Το να κάτσω να γράφω με τη σειρά μου ότι ήταν ντροπή και αίσχος τα όσα συνέβησαν στο κλειστό του Ελληνικού και ότι οι εικόνες που εκτυλίχθηκαν πρόσθεσαν μία ακόμα μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, εκτός του ότι είναι περιττό (πιστεύω εννοείται!) καταντάει και κουραστικό. Λίγο πολύ είναι η άποψη που έχουμε όλοι μας. Τουλάχιστον οι υγιείς σκεπτόμενοι και όλοι όσοι αγαπάμε τον αθλητισμό και το μπάσκετ.

Απλά θα γυρίσω το χρόνο πίσω. Και πιο συγκεκριμένα στις 29 Φεβρουαρίου του δίσεκτου 2004, όταν διεξήχθη στη Λαμία το φάιναλ φορ του κυπέλλου. Ο Άρης είχε κατακτήσει το κύπελλο απέναντι στον Ολυμπιακό, αλλά και εκεί χρειάστηκε να εκκενωθεί το γήπεδο λόγω του ξύλου και των φωτοβολίδων που έπεφταν σωρηδόν στο παρκέ. Εξαιτίας της διακοπής που είχε διάρκεια δυόμισι ωρών και των όσων συνέβησαν πριν από εννέα χρόνια, αποφασίστηκε να σταματήσει ο θεσμός του φάιναλ φορ και να επιστρέψει η διοργάνωση στον μονό τελικό:

«Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτά. Κάτι πρέπει να γίνει. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν πουθενά αλλού στον κόσμο» ήταν το σχόλιο του τότε προπονητή του Ολυμπιακού, Ντράγκαν Σάκοτα, ενώ ο τεχνικός του Άρη και «ρούκι» από τέτοιες καταστάσεις, Τσαρλς Μπάρτον, έλεγε: «Οι άνθρωποι της ομοσπονδίας θα έπρεπε να ενδιαφερθούν περισσότερο γιατί είχε δημιουργηθεί ένα κλίμα τρομοκρατίας». Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

Τι είχες (ελληνικό) μπασκετάκι μου, τι είχα πάντα! Μια από τα ίδια και φέτος σε ένα déjà vu βγαλμένο από... προεκλογικό αγώνα. Πόσες και πόσες φορές δεν έχετε ακούσει από πολιτικούς ότι «πρέπει να κάνουμε αυτό» ή ότι «θα κάνουμε το άλλο» κ.ο.κ. Πόσες και πόσες φορές ύστερα από κάποια έκτροπα δεν έχετε ακούσει από προπονητές, παράγοντες, παίκτες και απ' όλους όσους εμπλέκονται με τον αθλητισμό ότι «πρέπει να αλλάξει αυτό» ή ότι «θα κάτσουμε σε ένα τραπέζι να βρούμε λύσεις». Άπειρες! Πόσες φορές έχει γίνει; Απάντηση: Ποτέ! Και αν πάει να γίνει μια προσπάθεια είναι τόσο επιδερμική, που –στην καλύτερη- μπαίνει στο συρτάρι με τα «υπ' όψιν».

Ξέρω ότι και αυτά που διαβάζετε τώρα, τα έχετε διαβάσει και άλλες φορές στο παρελθόν. Και πιθανόν να τα διαβάσετε ξανά του χρόνου, του παραχρόνου και πάει λέγοντας. Και αυτό γιατί γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να γίνει ΤΙΠΟΤΑ απολύτως. Και ερωτώ εγώ τώρα: ΠΩΣ είναι δυνατόν να διοργανώσουμε κάτι ανάλογο με τους Ισπανούς, τους Ιταλούς ή τους Γάλλους; ΠΩΣ είναι δυνατόν να κάνουμε το δικό μας final 8 και να βαδίσουμε στα πρότυπα των υπολοίπων μετατρέποντας τη δική μας διοργάνωση σε πραγματική γιορτή του μπάσκετ; Πολύ απλά, ΔΕΝ είναι δυνατόν.

Και ας είμαστε και ρεαλιστές. Υπάρχει περίπτωση να συνυπάρξουν στο ίδιο γήπεδο οπαδοί του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, το ΠΑΟΚ, του Άρη, του Πανιωνίου και της ΑΕΚ (σ.σ. όταν είναι στα καλά της) για παράδειγμα; Εδώ γελάμε! Θέλετε η κουλτούρα μας; Τα μυαλά μας; Οι νόμοι που δεν εφαρμόζονται ποτέ; Πολλά. Πάρα πολλά πράγματα θα μπορούσαμε να παραθέσουμε στο τραπέζι, όπως κάνουμε ΚΑΘΕ φορά που γίνεται κάτι.

Θα δείτε και εσείς. Σε μία εβδομάδα; Σε έναν μήνα; Σε δύο μήνες; Το σίγουρο είναι ότι ο τελικός θα ξεχαστεί και τα όσα συνέβησαν στο κλειστό του Ελληνικού θα αναφέρονται στα αφιερώματα των επόμενων τελικών ως «μαύρη σελίδα» του θεσμού. Γιατί και στον επόμενο τελικό τα ίδια θα λέμε και θα γράφουμε. Να είστε σίγουροι γι' αυτό. Κι όχι τίποτε άλλο αλλά σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει και η αντίστροφη μέτρηση για τους τελικούς της Α1. Εκτός και αν δούμε τους «αιώνιους» και σε ευρωπαϊκή μάχη, νωρίτερα.

Εγώ λέω να πρωτοτυπήσω και να μην μπω στη διαδικασία των «λύσεων». Αυτό το αφήνω σε εσάς και στα σχόλιά σας. Σας υποβάλλω λοιπόν το ερώτημα, το οποίο αναφέρεται σε κάθε συνέντευξη Τύπου με προπονητές, παράγοντες και παίκτες: «Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει ώστε να πάψουν να υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα βίας και να αντιμετωπίζεται μια τέτοια διοργάνωση ως γιορτή;». Μετά το τέλος του κειμένου, ανάμεσα σε ό,τι άλλο θέλετε να σχολιάσετε, να απαντήσετε και εσείς σε αυτήν την ερώτηση. Να βάλουμε ΟΛΟΙ τα πράγματα κάτω και να δούμε ΤΙ μπορούμε να κάνουμε και ΤΙ είναι εφικτό να γίνει. ΑΝ μπορεί να γίνει κάτι...

Από εκεί και πέρα για ένα πράγμα είμαι απόλυτος. Το ματς ΔΕΝ έπρεπε να διεξαχθεί. Από τη στιγμή που μια φωτοβολίδα χτύπησε παίκτη και ήταν εμφανές ότι απειλείται άμεσα η σωματική ακεραιότητα του «άμαχου» πληθυσμού, οι δύο ομάδες έπρεπε να φύγουν από το γήπεδο. Δεν ξεχωρίζω ότι ο παίκτης ήταν ο Χάινς και ανήκε στον Ολυμπιακό. Το ίδιο φυσικά θα μπορούσε να συμβεί και στην αντίπερα όχθη και το βεγγαλικό να είχε βρει π.χ. τον Λάσμε και να μην τον πετύχαινε μόνο στο κεφάλι, αλλά να του έβγαζε και κανένα μάτι. Απλά ο τελικός ΔΕΝ έπρεπε να ξεκινήσει. Και γιατί να ξεκινήσει από τη στιγμή που οι οπαδοί και των δύο ομάδων είχαν περάσει μέσα στο Ελληνικό, ένα σωρό πολεμοφόδια; Πολύ μυαλό χρειάζονταν για να προβλέψει κάποιος την λογική –για τα ελληνικά δεδομένα- εξέλιξη του τελικού;

Δεν κρύβω ότι πριν κάτσω να γράψω, είχα σκοπό να ασχοληθώ μόνο με το μπάσκετ και τα όσα είδαμε εντός του παρκέ, αλλά ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολο. Παρόλα αυτά θέλω να σταθώ σε πέντε συν ένα σημεία:

1) Ο Παναθηναϊκός ήθελε περισσότερο το τρόπαιο και σε αυτό δεν χωρεί καμία αμφιβολία. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός μπήκε φοβισμένα –όπως είπε ο Μπαρτζώκας- μετά τα όσα είχαν προηγηθεί με τον Χάινς, αλλά οι αριθμοί είναι αδιαφιλονίκητοι μάρτυρες. Οι «πράσινοι» είχαν 10 ριμπάουντ περισσότερα στο οκτάλεπτο (12-2), δείγμα της ενέργειας και της θέλησης να πάνε πρώτοι πάνω στη μπάλα κα να πιέσουν ασφυκτικά τον Ολυμπιακό.

2) Ο Ρόκο Λένι Ούκιτς έκανε μια καλή απόσβεση των χρημάτων που παίρνει σε αυτόν τον τελικό. Το είχαμε πει και μετά το τέλος του αγώνα στο ΣΕΦ. Άξιζε καλύτερης εκμετάλλευσης από τον προπονητή του, γιατί είναι παίκτης κομμένος και ραμμένος για τέτοια ντέρμπι. Η αναρχία στο παιχνίδι του είναι απαραίτητη σε αυτά τα ματς, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στον τελικό. Από τις γνωστές «Ουκιτς-ιές» που έκανε οι οποίες ήταν απαραίτητες- ήταν και το μεγάλο στήριγμα που ήθελε ο Διαμαντίδης στην περιφέρεια.

3) Η καλή άμυνα του Παναθηναϊκού πάνω στον Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος για δεύτερο σερί ματς ήταν (σχεδόν) αρνητικός. Μπορεί να με δύο μεγάλα σουτ να έφερε τον Ολυμπιακό σε απόσταση βολής στις αρχές του τρίτου δεκαλέπτου, αλλά στο τέλος επιχείρησε τραβηγμένες προσπάθειες (και φυσικά δεν αναφέρομαι στο τελευταίο τρίποντο), με δύο βιαστικές επιλογές τη στιγμή που η ομάδα του βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής. Ο Παναθηναϊκός του είχε κλείσει όλους τους διαδρόμους, βγήκε εκτός αγώνα και μπόρεσε να διατηρεί το προβάδισμα στο σκορ στη μεγαλύτερη διάρκεια του τελικού.

4) Η εξαιρετική παρουσία του Έισι Λο στο τελευταίο δεκάλεπτο όταν και πέτυχε και τους 15 πόντους του, ήταν το μεγαλύτερο κέρδος για τον Γιώργο Μπαρτζώκα στο ματς. Ο Αμερικανός προσπάθησε να κουβαλήσει τον Ολυμπιακό μέχρι τη νίκη, αλλά ατύχησε να δει τον Σπανούλη να μένει στο «μηδέν» στα τελευταία 14 λεπτά του αγώνα. Δεν αναφέρομαι στους 17 πόντους του Άντιτς. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός είχε επιλέξει να του δώσει τα ελεύθερα σουτ, έχοντας ρίξει το βάρος στο low post και στον κεντρικό διάδρομο με έναν παίκτη μπροστά και έναν πίσω.

5) Αν και στο προηγούμενο blog είχα γράψει ότι ο Παναθηναϊκός απειλεί σπάνια φέτος με pick n' roll, στον τελικό οι Διαμαντίδης και Λάσμε βρίσκονταν με κλειστά τα μάτια επιβεβαιώνοντας και το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού απέναντι σε ομάδες που παίζουν καλά το pick `n roll. Και οι δύο ήταν από τους παίκτες κλειδιά του Παναθηναϊκού, με τον Αφρικανό να «σβήνει» τις 1/7 βολές που είχε στο ΟΑΚΑ και με 3/4 στα τελευταία δευτερόλεπτα να σφραγίζει το τρόπαιο.

5+1) ΜΕΓΑΛΟ το ρίσκο του Πεδουλάκη να αφήσει το τελευταίο τρίποντο του Σπανούλη, ακόμη κι αν το επιχείρησε από τα 8 μέτρα. Ένα σουτ είναι. Θα μπορούσε να μπει και να στείλει το ματς στην παράταση. Και εκεί κανείς δεν ξέρει τι θα μπορούσε να συμβεί...

ΥΓ: Δεν ξέρω αν είναι παρήγορο, αλλά και στον χθεσινοβραδινό τελικό κυπέλλου στη Σερβία μεταξύ Ερυθρού Αστέρα και Παρτίζαν, τα ίδια συνέβησαν. Με τη μόνη διαφορά ότι το ματς διακόπηκε και δεν άρχισε ποτέ ξανά...

ΥΓ1: Μα και αυτοί οι Γάλλοι να κάνουν το φάιναλ 8 του κυπέλλου στη Eurodisney; Σα δεν ντρέπονται λιγάκι... Λέω να κάνουμε και εμείς φάιναλ 8 στην Ακρόπολη. Και ύστερα ξύπνησα!

ΥΓ2: Αυτός ο Μπανκς για δεύτερο σερί ντέρμπι «αιωνίων» ήταν ο... 6ος παίκτης του Ολυμπιακού.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός