Περασμένα μεγαλεία…

...και χτυπάει τους παίκτες στις γάμπες, μια ματιά στο "σαν σήμερα", σου δίνει μια καλή αφορμή να βουτήξεις λίγο στο χρόνο…

13 Φεβρουαρίου και πέρασαν κιόλας 17 χρόνια (!) από μια βραδιά, στην οποία είδαμε έναν διαστημικό ΠΑΟΚ. Ήταν εκείνη η ομάδα, που κράτησε το ηθικό των ΠΑΟΚτσήδων ψηλά, σε μια εποχή, που ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ ήταν για τα πανηγύρια. Ήταν η εποχή Βουλινού, τότε που ο ΠΑΟΚ έκανε προπονήσεις σ΄ ένα περιφραγμένο χωράφι με αγριάδα στον Άγιο Βασίλειο, αλλά τότε κανείς δεν πάθαινε θλάση.

13 Φεβρουαρίου 1996, ο ΠΑΟΚ έπαιζε με την Ζαλγκίρις στον ημιτελικό του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων. Στο πρώτο ματς κέρδισε στο Κάουνας με 7 πόντους, η Ζαλγκίρις του Καζλάουσκας, δεν ήταν τότε το μεγαθήριο, αλλά ήταν η κλασική λιθουανική ομάδα. Άμα σε έβρισκε μπόσικο, σε καθάριζε.

Παραμονές της ρεβάνς, ο Πρέλεβιτς γονάτισε από το γνωστό πρόβλημα στη μέση και μέχρι και το πρωί του αγώνα ήταν «απών». Αλλά σιγά μην έχανε εκείνο το ματς. Το μεσημέρι πήγε στη Γενική Κλινική, τον περίλαβε ο Κώστας Σαμαράς και το βράδυ ο Μπάνε ήταν στο παρκέ. Δεν έπαιξε πολύ, αλλά ήταν εκεί και μόνο και μόνο η παρουσία του με αθλητικά, ξεσήκωσε και τον κόσμο και την ομάδα. Και τότε επαγγελματίες ήταν οι αθλητές. Άμα γράψει ποτέ κανένα βιβλίο ο Μπάνε…

Ήταν μια καταπληκτική βραδιά, με καμιά 7.000 κόσμο στο Παλέ, τον ΠΑΟΚ να παίζει καταπληκτικό μπάσκετ και να διαλύει τη Ζαλγκίρις με 104-59. Προπονητής (που είχε πάρει τη σκυτάλη από τον Κιουμουρτζόγου, που την είχε πάρει από τον Αλεξανδρή), ήταν ο Ζέλικο Λούκαϊτς, ένας νεαρός Σέρβος, ούτε 40, που ήρθε από τη Ζελέζνικ και κάπνιζε καμιά πέντε πακέτα τη μέρα, με βοηθό τον Ιτούδη.

Η ιστορία του Ιτούδη είναι φοβερή. Φοιτητής στο Ζάγκρεμπ με μια απασχόληση στην ΚΚ Ζάγκρεμπ, είχε προσφερθεί να κάνει το σκάουτινγκ για την Ποστόινα, με την οποία έπαιξε στον πρώτο γύρο ο ΠΑΟΚ, ένα χωριό πάνω σε κάτι βουνά της Σλοβενίας, είχε έρθει στο παιχνίδι, ο Αλεξανδρής εκτίμησε τη δουλειά του, ζήτησε να προσληφθεί κι ο Ιτούδης ήρθε στη Θεσσαλονίκη τη μέρα, που απολύθηκε ο Αλεξανδρής (επειδή ο ΠΑΟΚ είχε αποκλειστεί στο Κύπελλο από την ΑΕΚ), έμεινε με τον Κιουμουρτζόγλου και φυσικά με τον Λούκαϊτς, κι αργότερα κόλλησε στον Ομπράντοβιτς κι έκανε την τύχη του. Αν δεν με απατά τόσο η μνήμη μου, πρέπει να είχε κάνει και τον προπονητή στο τέλος, όταν έφυγε ο Λούκαϊτς…

Εκείνη, ήταν πραγματικά μια τρομερή ομάδα, με απίστευτο ταλέντο. Με τον Μπάνε σε τρελή φόρμα, τον Πέτζα να αρχίζει να δείχνει περί τίνος πρόκειται και να αρχίζουν να έρχονται στο Παλέ οι σκάουτερ από το ΝΒΑ, τον Ρετζιά σχεδόν στο «πικ» του με τον ΠΑΟΚ, τον Γιαννούλη, τον Μπαλογιάννη, τον Μπουντούρη, τον Μαματζιόλα, τον Νικολαίδη, να τραβάει το κουπί μαζί με τον Μπουντούρη στο δεύτερο μισό της χρονιάς, όταν αντικαταστάθηκε ο Ράφιν από τον Φάντεμπεργκ. Εκείνη τη χρονιά, αν είχαν γίνει καλύτερες επιλογές ξένων από την αρχή, ίσως ο ΠΑΟΚ να τα είχε σαρώσει όλα.

Στην αρχή ήρθε ο Τρέβορ Ράφιν, που νωρίτερα κουνούσε την πετσέτα στον πάγκο των Σίξερς, ένας γκαρντ που στην καλή του μέρα σκότωνε τον αντίπαλο, στην κακή του σκότωνε τον ΠΑΟΚ κι ο Κιουμουρτζόγλου τον άλλαξε μέσα στη χρονιά με τον Φάντεμπεργκ, που όμως δεν μπορούσε να παίξει στην Ευρώπη. Το καλοκαίρι είχε επιλεγεί και ο Ντιν Γκάρετ, ένας σέντερ, που έπαιξε κάποια χρόνια στη Σκαβολίνι, είχε κοστίσει 1.000.000 δολάρια, αλλά ώρες – ώρες δεν έπιανε ούτε κουβέρτα στον αέρα.

Ο ΠΑΟΚ πήγε στον τελικό του Κυπελλούχων. Σ΄ οποιοδήποτε μέρος του κόσμου αν είχε παιχτεί εκείνος ο τελικός με την Ταουγκρές (ή «Μπασκόνια», όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι), ο ΠΑΟΚ θα τον είχε πάρει περίπατο. Μέσα στη Βιτόρια δεν είχε μεγάλη τύχη, με τους αφιονισμένους Βάσκους, με τον Γκάρετ ανύπαρκτο, με 0/5 σουτ και να τρώει 30+ πόντους από τον Ρίβας. Θυμάμαι σα να ήταν χθες, έναν παράγοντα του ΠΑΟΚ τότε, να πηγαίνει πάνω του στο αεροπλάνο της επιστροφής, πριν απογειωθούμε και να του λέει αγριεμένος στα ελληνικά, πως μόλις σηκωθεί το αεροπλάνο, θα ανοίξει το παράθυρο και θα τον πετάξει έξω. Ο Μπάνε ήταν ηρωικός κι εκείνη τη βραδιά, αλλά δεν έφτανε. Ο «Σερίφης» Μανέλ Κομάς, προπονητής της Σαραγόσα στον τελικό της Γενεύης πήρε την εκδίκησή του.

Ωραίες εποχές, που δυστυχώς δεν θα τις ξαναζήσουμε με το μπάσκετ, γιατί και το ίδιο το μπάσκετ έχει αλλάξει, όχι μόνο ο ΠΑΟΚ. Σήμερα είναι απίθανο να δημιουργήσεις τέτοια ομάδα. Όχι μόνο γιατί δεν μπορείς να πληρώσεις 1.000.000 δολάρια σε έναν Αμερικάνο, αλλά γιατί ακόμη και να βρεις τον νέο Στογιάκοβιτς, τον νέο Γιαννούλη, τον νέο Ρεντζιά, τον νέο Μπαλογιάννη, Μαματζιόλα ή Μπουντούρη, θα τους χάσεις μετά από ένα χρόνο, γιατί θα βρεθεί κάποιος που θα τους δώσει περισσότερα. Σήμερα οι ομάδες, ειδικά αν δεν έχεις κανέναν χαζό να σκορπάει εκατομμύρια για να κάνει το κέφι του, είναι «fast food». Κάθε χρονιά, αν όχι κάθε δυο μήνες, το μενού είναι διαφορετικό.

Από εκείνα τα χρόνια, δεν αναπολώ την ίδια την ομάδα, γιατί αυτή είναι σαν όνειρο που χάθηκε, αλλά το γεμάτο Παλέ. Ήταν ένας λόγος παραπάνω να πας στο γήπεδο.

Αυτό μπορούμε να το ξαναβρούμε, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Και δεν είναι μόνο ευθύνη του ΠΑΟΚ. Αυτοί που διοικούν τη Λίγκα εδώ και 20 χρόνια, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καταστρέφουν το πρωτάθλημα.

Το θέμα είναι, τι κάνεις; Περιμένεις πότε θα φύγουν από το μπάσκετ οι Γιαννακόπουλοι κι οι Αγγελόπουλοι, να βρεθούν κάποιες μπασκετικές ψυχές για να σώσουν το πρωτάθλημα, να ξαναγίνει ανταγωνιστικό, να αμπαλαριστεί ωραία και να προσελκύσει κόσμο ή ξεκινάς να κάνεις κάτι μόνος σου, κοιτώντας το σπίτι σου;

Αυτή την εποχή, ο ΠΑΟΚ χάνει σημαντικούς παίκτες, γιατί δεν μπορεί να τους πληρώσει. Έχω πει και στο ραδιόφωνο, πως με 2-3 χιλιάδες μέσο όρο εισιτηρίων, θα μπορούσαμε να βλέπουμε έναν διαφορετικό ΠΑΟΚ.

Το θέμα, είναι πως τους φέρνεις στο γήπεδο…

Πηγή: paok24.com