Το φωτεινό σχήμα που μας προσέφερε ο χθεσινός τελικός του Κυπέλλου υπερκέρασε το σκότος που άπλωσαν γύρω από το παρκέ (ενίοτε και μέσα σε αυτό) οι γνωστοί άγνωστοι «άρρωστοι» των γηπέδων, που είθε να μην ξαναπατήσουν το βρώμικο ποδάρι τους στα μέρη μας.

Από την άλλη ο ΠΑΟ, που φέτος έχει χάσει δύο φορές από τον «αιώνιο» αντίπαλο, κατέκτησε την πρώτη κούπα της χρονιάς με τρόπο απόλυτα δίκαιο. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα ανήκε στη σφαίρα της περιπτωσιολογίας. Ηταν κυρίαρχος κάτω από τις δύο ρακέτες (καταργώντας το θεωρητικό πλεονέκτημα του Ολυμπιακού), είχε έναν δαιμονισμένο Διαμαντίδη (πόσο ουσιαστικά ποιοτικός παίκτης είναι), έναν Λάσμε που έμοιαζε με Σακίλ και πήρε βοήθειες (κάτι που δεν συμβαίνει συχνά) από τον Ούκιτς και εν μέρει από τον Γκιστ και τον Καπόνο.

Αντεξε ακόμα και όταν έχασε το +17, δεν πανικοβλήθηκε όταν οι «ερυθρόλευκοι» πέρασαν για πρώτη φορά μπροστά στο σκορ στο 37' και έδειξε πως είχε περισσότερες λύσεις. Η αμυντική λειτουργία του ήταν θαυμαστή στο πρώτο ημίχρονο και σε αρκετά σημεία του δευτέρου (ειδικά όταν ήταν στην πεντάδα ο Λάσμε), ενώ στην επίθεση αυτή τη φορά δεν κόλλησε σε ένα τυποποιημένο παιχνίδι. Εβαλε τρέλα στη ζωή του και δεν έχασε.

Από την άλλη ο Ολυμπιακός έχασε τα πρώτα 20 λεπτά, καθώς ο Σπανούλης ήταν ανενεργός και κρατιόταν στη ζωή με τα τρίποντα του Αντιτς. Βελτίωσε την άμυνά του στη συνέχεια, ευνοήθηκε από το σχήμα με τους τρεις γκαρντ, αλλά ακόμα και όταν έφερε το ματς στα νερά του, το έκανε πρόσκαιρα. Του προέκυψε και δεν ήξερε πώς να το διαχειριστεί. Δεν επέβαλε τον ρυθμό του αγώνα, δεν είχε σε καλή μέρα τον Σπανούλη (αλλά και αρκετούς άλλους παίκτες) και αν δεν ήταν ο Λο στο τέλος, θα είχε χάσει το ματς πιο νωρίς απ' ό,τι το έχασε.

Ο τελικός ανήκει στο παρελθόν, όπως και το αθλητικό ιδεώδες. Από σήμερα οι υπεύθυνοι οφείλουν να σκεφτούν μια άλλη εκδοχή του Κυπέλλου. Το άδειο Ελληνικό με τις διμοιρίες των ΜΑΤ παραταγμένες είναι κάτι παραπάνω από αποκρουστικό. Χίλιες φορές να μην ξαναγίνει τελικός.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS