Η συνύπαρξη του Φώτση με τον Λάσμε και τον Γκιστ είναι μπασκετικός οργασμός,αλλά παρέμεινε ονείρωξη, διότι με αν και θα δεν γράφεται ιστορία. Οι Ιταλοί απάντησαν με επικοινωνιακό παιχνίδι στα ρέστα που έριξε στο τραπέζι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κι ο τρίτος επαναπατρισμός του Batman δεν έγινε πραγματικότητα. Πιθανότατα το καλοκαίρι, αλλά για την ώρα το ρόστερ θα μείνει ως έχει.

 

Η συνεχής δυνατότητα μεταγραφών στο μπάσκετ –οφείλω να ομολογήσω ότι- μου προκαλούν απέχθεια και απορία. Μια ομάδα (κι ένας προπονητής) κρίνονται και για τον τρόπο που στήνουν μια ομάδα. Αν έχεις τη δυνατότητα να παρουσιάζεις άλλο σύνολο το φθινόπωρο, άλλο το χειμώνα, άλλο την άνοιξη εκτιμώ ότι χάνεται εντελώς το νόημα. Το επιχείρημα ότι οι αγώνες που παίζονται ως και τον Ιανουάριο δεν έχουν (σχεδόν) καμία σημασία δεν είναι κενό περιεχομένου. Αντιθέτως. Κατά την άποψή μου αυτή η μπασκετική λογική των συνεχών μετακινήσεων είναι αστεία και πρέπει επιτέλους να κοπεί.

 

Επίσης, με αφορμή την αξέχαστη συνέντευξη τύπου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου (τότε που αποχωρούσε) στην οποία αποκάλυψε κάποια χρέη, αλλά και την πρόσφατη προσφυγή του Θοδωρή Παπαλουκά εναντίον του Ολυμπιακού, αναρωτιέμαι που διάολο βρίσκονται τα χρήματα για να γίνονται ακριβές (ή και λιγότερο ακριβές) μεταγραφές. Εκτός κι αν η προσφορά (έστω σε δόσεις) των 500,000 ευρώ ήταν με την ασφάλεια ότι θα υπάρξει άρνηση από τους Ιταλούς. Μάρτυρες μου οι συνάδελφοι στο γραφείο, αλλά κι όσοι ακούσατε Real Fm το Σάββατο, δεν πίστευα στην ολοκλήρωση της μετακίνησης Φώτση.

 

Στην αρένα της αντιπαράθεσης των οικογενειών Γιαννακόπουλου-Αγγελόπουλου, ομολογώ ότι με ικανοποιεί απόλυτα η κόντρα σε όρους απόκτησης παικτών και δημιουργίας ανταγωνιστικών ομάδων, παρά σε όρους μηνύσεων, αγωγών, στρατευμάτων οπαδικής κατοχής, δηλώσεων, ύβρεων ή και απειλών. Αλλά κι αυτό θέλει μέτρο για να έχουμε (ΟΛΟΙ) και στο μέλλον...

 

Επίσης η ιερή μανία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να φέρει τον Φώτση,καθώς κι έναν ακόμη γκαρντ (απορώ τι θα τον έκανε ο Πεδουλάκης), αποδεικνύει την αγάπη του (την κ... του) για την ομάδα, η οποία όμως τον παρασύρει σε ακρότητες και υπερβολές. Θα είναι τεράστια νίκη για τον ίδιο, για τον Παναθηναϊκό και (τελικώς) για το ίδιο το μπάσκετ, όταν καταφέρει να ισορροπήσει σε κινήσεις λογικής , εγκαταλείποντας τις λογικές του (αν)-ιερού παρορμητισμού. Πώς λέμε ότι κάποιος για να γίνει καλός προπονητής πρέπει πρώτα να ξεριζώσει τον παίκτη από μέσα του; Ακριβώς έτσι κι ο καλός πρόεδρος πρέπει να ξεριζώσει τον οπαδό. Μόνο τότε θα καταφέρει να διαχειρίζεται με σωστό τρόπο τα πάντα. Από το ταμείο του μέχρι τις πιο δύσκολες καταστάσεις αντιπαράθεσης. Είναι καλός «μπίζνεσμαν», αλλά και ορκισμένος οπαδός. Πρέπει να τραβήξει μέσα του τη διαχωριστική γραμμή.

 

Υ.Γ: Η κόντρα που έχει ανοίξει είναι πολύ επικίνδυνη. Δεν πείθομαι όμως ότι είναι σε απολύτως πραγματικούς όρους. Βλέπετε οι σχέσεις των δυο οικογενειών δεν ήταν ποτέ όπως παρουσιάζονταν. Εκτός κι αν ξαφνικά άλλαξε κάτι. Δεν το πιστεύω...

Πηγή: pamesports.gr

Μπάσκετ SPORTS