Τίποτε, λέει, δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο και αυτή η άποψη επιβεβαιώθηκε περίτρανα προχθές το βράδυ στο Ελληνικό...

Απλώς ελπίζω να μείνουμε εδώ και να μην επιβεβαιωθεί ξανά του χρόνου τέτοια μέρα που θα παραγγέλνουμε τη λυπητερή του επόμενου τελικού του Κυπέλου Ελλάδας στο μπάσκετ...

...εάν βεβαίως υπάρχει ακόμη ετούτο το έκτρωμα!

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, συνειδητοποιώ ότι όπως όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη, ομοίως και όλοι οι τελικοί Κυπέλου στην Ελλάδα έχουν την ίδια παθογένεια...

Από πού ν' αρχίσω και πού να καταλήξω, αυτό είναι όντως ένα θέμα...

Από το «μπουρδέλο», που είπε κι ο Δώνης στον προπέρσινο τελικό της ΑΕΚ με τον Ατρόμητο, προκαλώντας τις δικαιολογημένες αντιδράσεις των εργαζομένων στους οίκους ανοχής, από την κατάρα η οποία στοίχειωσε τους αγώνες στο βόλεϊ ή μήπως από τις περιπέτειες στο γουότερ πόλο;

Εξαιρώ από αυτόν τον λογαριασμό το μπάσκετ, διότι αποτελεί από μόνο του ένα «case study», που λένε και οι γραμματιζούμενοι: μια περιπτωσιολογία, διότι εδώ η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά συνεχίζεται χωρίς μάλιστα να προκαλεί πλήξη!

Το εννοώ αυτό, διότι κάθε χρόνο κάτι διαφορετικό συμβαίνει για να αποφεύγουμε τη ρουτίνα και τη βαρεμάρα, απλώς με τον ρυθμό που έχει πάρει αυτό το γαϊτανάκι νομίζω ότι στα προσεχώς των τελικών θα συμβεί το απευκταίο...

Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι, πόσω μάλλον όταν το γράφω, αλλά πολύ φοβάμαι ότι στο επόμενο επεισόδιο του σίριαλ κάποιες σκηνές θα γυριστούν σε νεκροταφείο!

Μακάβριο ακούγεται αυτό, αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, που είναι τόσο μαύρη όσο το πουκάμισο του γραφικού προέδρου του Παναθηναϊκού και τόσο βρώμικη όσο η ιστορία του Ολυμπιακού!

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αυτούς τους συσχετισμούς δεν τους βγάζω από το μυαλό μου, αλλά τους διάβασα στις δηλώσεις του Παναγιώτη Αγγελόπουλου και του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και γι' αυτό παίρνω κιόλας το θάρρος να τους αναπαράγω...

Ελέχθησαν και πολλά άλλα βεβαίως στην προχθεσινή νύχτα που, ενώ για την Ορθοδοξία ήταν του Αγίου Χαραλάμπους, εκτάκτως στα μάτια της έκθαμβης ελληνικής χριστεπώνυμης κοινωνίας έγινε του Αγίου Βαρθολομαίου!

Εγώ δεν ξέρω ποιος εφηύρε την αλητεία, ποιος είναι καθηγητής σε αυτήν, ποιος πέταξε τις πέτρες στο σπίτι του Πηλοΐδη, ποιος βαράει δημοσιογράφους στα πάρκινγκ και εάν όντως ο πελάτης έχει πάντα δίκιο

αλλά συμφωνώ και επαυξάνω με αυτό που είπε ο Πεδουλάκης, ότι δηλαδή «όλοι έχουμε ρίξει νερό σε αυτόν τον μύλο της ανοησίας»!

Επιεική τον έκοψα τον Αργύρη, διότι όλα αυτά που συμβαίνουν κάθε χρόνο με τον τελικό του Κυπέλλου και ειδικώς τα διατρέξαντα προχθές δεν συνιστούν απλώς ανοησία, αλλά (ηθική και φυσική) αυτουργία σε κατά συρροήν εγκλήματα, για τα οποία ουδείς κερατάς έχει δικαίωμα να δηλώσει αθώος του αίματος!

Εάν λοιπόν κάποιος δεν είχε πάρει χαμπάρι τι έγινε και άνοιγε ξαφνικά μια ιστοσελίδα ή μια εφημερίδα για να ενημερωθεί, θα νόμιζε ότι διάβαζε για πόλεμο μαφιόζικων συμμοριών και όχι για έναν αγώνα μπάσκετ...

Αφήνω στην άκρη τις δηλώσεις για την αλητεία και τη βρωμιά και καταπιάνομαι μονάχα με μερικές σκόρπιες εικόνες: τη φωτοβολίδα που έπεσε πάνω στον Χάινς, το αντικείμενο που έφαγε στο χέρι ο Μπράμος, τον κουκουλοφόρο κουτσαβάκη που βγάζει από την τσέπη μια φαλτσέτα, τις μπουνιές και τις κλωτσιές στην εξέδρα των επισήμων και στο κέντρο του γηπέδου...

ακόμη κι εκείνο τον αστυνομικό που, ενώ μαίνεται ο πόλεμος, πλησιάζει τους αντιμαχόμενους και τους παρακαλεί ευγενικά να επιστρέψουν στις θέσεις τους!

Εκ των υστέρων η συντεταγμένη πολιτεία, που συνήθως βρίσκεται σε αφασία, εγκαλεί τον επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης για την αβελτηρία του(ς), αλλά στο μεταξύ το πουλάκι έχει πετάξει κι ετοιμάζεται ν' αφήσει αλλού τις κουτσουλιές του...

Ολα τα `χε η Μαριορή, οι τελικοί των πλέι οφ της έλειπαν, όπου βεβαίως δεν υπάρχει αντίπαλον οπαδικόν δέος και ως εκ τούτου στις κατά τόπους ρωμαϊκές αρένες τον ανεπιθύμητο ρόλο των χριστιανών στη μάχη με τα λιοντάρια τον παίζουν οι παίκτες και οι προπονητές!

Φταίνε κι αυτοί όμως, δεν θα σταματήσω να το υποστηρίζω: φταίνε διότι θα έπρεπε εδώ και χρόνια να τιμήσουν τα παντελόνια που φοράνε και να σταματήσουν να επικαλούνται το γεγονός ότι είναι υπάλληλοι!

Φταίνε διότι είχαν, έχουν και δυστυχώς θα έχουν και στο μέλλον την ευκαιρία να αποχωρήσουν από το γήπεδο και να καταφέρουν ένα χτύπημα στην καφρίλα, ένθεν και ένθεν: δεν το έκαναν ποτέ, ακόμη κι όταν, πριν από τέσσερα χρόνια, είχαν δώσει μεταξύ τους έναν όρκο τιμής ότι θα φύγουν μόλις πέσει το πρώτο κέρμα στον αγωνιστικό χώρο...

Παρεμπιπτόντως, κάποτε στο ΟΑΚΑ ένα από αυτά τα κέρματα χτύπησε τον ίδιο τον Ομπράντοβιτς που πήγε να προστατεύσει τον Γκέρσον, αλλά η (προτεραία) κοινή δέσμευσή τους ότι θα αποχωρούσαν με το παραμικρό πήγε περίπατο...

Κατόπιν όλων αυτών (θα) επιβεβαιώνεται πάντοτε ότι στ' αλήθεια τίποτε δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο!

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός