βούταγε» στις μπάλες στην άμυνα, και μόχθησε περισσότερο στην άμυνα. Τόσο μεγάλη ήταν η υπεροχή των «πρασίνων» στο... hustle play που τον άφησε σε ρόλο οδηγού ακόμα και όταν ο αρχηγός των Πρωταθλητών εμφανίστηκε στο παρκέ με άγριες διαθέσεις. Δέκα ριμπάουντ παραπάνω, τέσσερα κλεψίματα παραπάνω, δύο τάπες παραπάνω. Είναι από τα στατιστικά που δεν φαίνονται όσο οι πόντοι, «φτιάχνουν» όμως νικητές! 

Δείχνει κάτι το... 14ο Κύπελλο ενόψει πρωταθλήματος; Η απάντηση είναι αρνητική και κάθετη: δεν είναι μόνο ο... μισός μπασκετικός αιώνας που μεσολαβεί ως τα πλέι οφ του πρωταθλήματος είναι και τα πρόσωπα. Μέσα σε λίγες μέρες φάνηκε πόσο μεγάλα μπορεί να είναι τα σκαμπανεβάσματα σημαντικών παικτών και των δύο ομάδων. Βγάλτε έξω Σπανούλη και Διαμαντίδη που, αν είναι γεροί, θα είναι και καλοί και δείτε όλους τους άλλους. Εδώ, τα είπαμε, πήρε ματς ο Παναθηναϊκός από τον Ολυμπιακό με (σχεδόν) MVP τον Ούκιτς...

Πηγή: Sday.gr