Βλέπετε, με τη Ρεάλ εκτός και την ΤΣΣΚΑ εντός θα κυνηγούσε την υπέρβαση μιας θέσης παραπάνω. Τώρα με αυτο το αποτέλεσμα θα είναι τέταρτος και θα πάει κατευθείαν στην αγκαλιά της Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας. Απο τα χθεσινά και μόνο αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό. Εκτός κι αν συντελεστεί κάποιο θαύμα...

Το δυστύχημα στην πραγματικότητα δεν είναι η χαμένη διαφορά, δεν είναι η βλακώδης ήττα, ούτε φυσικά κάποια απειλή για την πρόκριση. Το κακό της υπόθεσης είναι ότι ο ίδιος ο Παναθηναϊκός (και απόψε κυρίως ο προπονητής του) στέρησε στον εαυτό του το δικαίωμα της απόλυτης υπέρβασης. Με τρελαίνει η σκέψη ότι την Μάλαγα την έχει για πλάκα και της έδωσε μεγαλόψυχα το ροζ φύλλο. Σα να ήθελε να χάσει (που προφανώς δεν ήθελε). 38 λεπτά την είχε του χεριού του και μέσα σ' ένα δίλεπτο έσκισε (στην πραγματικότητα) το δικαίωμα να κρατάει στην αναμονή (έστω) τα αεροπορικά και τα βάουτσερ για Λονδίνο. Σύμφωνοι, δεν ήταν το πιθανότερο σενάριο έτσι κι αλλιώς. Ναι, η παρουσία του στην οκτάδα είναι τεράστια επιτυχία. Αλλά ρε γαμώτο είχε δικαίωμα να ονειρεύεται.

Το black out απο τον πάγκο ήταν απίστευτο. Διαμαντίδης και Ούκιτς στερήθηκαν το δικαίωμα στην ανάσα. Ο Διαμαντίδης πήρε "ξεκούραση" και ξεχάστηκε όταν γύρισε το ματς κι έπεφταν τα τρίποντα-οβιδες βροχή. Ποιός να τους σταματήσει; Ο Σχορτσανίτης ξεχάστηκε στον πάγκο. Η άμυνα έδινε βουτυράκι στο ψωμί των εκτελέσεων. Στο κρίσιμο τελευταίο δίλεπτο της ανατροπής ούτε τάιμ-άουτ ούτε μια καθοδήγηση να σταματήσει το μονοδιάστατο παιχνίδι στο ζωγραφιστό, όπου τα θαλάσσωσε ο Γκιστ τρεις φορές. Σ αυτό το τελευταίο δεκάλεπτο και κυρίως μετά το 38 ο Άρτζι πρέπει να έκανε το χειρότερο κοουτσάρισμα της ζωής του. Δεν χάνεται αυτό το ματς απο τον κανονικό-γάτο Πεδυλάκη που δεν έκανε τίποτα για να μην ρίξει την ομάδα στα βράχια. Κανένα σύστημα, καμία λογική, καμιά διαχείριση παικτών και κυρίως τίποτα για να καθαρίσει το μυαλό όσων έπαιζαν. Αδιανόητο.

Η Μάλαγα (εκτός κι αν πάρει κάποιο ...δωράκι) δεν θα μπορέσει να πάρει τη μια παραπάνω νίκη απο τους πράσινους. Ρέαλ έξω, ΤΣΣΚΑ μέσα, Άλμπα έξω και Εφές έξω. Αδύνατον να κάνει τρεις νίκες. Μην κοιτάτε που ο Παναθηναϊκός αυτοκτόνησε. Αυτη η Μάλαγα κανονικά μόνο την Άλμπα μπορει να πάρει.

Τι διάολο έπαθαν οι έλληνες προπονητές χθες και σήμερα; Ειδικά το αποψινό δεν το χωράει ο νους μου. Ο Μπαρτζώκας τουλάχιστον τα θαλάσσωσε με την Μπαρτσελόνα που λογικά θα είναι (τουλάχιστον) φιναλίστ. Ο Πεδουλάκης την έπαθε άσχημα, διότι πλέον (λογικά) Λονδινο δεν θα δει. Φυσικά ο Ολυμπιακός πλέον διατρέχει και τον κίνδυνο του διασυρμού της πέμπτης θέσης, αν και δεν πιστεύω ότι μπορει να συμβεί. Αντιθέτως, θα νικήσει τη Σιένα, εκτός κι αν επαναληφθεί το χάος αυτού του διήμερου. Τώρα με την ΤΣΣΚΑ (έστω και έχοντας το πλεονέκτημα του ΣΕΦ) δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα δούμε το Μπιγκ Μπεν σαν ελληνικό μπάσκετ. Ειδικά με αποκαρδωτικες εμφανίσεις στα κρίσιμα ματς απέναντι στις ομάδες της ελίτ.

Το πόρισμα αυτής της εβδομάδας είναι σαφές: Φέτος οι ομάδες μας δεν είναι στην ελίτ όσο κι αν παραμυθιαστήκαμε με κάποιες σπουδαίες νίκες. Πρωταγωνιστούν ναι. Όχι όμως στα προϊόντα που τοποθετούνται στα πάνω ράφια.

Ψάχνοντας το θαύμα, αναζητείστε πρωτίστως ανασυγκρότηση και κάντε αυτοκριτική. Κυρίως εσείς οι προπονητές που... μπουκώσατε στα δύσκολα και κρίσιμα.

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS